Archives

အၾကမ္းဘက္ပဋိပကၡမ်ားအားဥပေဒစိုးမိုးေရးအေျခခံမွ သံုးသပ္ျခင္း အပိုင္း-၁ ( ဦးေအာင္ထူး- ေရွ႕ေန)

 

ေမလ-၂၀၁၃ , ေရးသူ- ဦးေအာင္ထူး (ေရွ႕ေန)
ျမန္မာနိုင္ငံတြင္ လက္ရွိျဖစ္ေပၚေနေသာ အၾကမ္းဘက္ ပဋိပကၡမ်ားအား ဥပေဒ စိုးမိုးေရးအေျခခံမွ သံုးသပ္ျခင္း အပိုင္း (၁)

နိဒါန္း

ဒီမိုကေရစီကို အသြင္ကူးေျပာင္းေနသည္ဟု ေၾကြးေၾကာ္ေဖၚေဆာင္ေနေသာဦးသိန္းစိန္အစိုးရလက္ထက္တြင္တိုင္းရင္း သားျပည္နယ္မ်ား၌ စစ္မွန္သည့္ ျပည္ တြင္းျငိမ္းခ်မ္းေရးရရန္ အလားအလာမေတြ႕ရေသး။ လက္နက္ကိုင္တိုက္ပြဲ မျဖစ္ ပြားသည့္ ေျမျပန္႕ေဒသမ်ားမွာပင္ အၾကမ္းဘက္ပဋိပကၡမ်ားတိုးမ်ားလာ၊ နိုင္ငံျပင္ပမွလည္း ဟိုကသည္က ျခိမ္းေျခာက္ မႈ မ်ားေပၚလာလွ်က္ရွိေနေၾကာင္းေတြ႕ရသည္။ တိုင္းျပည္လံုျခံဳေရးတပ္ဖြဲ႕မ်ားကိုထိတ္လန္႕ရ၊ ဘာသာေရး အစြန္း ေရာက္မ်ားကို ေၾကာက္ရ၊ အၾကမ္းဘက္သမားမ်ား၏ အႏၱရာယ္ကို သတိထားေနရနွင့္ တိုင္းျပည္၏ ေဒသ အေျမာက္အမ်ား၌ သာမန္ လူထုေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာမွာ ယုန္သူငယ္မ်ား ဘ၀ သို႕က်ဆင္းေနရသည္။ ဥပေဒစိုးမိုးေရးသည္ ျပိဳက် ေတာ့ မည္လားဟု စိုးရိမ္ရ သည္ အထိပင္ ယိုင္လဲ ခ်ိနဲ႕လာခဲ့သည္။ တိုင္းျပည္ ျငိမ္းခ်မ္း၊ တည္ျငိမ္ကာ အေျခခံလူထု စီးပြား ေရး တိုးတက္မႈရနိုင္ေရးအတြက္ “စစ္မွန္ သည့္ ဥပေဒ စိုးမိုးေရး အေျခခံမ်ား” ကို တည္ေဆာက္ရန္မွာ အေရး တၾကီး လိုအပ္ခ်က္ ျဖစ္လာသည္။

“စစ္မွန္သည့္ ဥပေဒ စိုးမိုးေရး အေျခခံမ်ား”[1] ဟူေသာ စကားလံုးကို သံုးစြဲရျခင္းမွာ ဥပေဒစိုးမိုးေရး အတု လႊမ္းမိုး ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ စစ္အစိုးရ အဆက္ဆက္သည္ ဥပေဒစိုးမိုးေရး ကို စကားလံုးအရ သံုးစြဲခဲ့ေသာ္လည္း ယင္းမွာ မည္သို႕ အဓိပၸါယ္ရွိ ေၾကာင္းကို မည္သည့္အခါကမွ် လူထုကိုရွင္းျပခဲ့ျခင္းမရွိ။ ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ၏ နိုင္ငံေတာ္ အေျခခံမူမ်ား ဟူေသာ က႑တြင္မူ ဥပေဒစိုးမိုးေရး ကို စကားလံုးအရ ပင္ ထည့္သြင္းမထားေတာ့။ အေၾကာင္း မွာ ယင္း၏ အနွစ္ သာရမ်ားကို တိုင္းျပည္၏ အခ်ဳပ္အျခာျဖစ္သည့္ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒနွင့္ အညီက်င့္သံုး လိုျခင္း မရွိေသာေၾကာင့္သာ ျဖစ္ေၾကာင္း မွတ္ယူ ရပါေတာ့မည္။

ခ်ဳပ္ေျပာရလွ်င္ ျမန္မာနိုင္ငံ၌ “စစ္မွန္သည့္ ဥပေဒစိုးမိုးေရး အေျခခံမ်ား” အား လူထုတရပ္လံုး စနစ္တက် ေလ့လာ ခြင့္ မရေသးပါ။ စစ္အစိုးရအဆက္ဆက္က ယေန႕အခ်ိန္အထိ က်င့္သံုးေနေသာ ဥပေဒစိုးမိုးေရးဟူသည္မွာ နိုင္ငံတကာ စံထားခ်က္မ်ားနွင့္ ကိုက္ညီသည့္ ဥပေဒစိုးမိုးေရး Rule of Law မဟုတ္။ အာဏာပိုင္မ်ားက ျပဌာန္းထားသည့္ ျပည္တြင္း ဥပေဒ မ်ားအတိုင္း စိုးမိုးအုပ္ခ်ဳပ္ျခင္း Rule by Law အဆင့္တြင္သာ ရွိေနေသးေၾကာင္းေတြ႕ရသည္။

၁၉၈၂ ခုနွစ္တြင္ ျပဌာန္း၍ ၂၀၀၄ ခုနွစ္တြင္ ျပင္ဆင္ကာ ယေန႕တိုင္အတည္ျပဳက်င့္သံုးလွ်က္ရွိေသာ တရုတ္ျပည္သူ ့ သမၼတ နိုင္ငံ၏ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ ပုဒ္မ (၅) တြင္ေအာက္ပါအတိုင္းေတြ႕ရွိရသည္။

“တရုတ္ျပည္သူ႕သမၼတ နိုင္ငံသည္ အခြင့္အာဏာမ်ားအား ဥပေဒနွင့္ အညီက်င့္သံုးသည္။ ဥပေဒစိုးမိုးေရးေအာက္တြင္ ဆိုရွယ္လစ္နိုင္ငံကို တည္ေဆာက္သည္။” [2] ယင္းျပဌာန္းခ်က္ကို ေလ့လာလွ်င္ တရုတ္နိုင္ငံသည္ ဥပေဒစိုးမိုးေရးကို ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒနွင့္အညီ က်င့္သံုး ေနျပီ ျဖစ္ေၾကာင္း ထင္ရွားသည္။ သို႕ရာတြင္ ယင္းမွာ မည္ကဲ့သို႕ေသာ ဥပေဒစိုးမိုးေရး ျဖစ္ပါသနည္း။

“တရုတ္နိုင္ငံသည္ Rule by Law နွင့္ Rule of Law ကို ေပါင္းစပ္က်င့္သံုးေနျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း၊” ဆြီဒင္နိုင္ငံ စေတာ့ ဟုမ္းျမိဳ႕၊ စေတာ့ ဟုမ္းတကၠသိုလ္ ဥပေဒပညာဌာနတြင္ ၂၀၁၃ ခုနွစ္ေမလ (၈) ရက္ေန႕က က်င္းပ ခဲ့သည့္ နီးေႏွာ ဖလွယ္ပြဲ၌ တရုတ္နိုင္ငံ ပီကင္း တကၠသိုလ္ ဥပေဒ ပညာဌာနမွ ပါေမာကၡ Dr. Gong Renren က ေျပာၾကားသြား ခဲ့ သည္။ ၄င္း၏ အဆိုအရ တရုတ္နိုင္ငံသည္ နိုင္ငံတကာ စံထားခ်က္မ်ားနွင့္ ကိုက္ညီသည့္ ဥပေဒစိုးမိုးေရး အဆင့္ကို မသြားနိုင္ေသးေၾကာင္း သံုးသပ္နိုင္သည္။ သို႕ရာတြင္ ဤမွ်ေပါင္းစပ္ က်င့္သံုးျခင္းသည္ပင္ တရုတ္နိုင္ငံအတြက္ မ်ားစြာ အက်ိဳးရွိေၾကာင္း ထင္ရွား သည္။ ဥပေဒစိုး မိုးေရး အေျခခံတြင္ ယေန႕ တရုတ္နုိင္ငံ သည္ စည္းလံုးညီညြတ္မႈတည္ေဆာက္နိုင္ရံုသာမက နိုးေန ေသာနဂါးၾကီးအျဖစ္ စီးပြားေရးအရ တိုးတက္ဖြံ႕ျဖိဳးလာ လွ်က္ ရွိသည္။

Rule of Law နွင့္ Rule by Law စကားလံုးနွစ္လံုး၏ ဆက္စပ္မႈနွင့္ ကြာျခားမႈကို ေလ့လာမိပါက “ဥပေဒစိုးမိုးေရး” ဟူေသာစကားလံုးကို လြယ္လင့္တကူ သံုးစြဲ၍ မရနိုင္ေၾကာင္း ထင္ရွားပါသည္။ ျဖစ္နိုင္လွ်င္ နိုင္ငံတကာ စံထားခ်က္ မ်ားနွင့္ ကိုက္ညီသည့္ ဥပေဒစိုးမိုးေရး ဟူသည္ကို လူထုၾကီးတရပ္လံုး ေလ့လာကာ တတ္နိုင္သမွ် လက္ေတြ႕ ေဖၚ ေဆာင္သင့္ ေသာ အခ်ိန္ေရာက္ပါျပီ။ စစ္အာဏာရွင္မ်ားတည္ေဆာက္ထားသည့္ ဥပေဒေဘာင္ [3] နွင့္ ၄င္းတို႕ စိတ္ ၾကိဳက္ျပဌာန္းထားသည့္ ဥပေဒမ်ားအတိုင္း စိုးမိုးအုပ္ခ်ဳပ္ျခင္း Rule by Law တို႕အား တိုက္ဖ်က္သင့္ေသာ အခ်ိန္သို႕ ေရာက္ပါျပီ။

ဤစာတမ္းငယ္တြင္ ဥပေဒစိုးမိုးေရးကို အက်ယ္တ၀င့္ရွင္းလင္းျပ မည္ေတာ့ မဟုတ္ပါ။ သို႕ရာတြင္ မ်က္ေမွာက္ျဖစ္ပြား ေနေသာ အၾကမ္းဘက္ ပဋိပကၡမ်ားအား ဥပေဒစိုးမိုးေရး ရႈေဒါင့္မွ ေထာက္ျပ သံုးသပ္ပါမည္။ ထုိ႕ေနာက္ ယင္းတို႕အား စနစ္တက်ေျဖရွင္းကာ တုိင္းရင္းသားေပါင္းစံုလူထုၾကီးတရပ္လံုး ျငိမ္းခ်မ္းမႈ၊ တရားမွ်တမႈနွင့္ တိုးတက္ဖြံ ့ျဖိဳးမႈတို႕ ရနိုင္ ေရး အတြက္ နိုင္ငံတကာ စံထားခ်က္ လမ္းေၾကာင္းတြင္ ျမန္မာနိုင္ငံအေနျဖင့္ က်င့္သံုးနိုင္ေရးအတြက္ ဥပေဒ စိုးမိုးေရး ဆိုင္ရာ အေျခခံ အက်ဆံုးအဆိုျပဳခ်က္ အခ်ိဳ႕ ကို တင္သြင္းေဆြးေႏြးသြားပါမည္။

၂၀၀၈ ခုနွစ္ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒသည္ ဥပေဒစိုးမိုးေရး အေျခခံကို မတည္ေဆာက္နုိင္ျခင္း။

မည္သည့္နိုင္ငံတြင္ မဆို ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒသည္ ဥပေဒအားလံုး၏ အခ်ဳပ္အျခာ[4] ျဖစ္သည္။ ယင္း၏ သေဘာမွာ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒနွင့္ မညီေသာ တည္ဆဲဥပေဒမွန္သမွ်ကို ဖ်က္သိမ္းပစ္ရသည္။ ေနာင္ျပဌာန္းမည့္ ဥပေဒမ်ား သည္လည္း ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ နွင့္ ကိုက္ညီရသည္။ သို႕ျဖစ္၍ ဥပေဒစိုးမိုးေရး အေျခခံကို တည္ေဆာက္လိုပါက ဥပေဒအားလံုး၏ အခ်ဳပ္အျခာျဖစ္သည့္ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒတြင္ ယင္း၏အုတ္ျမစ္ကို ခ်မွတ္ရပါမည္။

ဥပေဒစိုးမိုးေရး၏ အေျခခံအက်ဆံုးမူမွာ ျပစ္မႈက်ဴး လြန္သူကိုအျပစ္ေပးရမည္ျဖစ္ျပီး လူတိုင္းဥပေဒေရွ႕ေမွာက္ တြင္ တန္းတူခံစားခြင့္ရွိရမည္ ျဖစ္သည္။ ဤမူကို အေျခခံအားျဖင့္ ဥပေဒနွင့္ နီးစပ္သူတိုင္း သိၾကပါသည္။ အသစ္အဆန္း မဟုတ္ပါ။ ၂၀၀၄ ခုနွစ္တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီးခင္ညႊန္႕ကို ဖမ္းဆီးအေရးယူခဲ့စဥ္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီးသူရေရႊမန္း (ယခုဦးေရႊမန္း) ကိုယ္တိုင္ပင္တိုင္းသိ ျပည္သိ ေၾကြးေၾကာ္ခဲ့သည္။

သို႕ရာတြင္ ဥပေဒစိုးမိုးေရး၏ အသစ္အဆန္းမဟုတ္သည့္ ဤမူ နွင့္ စပ္လွ်ဥ္း၍ မည္သို႕လက္ေတြ႕က်င့္သံုးအေကာင္ အထည္ေဖၚသင့္သည္၊ မည္သည္တို႕မွာ အဟန္႕အတားျဖစ္ေနသည္၊ ဤမူကို ေဖၚေဆာင္နိုင္ေရးအတြက္ မည္သည့္ ဥပေဒမ်ားကို ဖ်က္သိမ္း၊ ျပင္ဆင္၊ အသစ္ျပဌာန္းသင့္သည္၊ ဟူသည္ တို႕နွင့္ စပ္လွ်ဥ္း၍အေလးထားကာ ယခု လႊတ္ ေတာ္ ဥကၠဌေနရာတြင္ ယူထားေသာ ဦးေရႊမန္းသည္ လႊတ္ေတာ္အတြင္း၌ မည္သည့္အခါကမွ် ဦးေဆာင္ေဆြးေႏြးခဲ့ သည္ကို မၾကားသိရပါ။ ဦးသိန္းစိန္ အစိုးရက ဦးေဆာင္ရန္ ဆိုသည္မွာ ေ၀လာေ၀းပင္။

၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပံု ပုဒ္မ ၄၄၅ အေပၚ သံုးသပ္ခ်က္

ျပစ္မႈက်ဴး လြန္သူကိုအျပစ္ေပးရမည္ျဖစ္ျပီး လူတိုင္းဥပေဒေရွ႕ေမွာက္တြင္ တန္းတူခံစားခြင့္ရွိရမည္ဟူသည့္ မူကို ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒက အာမခံရပါ မည္။ မဆန္႕က်င္ေစရပါ။ သို႕ရာတြင္ ၁၉၈၈ ခုနွစ္ မွစ၍ အာဏာသိမ္း အုပ္ခ်ဳပ္ ခဲ့သည့္ သက္တမ္းကာလအတြင္း ျဖစ္ပြားက်ဴးလြန္ခဲ့သည့္ ျပစ္မႈမ်ားနွင့္ စပ္လွ်ဥ္း၍ စစ္အာဏာရွင္တို႕၏ တာ၀န္ရွိမႈကို ဖံုးကြယ္ကာ “မည္သည့္ တရားရံုး တြင္မွ် တရားစြဲဆိုခြင့္ မရွိေစရ” ဟူသည္ကို ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ ပုဒ္မ ၄၄၅ တြင္ ျပဌာန္းထား သည္။ ယင္းမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အၾကြင္းမဲ့ လြတ္ျငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ ေပးထားျခင္းျဖစ္သည္။ အဆို ပါျပဌာန္းခ်က္မ်ိဳးကို ကမာၻေပၚ တြင္ တည္ဆဲဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံ ဥပေဒမ်ား၌ မည္ သည့္ နိုင္ငံတြင္မွ် မေတြ႕ ရပါ။ ယင္း အေပၚ ဥပေဒအေထာက္အကူျပဳ ကြန္ယက္မွေဆြးေႏြးမႈအား ၂၀၁၃ ေမလ (၇) ရက္ေန႕တြင္ ဘီဘီစီမွအသံ လႊင့္သြား သည္ကို ဤလင့္ခ္ တြင္ နားဆင္ပါ။

https://docs.google.com/file/d/0BzC8VZhwp11AbTdrNlVyQ1FUb0k/edit?usp=sharing

ပုဒ္မ ၄၄၅ ျပဌာန္းခ်က္သည္ လူတိုင္း ဥပေဒေရွ႕ေမွာက္တြင္ တန္းတူေရး ဟူသည့္ အေျခခံမူကို အဆင့္နွစ္ဆင့္အရ ဆန္႕က်င္လွ်က္ရွိသည္။ ပထမ အဆင့္မွာ စစ္အစိုးရ အာဏာပိုင္ေဟာင္းမ်ားသည္သာ အၾကြင္းမဲ့ လြတ္ျငိမ္း ခ်မ္းသာခြင့္ ရေနၾကသည္။ အျခား သာမန္ ျပည္သူမ်ား မခံ စားရပါ။ ဒုတိယအဆင့္ မွာ ျပစ္မႈက်ဴးလြန္သူျခင္းတူပါက န၀တ၊ နအဖ စစ္အစိုးရအဖြဲ႕၀င္မ်ားသာ လြတ္ျငိမ္းခြင့္ကို ခံစားၾကရသည္။ ၄င္းတို႕၏ အမိန္႕ေပးမႈအရ သက္ဆိုင္ရာမႈခင္းမ်ား ၌ ေျမျပင္တြင္ ၾကီးၾကပ္ကြပ္ကဲ ေဖၚ ေဆာင္ခဲ့ ၾကသည့္ အျခားစစ္ ေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အာဏာပိုင္မ်ား မွာ အဆိုပါ အခြင့္အေရးကို ခံစားခြင့္ မရၾကပါ။ အခ်ိန္မေရြး တရားစြဲခံရ နိုင္သည္။ ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပံု သည္ ခြဲျခားမႈ [5] ကို အေျခခံဥပေဒနွင့္ အညီက်င့္သံုးထား ျခင္းျဖစ္သည္။

ျပစ္မႈက်ဴးလြန္သူအား လြတ္ျငိမ္းခြင့္ ေပးျခင္းမွာ ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပံု၏ အုတ္ျမစ္တခ်ပ္ ျဖစ္ေန သည္။ သို႕ျဖစ္၍ ျပစ္မႈက်ဴး လြန္သူ မည္သူ႕ကို မဆို တိတိက်က် စံုစမ္းရွာေဖြ ေဖၚထုတ္ကာ အေရးယူ အျပစ္ေပးျခင္း ျဖင့္ ဥပေဒ စိုးမိုးေရးတည္ ေဆာက္ရမည္ဟူေသာအသံကို လူ႕အဖြဲ႕အစည္း၌ က်ယ္ေလာင္စြာ မၾကားရေတာ့ပါ။ အက်ိဳး ဆက္ အေနျဖင့္ ဥပေဒ စိုးမိုးေရးပ်က္သည့္ အေျခအေနကို တျပည္လံုး၌ ၾကံဳေတြ႕ေနၾကရသည္။ ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပံုသည္ တိုင္းျပည္တြင္ ဥပေဒ စိုးမိုးေရးအတြက္ ပန္းခင္းေသာ လမ္းကို မတည္ေဆာက္နိုင္ပါ။ ေျပာင္းျပန္ပင္ ၄င္းသည္ ဥပေဒစိုးမိုးေရး ဆက္ လက္ ပ်က္သုဥ္းေစ၇န္ ငရဲမီးခင္းေသာ လမ္းကို ေဖါက္ေပးထားေၾကာင္းေတြ႕ရွိရသည္။

ရခိုင္ျပည္နယ္တြင္ ဥပေဒစိုးမိုးေရးပ်က္စီးေစခဲ့ရာ၌ မည္သူ႕တြင္ အျမင့္ဆံုးတာ၀န္ရွိသလဲ။

ရခုိင္ပဋိပကၡမ်ား စံုစမ္းစစ္ေဆးေရး ေကာ္မရွင္ ၏အစီရင္ခံစာ စာမ်က္နွာ ၈၇ တြင္ “နစက သည္ ကက (ၾကည္း) ၏ တိုက္ရိုက္ကြပ္ကဲမႈေအာက္တြင္ ရွိေန ေၾကာင္းနွင့္ လံုျခံဳေရး အဖြဲ႕အစည္းမ်ားသည္ သက္ဆိုင္ရာ ၀န္ၾကီးဌာနမ်ား၏ အမိန္႕ကိုသာနာခံရျပီး ေဒသ ဆိုင္ရာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ေဆာင္ရြက္သူမ်ား၏ အမိန္႕ကို နာ ခံနိုင္ျခင္း မရွိသည္ကို ေတြ႕ရွိရ ေၾကာင္း” အတိအလင္း ေဖၚျပထား သည္။ ကက (ၾကည္း) သည္ (ကာ/လံု) ၏ အဖြဲ႕ ၀င္မ်ားျဖစ္ေသာ ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္ နွင့္ ဒုတိယ ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္တို ့၏ တိုက္ရိုက္အမိန္႕ ေပးညႊန္ၾကားမႈေအာက္တြင္ ရွိသည္။

ရခုိင္ပဋိပကၡမ်ားအတြင္း (ကာ/လံု) က ဥပေဒစိုးမိုးေရးအေျခခံကိုရိုက္ခ်ိဳး ခဲ့သည့္ အဓိက ျဖစ္ရပ္ၾကီးနွစ္ခုရွိခဲ့ေၾကာင္း ေကာ္မရွင္၏ အစီရင္ခံစာအရ ေပၚလြင္သည္။ ၄င္းတို႕မွာ ၂၀၁၂ ဇြန္လ (၃) ရက္ေန႕တြင္ ေတာင္ကုတ္၌ အစၥလာမ္ ဘာသာ၀င္ ဆယ္ဦး အသတ္ခံရျခင္းနွင့္ ဇြန္လ (၈) ရက္ေန႕ တြင္ ေမာင္းေတာ၌ အစၥလာမ္ဘာသာ၀င္မ်ားက ရခုိင္ လူထုမ်ားအေပၚ ျပန္လည္၍ အၾကမ္းဘက္မႈမ်ား ျပဳၾကျခင္း ျဖစ္သည္။

အစၥလာမ္ဘာသာ၀င္ ဆယ္ဦး အသတ္ခံရျခင္း နွင့္ စပ္လွ်ဥ္း၍ ျပစ္မႈက်ဴးလြန္သူမ်ားကို ယခုအခ်ိန္အထိ ေဖၚ ထုတ္ အေရးယူျခင္းမျပဳပါ။ ထိုနည္းတူ ေမာင္းေတာ တြင္ အစၥလာမ္ဘာသာ၀င္မ်ား၏ ျပန္လည္ အၾကမ္းဘက္မႈကို တားဆီး နိုင္ပါ လွ်က္ အာဏာပိုင္မ်ားက ကာကြယ္တားဆီးမႈ မျပဳခဲ့ပါ။ ယင္းနွင့္ စပ္လွ်ဥ္း၍ ေကာ္မရွင္၏ အစီရင္ခံစာ စာမ်က္နွာ ၈၂ တြင္ ေအာက္ပါအတိုင္း ေဖၚျပထားသည္။

“ေမာင္းေတာျဖစ္စဥ္တြင္ ထိုစဥ္က နစက အၾကီးအကဲလုပ္သူက ျပတ္သားစြာ ကိုင္တြယ္အေရးယူေဆာင္ရြက္ခဲ့မည္ ဆိုပါက ယခု ရခုိင္ျပည္နယ္တြင္ ျဖစ္ပြားခဲ့သည့္ ပဋိပကၡမ်ားစြာ ျဖစ္ေပၚလာမည္မဟုတ္ေၾကာင္း ရခိုင္ရပ္မိ၊ ရပ္ဖ မ်ားမွ ေ၀ဘန္ သံုးသပ္ခဲ့ၾကပါသည္။”

ပထမ ျဖစ္ရပ္တြင္ ျပစ္မႈက်ဴးလြန္သူကို အေရးမယူသျဖင့္ ရိုဟင္ဂ်ာမ်ားနွင့္ အစၥလာမ္ဘာသာ ၀င္ အေျမာက္အမ်ားယခုအခ်ိန္ အထိ အၾကိတ္အခဲျဖစ္ေနဆဲျဖစ္သည္။ ဒုတိယ ျဖစ္ရပ္တြင္ ကာကြယ္တားဆီးနိုင္ပါလွ်က္ မကာကြယ္ခဲ့ သျဖင့္ ထိခုိက္ဆံုးရွံဳးမႈမ်ား ျဖစ္ပြားခဲ့ရသည့္အျပင္ ရခိုင္ျပည္နယ္ အျခားေဒသမ်ားသို႕ ပ်ံ႕သြားခဲ့ ေသာေၾကာင့္ ရခိ္ုင္ လူထုမ်ားက မေၾကမနပ္ ျဖစ္ေနဆဲျဖစ္သည္။ ၄င္းအၾကိတ္အခဲမ်ား၊ မေၾကနပ္မႈမ်ားသည္ ဥပေဒ စိုးမိုးေရးပ်က္သုဥ္း   ျခင္းေၾကာင့္ ေပၚေပါက္လာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ယင္း၏ အက်ိဳးဆက္ အေနျဖင့္ ပဋိပကၡမ်ား ဆက္လက္ ၾကီးထြားသြားခဲ့ ျခင္းျဖစ္သည္။

ေကာ္မရွင္၏ အစီရင္ခံစာအရ ေပၚလြင္ေသာ ျဖစ္ရပ္နွစ္ ခုလံုး တြင္သာမက ပထမဆံုး စတင္ျဖစ္ပြားခဲ့ သည့္ ေက်ာက္နီေမာ္ လူသတ္မုဒိန္းမႈတြင္ အမွန္တရားကို ဖံုးကြယ္ခဲ့သည့္ အတြက္ ဥပေဒစိုးမိုးေရး ပ်က္သုဥ္းရာတြင္ အဓိက တာ၀န္ရွိသူမွာ (ကာ/လံု) နွင့္ ဦးသိန္းစိန္ဦးေဆာင္သည့္ ဗဟိုအစိုးရျဖစ္သည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆို ေသာ္ လံုျခံဳေရးတပ္ဖြဲ႕မ်ားသည္ ၄င္းတို႕၏တိုက္ရိုက္အမိန္႕ေပး ညႊန္ၾကားမႈေအာက္တြင္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ရ ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ (ကာ/လံု) နွင့္ ဦးသိန္းစိန္အစိုးရက ဥပေဒစိုးမိုးေရးကို မတည္ေဆာက္ခဲ့သျဖင့္ အၾကမ္းဘက္ပဋိပကၡမ်ား သည္ ျမန္မာနိုင္ငံ အျခားေနရာ အေတာ္မ်ားမ်ားသို႕ ပ်ံ႕နွံ႕သြားခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

နိုင္ငံတကာက လူ႕အခြင့္အေရးရႈေဒါင့္မွ စြပ္စြဲလာမႈကို ေကာ္မရွင္က ပယ္ခ်သည္ ဟူသည့္အေပၚ သံုးသပ္ခ်က္

နိုင္ငံတကာက လူ႕အခြင့္အေရးရႈေဒါင့္မွ စြပ္စြဲလာမႈကို ပယ္ခ်ေၾကာင္း ေကာ္မရွင္အဖြဲ ့၀င္ ေဒါက္တာ ေဒၚ ရင္ရင္ႏြယ္ က ေျပာခဲ့သည္။ ပယ္ခ်ရသည္ ့အဓိက အေၾကာင္းမွာ နိုင္ငံတကာ သည္ ဘဂၤါလီ တဘက္တည္းကိုသာေမးခဲ့ျပီး ရခုိင္ လူမ်ိဳးမ်ားဘက္ကို မေမးခဲ့ေသာေၾကာင့္ ဟူ၍ ျဖစ္သည္။ ေကာ္မရွင္ အဖြဲ႕၀င္ အျခားသူတခ်ိဳ႕ကလည္း အလားတူ တုန္႕ျပန္ခဲ့ဘူးသည္။ စင္စစ္အားျဖင့္မူ နိုင္ငံတကာသည္ ရခုိင္တိုင္းရင္းသားမ်ားဘက္ကိုလည္း ေမးသင့္သေလာက္   ေမးျမန္းခဲ့သည္။ အရင္းခံအားျဖင့္မူ ဘက္နွစ္ဘက္ ရႈေဒါင့္မွ အဓိက ခ်ဥ္းကပ္ရန္ မဟုတ္ပါ။ နိုင္ငံတနိုင္ငံ အတြင္း၌ မည္သို႕ေသာ အေျခအေနမ်ားျဖစ္ပြားေသာအခါ နိုင္ငံတကာက လူ႕အခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖါက္မႈ ရွဳေဒါင့္မွ ခ်ဥ္းကပ္ ကိုင္ တြယ္သည္ကို ေကာ္မရွင္အေနျဖင့္ ေလ့လာသင့္သည္။ ရိုးရိုးျပစ္မႈ နွင့္ လူ႕အခြင့္ အေရး ခ်ိဳးေဖါက္မႈ တို႕၏ ဆက္စပ္မႈ နွင့္ ကြာျခားမႈအေပၚလည္း ရွင္းလင္းစြာ နားလည္ရန္လိုပါသည္။

သာဓက ဆိုပါမည္။ နိုင္ငံတနိုင္ငံ အတြင္း၌ ဘာသာေရးအရျဖစ္ေစ၊ လူမ်ိဳးေရးအရျဖစ္ေစ၊ အျခားအေၾကာင္းတခုခု အရျဖစ္ေစ လူတဦးက အျခားတဦးကို၊ လူအုပ္စုတခုက အျခားအုပ္စုတခုကို၊ သတ္ျဖတ္မႈက်ဴးလြန္သည္ ဆိုၾကပါစို႕။

လူ႕အခြင့္အေရးရႈေဒါင့္မွၾကည့္လွ်င္ သတ္ျဖတ္ခံရသူ၏ အသက္ရွင္ရပ္တည္ပိုင္ ခြင့္ ရုပ္သိမ္းခံလိုက္ရျခင္းျဖစ္သည္။ သို႕ရာတြင္ သာမန္အားျဖင့္ နိုင္ငံတကာက ၀င္ေရာက္စြက္ဘက္ ေျပာဆိုမည္ မဟုတ္ပါ။ သက္ဆိုင္ရာ နိုင္ငံ၏ အခ်ဳပ္ အျခာအာဏာ အတြင္း က်ေရာက္ေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ၄င္းနိုင္ငံ၏ အစိုးရကသာလွ်င္ အဆိုပါနိုင္ငံ၏ တည္ဆဲဥပေဒမ်ားနွင့္အညီ ျပစ္မႈက်ဴးလြန္သူ သို႕မဟုတ္ က်ဴးလြန္သူမ်ားကို အေရးယူ အျပစ္ေပးရမည္ျဖစ္သည္။

၂၀၁၂ ခုနွစ္ ဇူလိုင္လအတြင္း အိႏၵိယနိုင္ငံ အာသံျပည္နယ္ အေနာက္ျခမ္းတြင္ လူမ်ိဳးေရး ပဋိပကၡျဖစ္ပြားခဲ့ျပီး အေတာ္ မ်ားမ်ား ေသဆံုးကာ လူဦးေရ နွစ္သိန္းခန္႕ အိုးမဲ့အိမ္မဲ့ျဖစ္ခဲ့သည္။ သို႕ရာတြင္ ကုလသမဂၢသည္လည္းေကာင္း၊ နိုင္ငံ တကာ လူ႕အခြင့္အေရး အဖြဲ႕ အစည္းၾကီးမ်ားသည္လည္းေကာင္း ၀င္ေရာက္စြက္ဘက္ေျပာဆိုၾကျခင္းမရွိပါ။ အိႏိၵယ နိုင္ငံ၏ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာ [6] အတြင္းတြင္ သက္ဆိုင္ရာအစိုးရမ်ားက ေျဖရွင္းေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကသည္။

သို႕ရာတြင္ အစိုးရကိုယ္တိုင္က လူထုအေပၚ လူ႕အခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖါက္မႈကို က်ဴးလြန္ျခင္း၊ သို႕မဟုတ္ အင္အားစု တရပ္ရပ္က က်ဴး လြန္မႈကို အစိုးရက အားေပးကူညီျခင္း၊ တနည္းနည္းျဖင့္ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ျခင္း၊ သို႕မဟုတ္ လူ႕အခြင့္အေရးခ်ိဳး ေဖါက္က်ဴးလြန္မႈၾကီးမ်ား ျဖစ္ပြားေနပါလွ်က္ က်ဴးလြန္သူမ်ားကို အစိုးရက ထိထိေရာက္ေရာက္ အေရးယူမႈမျပဳျခင္း တို႕ျဖစ္လွ်င္မူ ကုလသမဂၢ အေနျဖင့္ ျဖစ္ေစ၊ နိုင္ငံတကာ လူ႕အခြင့္အေရးအဖြဲ႕အစည္းၾကီးမ်ား အေနျဖင့္ ျဖစ္ေစ ၀င္ေရာက္အေရးယူေဆာင္ရြက္ရန္ ၾကိဳးပမ္းၾကရသည္။ ဤသည္မွာ နိုင္ငံတကာ လူ႕အခြင့္ အေရး ဥပေဒအေျခခံမ်ားေပၚ၌ နိုင္ငံတကာက က်င့္သံုးသည့္အစဥ္အလာ လည္းျဖစ္သည္။ ျမန္မာနိုင္ငံအတြင္း ရခိုင္ျပည္ နယ္၌အလားတူ အေျခအေနမ်ား ျဖစ္ပြားေနသည့္ အေထာက္အထားမ်ားအား နိုင္ငံတကာေတြ႕ရွိသျဖင့္သာ ကုလ သမဂၢ နွင့္ နိုင္ငံတကာက ၀င္ေရာက္ေျပာဆိုလာၾကျခင္းျဖစ္သည္။ အေရးယူေဆာင္ရြက္မႈမ်ားလည္း ရွိလာနိုင္သည္။

ေဒါက္တာေဒၚရင္ရင္ႏြယ္ နွင့္ ေကာ္မရွင္အဖြဲ ့၀င္အခ်ိဳ ့ေျပာသလို နိုင္ငံတကာ အေနျဖင့္ ရခိုင္တိုင္းရင္းသားမ်ားအား စစ္ေဆးေမးျမန္းမႈ နည္းေကာင္းနည္းပါမည္။ ဤသည္မွာ အေၾကာင္းနွစ္ခ်က္ေၾကာင့္ ျဖစ္နုိင္သည္။ တခ်က္မွာ ဦးသိန္း စိန္အစိုးရ၏ စစ္တပ္နွင့္ အျခားလံုျခံဳေရးတပ္ဖြဲ႕မ်ားသည္ ရိုဟင္ဂ်ာမ်ားနွင့္ ေပါင္းကာ ရခိုင္တိုင္းရင္းသားမ်ား အေပၚ လူ႕အခြင့္အေရး ခ်ိဳးေဖါက္မႈမ်ား က်ဴးလြန္ေနေၾကာင္း သတင္းမရခဲ့ေသာေၾကာင့္ျဖစ္နိုင္သည္။ ေနာက္တခ်က္မွာ ရခိုင္ တိုင္းရင္းသားမ်ား ကိုယ္တိုင္ကလည္း ဦးသိန္း စိန္အစိုးရ၏ စစ္တပ္နွင့္ အျခားလံုျခံဳေရးတပ္ဖြဲ႕မ်ားသည္ မိမိတို႕အေပၚ လူ႕အခြင့္အေရး ခ်ိဳးေဖါက္မႈမ်ား က်ဴးလြန္ေနၾကသည္၊ ရြာမ်ားမီးရႈိ ့၊ လူသတ္၊ မုဒိန္းက်င့္ စသျဖင့္ က်ဴးလြန္ေနပါသည္ ဟု တိုင္တန္းျခင္း မျပဳခဲ့ေသာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္နိုင္သည္။

ယင္းသို႕က်ဴးလြန္မႈ သက္ေသအေထာက္အထားမ်ား ရွိပါက ေကာ္မရွင္အေနျဖင့္ ျဖစ္ေစ၊ ေဒါက္တာ ေဒၚရင္ရင္ႏြယ္ အေနျဖင့္ျဖစ္ေစ နုိင္ငံတကာသို႕ တိုင္တန္းမည္ဆိုပါက ရခိုင္တုိင္းရင္းသားမ်ားအား အဓိကထား၍ လာေ၇ာက္ စစ္ေဆး ေမးျမန္းရန္မွာ ရာခိုင္နုန္းျပည့္ေသခ်ာသည္။

အၾကမ္းဖက္ပဋိပကၡမ်ား ျဖစ္ပြားရျခင္း၏ လတ္တေလာအေၾကာင္းရင္း နွင့္ ေနာက္ဆက္တြဲအေၾကာင္းရင္းမ်ား

ရခုိင္ျပည္နယ္ မွ စတင္ခဲ့ျပီး တနိုင္ငံလံုးသို႕ တေျဖးေျဖး ပ်ံ႕နွံ႕ေနျပီျဖစ္ေသာ အၾကမ္းဘက္ ပဋိပကၡၾကီး၏ လတ္တေလာ အေၾကာင္းရင္းမွာ လူမိ်ဳးေရးကြဲျပားမႈနွင့္ ဘာသာေရးယံုၾကည္ခ်က္ျခားနားမႈတို႕အေပၚအေျခခံျပီး တဘက္နွင့္ တဘက္ အျပန္အလွန္ပုတ္ခတ္ စြပ္စြဲၾကရာမွ စတင္ေပၚေပါက္လာခဲ့သည့္ ျပသနာ မဟုတ္ပါ။ ဥပေဒ စိုးမိုးေရး  အေျခခံအရ ျပစ္မႈ က်ဴး လြန္သူမွန္သမွ်ကို ေက်ာသား ရင္သားမခြဲျခားဘဲ တန္းတူထား၍ ျပတ္ျပတ္သားသား ထိထိေ၇ာက္ေရာက္ အေရး မယူခဲ့ ျခင္းမွာ ပထမ လတ္တေလာ အေၾကာင္းရင္းျဖစ္သည္။ ဦးသိန္းစိန္အစိုးရ၏ စစ္တပ္နွင့္ အျခားလံုျခံဳေရးတပ္ဖြဲ႕ မ်ားကိုယ္တိုင္က ဘက္တဘက္တြင္ ရပ္၍   ျပစ္မႈ   ၾကီးမ်ား  အား ပါ၀င္က်ဴးလြန္ခဲ့ၾကသည္ ဟု နိုင္ငံတကာက ေထာက္ျပ စြပ္စြဲလာသည္က ပို၍ အေရးၾကီးေသာ ဒုတိယ လတ္တေလာ အေၾကာင္း ရင္း ျဖစ္ သည္။

ဤလတ္တေလာ အေၾကာင္းရင္းနွစ္ရပ္ျဖစ္တည္လာခဲ့ျပီးေနာက္ ေနာက္ဆက္တြဲအေၾကာင္းရင္း တို႕လည္း ေပၚေပါက္ လာျပန္သည္။ ယင္းတို႕မွာ ဘာသာေရးအုပ္စုၾကီး နွစ္ခုမွ အခ်ိဳ႕ေသာ အစြန္း ေရာက္ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ ဘာသာ၀င္မ်ား နွင့္ အစြန္းေရာက္ အမ်ိဳးသားေရး၀ါဒီမ်ားက နည္းလမ္းေပါင္း စံုသံုး၍ လံႈ႕ေဆာ္လာခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္သည္။ အကိ်ဳးဆက္အေနျဖင့္ အၾကမ္းဘက္ ပဋိပကၡၾကီးမ်ားသည္ တိုင္းျပည္၏ ေနရာေဒသ အေတာ္မ်ားမ်ား သို႕ပ်ံ႕နွံ႕သြားခဲ့ ရ ျခင္းျဖစ္သည္။

လတ္တေလာ အေၾကာင္းရင္း နွင့္ ေနာက္ဆက္တြဲ အေၾကာင္းရင္းတို႕ကို နိုင္းယွဥ္ေလ့လာရန္လိုပါမည္။ လတ္တေလာ အေၾကာင္းရင္းသည္ ဥပေဒစိုးမိုးေရးနွင့္ တိုက္ရိုက္သက္ဆိုင္သည္။ ေနာက္ဆက္တြဲအေၾကာင္းရင္းသည္ သာသာေရး အရ မတူကြဲျပားသည့္ ဘာသာမ်ား အတူျငိမ္းခ်မ္းစြာရပ္တည္နိုင္ေရး၊ အျပန္ အလွန္ေလး စားမႈ တည္ေဆာက္ေရးတို ့နွင့္ လည္းေကာင္း၊ နိုင္ငံေရးအရ အစြန္းေရာက္ အမ်ိဳးသားေရး၀ါဒကို စြန္႕လႊတ္ျပီး လူမ်ိဳးေပါင္းစံု အတူယွဥ္တြဲ ေန ထိုင္ ေရး အေျခခံတြင္ မိမိအမ်ိဳးသား အက်ိဳးစီးပြားကို သမာသမတ္က်စြာ ေဖၚေဆာင္နိုင္ေရး အေတြးအေခၚ စိုက္ထူမႈ နွင့္ လည္းေကာင္း သက္ဆိုင္သည္။

ေနာက္ဆက္တြဲအေၾကာင္းရင္းမ်ားသည္ အေရးမၾကီးမဟုတ္ၾကီးပါသည္။ သို႕ရာတြင္ ယေန႕တျပည္လံုးသို႕ ပ်ံ႕နွံ႕ေန ျပီ ျဖစ္ေသာ အၾကမ္းဘက္ ပဋိပကၡၾကီး မ်ားနွင့္ စပ္ လွ်ဥ္း ၍ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းတခုလံုးနီးပါးသည္ ေနာက္ဆက္တြဲ အေၾကာင္းရင္းမ်ားအေပၚတြင္သာ ကုစား  အေျဖရွာၾက ရန္ၾကိဳးပမ္းေနၾကသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ ထိေရာက္မႈ အားနည္း နိုင္သည္။

လတ္တေလာအေၾကာင္းရင္းမ်ားနွင့္စပ္လွ်ဥ္း၍ အမွန္တရားေပၚေအာင္ အဓိကထားေဖၚထုတ္ျပီး အေရးယူေဆာင္ရြက္ နုိင္မွ သာလွ်င္ ဥပေဒစိုးမိုးေရးကို အေျခခံ အားျဖင့္ တည္ေဆာက္နိုင္ပါမည္။ ထို႕ေနာက္ ေနာက္ဆက္တြဲအေၾကာင္းရင္း မ်ားကို တေျဖးေျဖး အခ်ိန္ယူကုစားသြားရန္ ျဖစ္ပါသည္။

ရခုိင္ပဋိပကၡမ်ား စံုစမ္းစစ္ေဆးေရးေကာ္မရွင္သည္ ဥပေဒစိုးမိုးေရးနွင့္ တိုက္ရိုက္သက္ဆိုင္သည့္ လတ္တေလာ အေၾကာင္းရင္းကို မီးေမာင္းထိုးကာ အမွန္ တရားေပၚေအာင္ေဖၚထုတ္ခဲ့ျခင္း မရွိ။ လတ္တေလာအေၾကာင္းရင္းနွစ္ရပ္ အနက္ ပထမ တရပ္ကို ေကာ္မရွင္ကိုယ္တိုင္၀န္ခံရသည္။ ထို ့အျပင္ လံုျခံဳေရး တပ္ဖြဲ႕မ်ားကိုယ္ တိုင္က ဘက္တဘက္ နွင့္ပူးေပါင္းကာ ျပစ္မႈၾကီးမ်ားအား ပါ၀င္က်ဴးလြန္ခဲ့ၾကသည္ဟု နိုင္ငံတကာက ေထာက္ျပစြပ္စြဲသည့္ ဒုတိယအေၾကာင္း ရင္းကို လည္း ေကာ္မရွင္ကမ်က္စိမွိတ္ပယ္ခ်ျခင္းမွလြဲ၍ အခ်က္အလက္နွင့္ မျငင္းနိုင္။ သို႕ရာတြင္ အစီရင္ခံစာ၌ လတ္ တေလာအေၾကာင္းရင္းကို ရွင္းရွင္း လင္းလင္း ျပည့္ျပည့္စံုစံု မေဖၚထုတ္ဘဲ ေနာက္ခံအေၾကာင္းရင္း နွင့္ေနာက္ဆက္တြဲ အေၾကာင္းရင္းမ်ားကိုသာ ဋီကာခ်ဲ႕ျပီးေဖၚျပခဲ႕သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ဥပေဒစိုးမိုး   ေရး အေျခခံကို ဖ်က္ဆီးခဲ့သည့္ ကာလံု နွင့္ သမၼတ ဦးသိန္းစိန္၏ တာ၀န္ရွိမႈကို ဖံုးကြယ္ သြားေစခဲ့ သည္။ ယင္းအတြက္ ေကာ္မရွင္အား ဦးသိန္းစိန္က မ်ားစြာ သေဘာက် သြားပံုရ သည္။ ၂၀၁၃ ခုနွစ္ ေမလ (၆) ရက္ေန႕တြင္ တိုင္းျပည္သို႕ မိန္ ့ခြန္းေျပာ၍ပင္ ခ်ီးမြမ္းခဲ့သည္။

(ကာ/လံု) ႏွင့္ ဦးသိန္းစိန္အစိုးရသည္ ဥပေဒစိုးမိုးေရးပ်က္ေအာင္ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိလုပ္သလား။

ရခိုင္မွ တရုတ္ျပည္သို႕ အေမရိကန္ ေဒၚလာ ဘီလ်ံေပါင္းမ်ားစြာ ခ်ီကာ တန္ဘိုးရွိသည့္ သဘာ၀ ဓါတ္ေငြ ့ ပိုက္လိုင္း သြယ္တန္း တည္ေဆာက္ေနပါသည္။ ယင္းအေပၚ ရခုိင္ျပည္နယ္ အတြင္းရွိလူထုမ်ားက အားေကာင္း ေကာင္း နွင့္ ကန္႕ကြက္နုိင္ျခင္း မရွိေစရန္အာရံုလႊဲလိုက္ျခင္းျဖစ္နိုင္သည္ဟု လူထုအေတာ္မ်ားမ်ားက ယူဆလာၾကသည္။ ထို႕ျပင္ တည္ေဆာက္ျပီးသည့္အခ်ိန္တြင္ လက္ရွိနွင့္ေနာင္တက္လာဦးမည့္ စစ္အစိုးရ အဆက္ဆက္က နွစ္ေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာ ဆက္လက္ အျမတ္ထုတ္အက်ိဳးခံစားေနဦးမည့္အေပၚ မကန္႕ကြက္နိုင္ေတာ့ေစေရးအတြက္ ရခိုင္ျပည္နယ္အတြင္းရွိ လူထု မ်ားနွင့္ ၄င္းတို ့၏ နိုင္ငံေရးပါတီမ်ား  အားနည္းခ်ိနဲ ့သြားေစရန္၊ လံုျခံဳေရးအရ ဦးသိန္းစိန္အစိုးရ၏ စစ္တပ္နွင့္ အျခား လံုျခံဳေရး အဖြဲ႕မ်ားကိုသာ ထာ၀ရအားကိုးသြားေစရန္ မဟာျဗဴဟာခ်မွတ္ လုပ္ေဆာင္ျခင္းလည္း ျဖစ္နိုင္သည္။

အထက္ပါသံုးသပ္ခ်က္ မမွန္ဟူ၍ (ကာ/လံု) နွင့္ ဦးသိ္န္းစိန္ အစိုးရက သက္ေသျပလိုပါက ပိုက္လိုင္းနွင့္ ဆက္စပ္ ေသာ သတင္း အခ်က္အလက္မွန္သမွ်ကို ရွင္းလင္းစြာ တျပည္လံုးသို႕ထုတ္ျပန္ေၾကျငာရန္လိုသည္။ ပို၍အေရးၾကီး သည္မွာ အၾကမ္းဘက္ ပဋိပကၡမ်ားေၾကာင့္ ရခုိင္ျပည္နယ္ လူထု၏ စီးပြားေရးမွာ ခြ်တ္ျခံဳက် ပ်က္စီးသြားခဲ့ျပီျဖစ္ သျဖင့္ ျပန္လည္ကုစားနိုင္ရန္ ပိုက္လိုင္း မွရေသာ ၀င္ေငြအားလံုးကို ရခိုင္ျပည္နယ္ အက်ိဳးစီးပြားအတြက္သာ သံုးစြဲသြားနိုင္ေစ ရန္ ဥပေဒတ ရပ္ ျပဌာန္းကာ လႊဲအပ္ ေဖၚေဆာင္သြားရန္လိုအပ္သည္။

မည္သို ့ပင္ေနာက္ဆက္တြဲကုစားမႈမ်ားျပဳေစဦး၊ ရခိုင္ျပည္နယ္အတြင္း ဥပေဒစိုးမိုးေရးပ်က္စီးေစခဲ့သည့္အတြက္ယင္းမွ စတင္ကာ တျပည္လံုးသို႕ပ်ံ ့နွံ ့ေစခဲ့ရာ ၌တာ၀န္ရွိမႈမွေန၍ (ကာ/လံု) နွင့္ ဦးသိန္းစိ္န္အစိုးရသည္ ေရွာင္လႊဲ၍ မရနိုင္။

အဖြဲ႕အစည္း သေဘာ အရ တာ၀န္ရွိမႈ[7] နွင့္ အမိန္႕ေပးျခင္းအရ တာ၀န္ရွိမႈ[8]

၁၉၈၂ ခုနွစ္တြင္ ဂြါတီမာလာနိုင္ငံ၌ အာဏာသိမ္းျပီး တိုင္းျပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီး အက္ဖရိန္ ရိုင္ယို မြန္ ့[9] သည္ အစ္ဇီးလ္မာယာ အမည္ရွိ တိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳးစု၀င္ဦးေရ ၁၇၇၁ ဦးအေပၚ လူမ်ိဳးတံုး သတ္ျဖတ္မႈ က်ဴးလြန္ခဲ့သည္ ဟု စြဲခ်က္တင္ကာ တရားရံုး၌ သက္ေသေပါင္း တရာေက်ာ္ကို စစ္ေဆးခဲ့ျပီးေနာက္ ၂၀၁၃ ခုနွစ္ ေမလ ၁၀ ရက္ေန ့ တြင္ ၄င္းအေပၚ ေထာင္ နွစ္ရွစ္ဆယ္ခ်ခဲ့သည္။ လူမ်ိဳးတံုး သတ္ျဖတ္မႈအတြက္ နွစ္ငါးဆယ္၊ လူသားျဖစ္မႈကို ဆန္႕က်င္ သည့္ ျပစ္မႈအတြက္ နွစ္သံုးဆယ္ နွစ္ခုေပါင္း ေထာင္နွစ္ ရွစ္ဆယ္ျဖစ္သည္။ “သမၼတ တာ၀န္ယူထားစဥ္ အတြင္း သတ္ ျဖတ္မႈၾကီးမ်ား က်ဴးလြန္ေနတာကိုသိရက္နဲ႕ ရပ္ဆိုင္းသြားေအာင္ ကာကြယ္တားဆီးျခင္း မလုပ္ခဲ့တာေၾကာင့္ ျပစ္မႈ က်ဴး လြန္ရာေရာက္တယ္” ဟု တရားသူၾကီး ဂ်က္စ္မင္ ဘာရီေရာ႕[10] က စီရင္ခ်က္တြင္ထည့္သြင္းဖတ္ၾကားသြားခဲ့သည္။

အာဂ်င္တီးနား၊ ခ်ီလီ၊ ဂြြါတီမာလာ အစရွိေသာ နိုင္ငံမ်ားတြင္ အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးဟူသည္ကို အေၾကာင္း ျပ၍ ျပစ္မႈ က်ဴးလြန္မႈၾကီးမ်ားအားေမ့ မထားဘဲ ျပန္လည္ေဖၚထုတ္ျပီး အေရးယူေနၾကျခင္းမွာ စစ္မွန္သည့္ ဥပေဒစိုးမိုး ေရး အေျခခံမ်ား တည္ေဆာက္ျပီး တိုင္းျပည္ တည္ျငိမ္၊ ျငိမ္းခ်မ္းကာ၊ လူထုတရားမွ်တမႈ ရေစရန္ျဖစ္သည္။

၂၀၁၃ ခုနွစ္ မတ္လ ၂၇ ရက္ တပ္မေတာ္ေန႕တြင္ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႈးၾကီး မင္းေအာင္လိႈင္က ၄င္း၏ တပ္မေတာ္သည္ မည္သည့္အခါကမွ် လူမ်ိဳးတံုးသတ္ျဖတ္မႈ နွင့္ စစ္ရာဇ၀တ္မႈမ်ား မက်ဴးလြန္ခဲ့ေၾကာင္းထည့္သြင္း ေျပာၾကားသြားခဲ့သည္။ လူမ်ိဳးတံုးသတ္ျဖတ္မႈ၊[11] စစ္ရာဇ၀တ္မႈ[12] နွင့္ လူသားျဖစ္မႈကို ဆန္႕က်င္သည့္ ျပစ္မႈ [13] မ်ားအား ျမန္မာနိုင္ငံ အတြင္းတြင္ ဥပေဒ အျဖစ္ျပဌာန္း ထားမႈ မရွိေသးပါ။ နိုင္ငံတကာ ဥပေဒ၏ အစိပ္အပိုင္းမ်ားျဖစ္ၾကပါသည္။ ယင္းတို႕ကို ခ်ိဳးေဖါက္ က်ဴးလြန္ျခင္းမွာ ျပစ္မႈေျမာက္သည္ဟူ၍ ကာခ်ဳပ္မင္းေအာင္လိႈင္ ကိုယ္တိုင္က ၀န္ခံလိုက္ သည့္ သေဘာျဖစ္သည္။ ယင္းမိန္႕ခြန္းကိုးကားကာ အာဏာပိုင္မ်ားက ျပဌာန္းထားသည့္ ျပည္တြင္းဥပေဒမ်ားအတိုင္း သာ စိုးမိုးအုပ္ခ်ဳပ္ျခင္း Rule by Law မွေန၍ နိုင္ငံတကာ စံထားခ်က္မ်ားနွင့္ ကိုက္ညီသည့္ ဥပေဒစိုးမိုးေရး Rule of Law သို႕ ေျပာင္းလဲေဖၚေဆာင္နိုင္ေရးအတြက္ စတင္လႈပ္ရွား လုပ္ေဆာင္သင့္ျပီျဖစ္ပါသည္။

အထက္ပါ နိုင္ငံတကာ ျပစ္မႈၾကီးမ်ားအား တပ္မေတာ္က မက်ဴးလြန္ပါဟူ၍ ကာခ်ဳပ္မင္းေအာင္လိႈင္၏ ျငင္းဆိုခ်က္ကို္ မူ လက္ခံနုိင္ ဘြယ္မရွိပါ။ ၄င္းျပစ္မႈၾကီးမ်ားမွာ မည္သည့္အရာမ်ားျဖစ္သည္ကို ဥပေဒသမားမ်ားပင္နားလည္ေအာင္ မနည္းၾကိဳးပမ္းၾကရသည္။ ယင္းတို႕နွင့္ စပ္လွ်ဥ္း၍ တပ္မေတာ္အတြင္း က်ယ္က်ယ္ျပန္႕ျပန္႕ ပညာေပးေရးလုပ္ခဲ့ ေၾကာင္း လည္း တၾကိမ္တခါမွ် မၾကားသိခဲ့ရပါ။ သို႕ျဖစ္၍ တပ္ဗိုလ္၊ တပ္သားတကယ့္အမ်ားစုၾကီးမွာ မည္သည္တို႕ကို က်ဴးလြန္လွ်င္ မည္သည့္ျပစ္မႈေျမာက္သည္ဟူ၍ နားလည္နိုင္ ၾကျခင္းမရွိေသးသည္မွာ ရာနဳန္းျပည့္နီးပါး ေသခ်ာသည္။ လတ္တေလာျဖစ္ရပ္မ်ားကို သံုးသပ္လွ်င္ပင္ ရခိုင္ျပည္နယ္အတြင္း လူမ်ိဳးတံုးသတ္ျဖတ္မႈ၊ ကခ်င္ျပည္နယ္အတြင္း စစ္ရာဇ၀တ္မႈ နွင့္ လက္ပံေတာင္းေတာင္ေဒသတြင္ ဆႏၵျပသံဃာမ်ားအေပၚ လူသားျဖစ္မႈကို ဆန္႕က်င့္သည့္ျပစ္မႈ မ်ား က်ဴးလြန္ခဲ့ျပီးျပီဟု နိုင္ငံတကာ ဥပေဒ အေျခခံမွ သံုးသပ္နိုင္သည္။ အေသးစိပ္ကို ဤစာတမ္း၏ ဒုတိယပို္င္းတြင္ ဆက္လက္ေဆြးေႏြး ပါမည္။

အထက္ပါ ျပစ္မႈၾကီးမ်ားနွင့္ စပ္လွ်ဥ္း၍ တာ၀န္ရွိမႈကို ရွာေဖြရာတြင္ အဖြဲ႕အစည္းသေဘာအရ တာ၀န္ရွိမႈ နွင့္ အမိန္႕ ေပးျခင္းအရ တာ၀န္ရွိမႈ နွစ္ခုတို႕၏ ဆက္စပ္မႈနွင့္ကြာျခားမႈ တို႕ကို ေလ့လာဘို႕လိုပါမည္။ သမတ ဦးသိန္းစိန္သည္ လည္းေကာင္း၊ ကာခ်ဳပ္မင္းေအာင္လိႈင္သည္လည္းေကာင္း တိုင္းျပည္တြင္ အျမင့္ဆံုးအာဏာပိုင္အဖြဲ႕အစည္းျဖစ္သည့္ (ကာ/လံု) ၏ အဖြဲ႕၀င္မ်ားျဖစ္ၾကသျဖင့္ ယေန႕တိုင္းျပည္တြင္ ျဖစ္ပြားေနေသာ အၾကမ္းဘက္ ပဋိပကၡၾကီးမ်ားနွင့္ စပ္ လွ်ဥ္း၍ ၄င္းတို႕တြင္ ေယဘုယ်အားျဖင့္ တာ၀န္ရွိၾကသည္။

ရခိုင္ပဋိပကၡတြင္ လံုျခံဳေရး တပ္ဖြဲ႕မ်ားအား(ကက/ၾကည္း) က တိုက္ရိုက္အမိန္႕ေပးခဲ့ေၾကာင္း ေကာ္မရွင္၏အစီရင္ခံစာအရ ေပၚလြင္သျဖင့္ ကာခ်ဳပ္မင္းေအာင္လိႈင္ တြင္ တာ၀န္ ရွိသည္။ (ကာ/လံု) အစည္းအေ၀းေခၚျပီး ကာခ်ဳပ္မင္းေအာင္လိႈင္ကို တာ၀န္ေပးခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါက (ကာ/လံု) အဖြဲ႕၀င္ အားလံုးတြင္တာ၀န္ရွိသည္။ သို႕မဟုတ္ဘဲ သမတ ဦးသိန္းစိန္က ကာခ်ဳပ္မင္းေအာင္လိႈင္အား ရခိုင္ပဋိပကၡမ်ား ကိစၥ ေဆာင္ရြက္၇န္တာ၀န္ေပးခဲ့ပါက ဦးသိန္းစိန္သည္ အၾကီးအကဲ[14] အေနျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ကာခ်ဳပ္မင္းေအာင္လိႈင္ သည္ လက္ေအာက္ငယ္သား[15] အေနျဖင့္လည္းေကာင္း တာ၀န္ရွိသည္။

ကခ်င္ျပည္နယ္အတြင္း ေကအိုင္အိုကို ထိုးစစ္ၾကီးမ်ားဆင္ႏႊဲခဲ့စဥ္ စစ္ေရး သေဘာအရ ကာခ်ဳပ္မင္းေအာင္လႈိႈ္င္ မွာ အဓိကတာ၀န္ ရွိသည္။ စစ္ရာဇ၀တ္မႈမ်ား က်ဴးလြန္ခဲ့ျခင္းနွင့္ စပ္လွ်ဥ္း၍မူ အၾကီးအကဲ ကာခ်ဳပ္မင္းေအာင္လိႈင္တြင္ တာ၀န္ရွိသလား၊

စစ္ေျမျပင္တခုလံုးကို အနီးကပ္ကြပ္ကဲရသည့္ လက္ေအာက္ငယ္သား ေျမာက္ပိုင္းတိုင္း စစ္ဌာနခ်ဳပ္ တိုင္းမႈးတြင္ တာ၀န္ရွိသလား ဟူသည္ကို သံုးသပ္ရပါမည္။ ဤတြင္ နိုင္ငံတကာဓေလ့ ထံုးတမ္းဥပေဒ[16] အရသာ မက (ရ၀မ္ဒါ နိုင္ငံတကာ ျပစ္မႈဆိုင္ရာခံုရံုး[17] က ခ်မွတ္ခဲ့ျပီး ဆီအာရာလီယြန္းအထူး တရား ရံုး[18] ကပါ လိုက္နာက်င့္သံုး ခဲ့ သည့္ လက္ေတြ႕အရ) သမားရိုးက်နိုင္ငံတကာဥပေဒ[19] အျဖစ္ပင္လိုက္နာက်င့္ သံုးလာၾကျပီျဖစ္ေသာ သတ္မွတ္ ျပဌာန္းခ်က္အရ အၾကီးအကဲ နွင့္ လက္ေအာက္ငယ္သား ဆက္ဆန္ေရး[20] အရတာ၀န္ရွိမႈ ကို ေလ့လာရန္လိုပါသည္။ ဂြါတီမာလာနိုင္ငံက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီး အက္ဖရိန္ ရိုင္ယိုမြန္၏ မႈခင္းနွင့္ နိုင္းယွဥ္ေလ့လာလွ်င္အက်ိဳးရွိပါမည္။

အပိုင္း (၂) ကို ဆက္လက္ဖတ္ရႈပါရန္
ဦးေအာင္ထူး (ေရွ႕ေန) ဥပေဒအေထာက္အကူျပဳကြန္ယက္ တည္ေထာင္သူ
၂၀၁၃ ခုနွစ္ ေမလ

1 Genuine Principles of the Rule of Law
2 The People’s Republic of China exercises power in accordance with the law and establishes a socialist country under the rule of law.
3 Legal framework
4 Supreme law of the land
5 Discrimination
6 Sovereignty
7 Organizational responsibility
8 Command responsibility 9 General Efraín Ríos Mont 10 Judge Jazmin Barrios
11 Genocide
12 War crimes
13 Crime against humanity
14 Superior
15 Subordinate
16 Customary international law
17 International Criminal Tribunal for Rawanda
18 Special Court for Sierra Leone
19 Conventional international law
20 Relationship of superior-subordinate

Advertisements

ရခိုင္ျပည္နယ္ရွိ ရိုဟင္ဂ်ာမြတ္ဆလင္မ်ားအေပၚလူသား မဆန္ေသာဖိႏွိပ္ညွင္းပမ္းမႈမ်ား ႏွင့္ လူမ်ဳိးသုဥ္းသတ္ျဖတ္မႈမ်ား

“ခင္ဗ်ားတို႔လုပ္ႏိုင္တာ ဆုေတာင္းရံုပါပဲ” – ရခိုင္ျပည္နယ္ရွိ ရိုဟင္ဂ်ာမြတ္ဆလင္မ်ားအေပၚ လူသားမဆန္ေသာ ဖိႏွိပ္ညွင္းပမ္းမႈမ်ား ႏွင့္ လူမ်ဳိးသုဥ္းသတ္ျဖတ္မႈမ်ား
ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ပါ စာမ်က္ႏွာ ၁၆၅ မ်က္ႏွာ အစီရင္ခံစာအတြင္း ျမန္မာအစိုးရအာဏာပိုင္မ်ားက ရိုဟင္ဂ်ာ မြတ္ဆလင္မ်ားအေပၚ လူမ်ဳိးသုဥ္းသတ္ျဖတ္ေရးလႈပ္ရွားမႈကို ေဆာင္ ရြက္ေနၿပီး ယေန႔တိုင္ စားနပ္ရိကၡာ အကူအညီမ်ား၊ ေထာက္ပံ့ေရးလုပ္ငန္းမ်ား မရရွိေအာင္ ပိတ္ဆို႔ဟန္႔တားထားဆဲ ျဖစ္သည္ဟု လူ႔အခြင့္ အေရး   ေစာင့္ၾကည့္ အဖြဲ႕ HRW က ဧၿပီ ၂၂ရက္စြဲျဖင့္ ထုတ္ျပန္လိုက္သည္။

ၿပီးခဲ့သည့္ႏွစ္ ဇြန္ႏွင့္ ေအာက္တိုဘာလအတြင္း ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ လူမ်ဳိးေရးဘာသာေရး အၾကမ္းဖက္ တိုက္ခိုက္မႈမ်ားအတြင္း ေနအိမ္မီးရိႈ႕မႈေတြ၊ အျပစ္မဲ့ျပည္ သူေတြကို သတ္ျဖတ္မႈမ်ားကို ရခိုင္ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ား၊ ရခိုင္ရဟန္းပ်ိဳသမဂၢ အမည္ခံ ဗုဒၶဘာသာဘုန္းၾကီးမ်ား ႏွင့္ သာမာန္ အရပ္သူအရပ္သားမ်ားက ၀ိုင္း၀န္း လုပ္ေဆာင္ ခဲ့ေၾကာင္း ေဖၚျပထားပါတယ္။ ဒါ့ျပင္ လံုၿခံဳေရး အင္အားစုမ်ား ျဖစ္ေသာ ရဲ၊ လံုထိန္း၊ နစကအဖြဲ႕၊ စစ္တပ္ႏွင့္ ေရတပ္ဖြဲ႕ဝင္မ်ားက ရိုဟင္ဂ်ာ မြတ္ဆလင္ မ်ား ကို သတ္ျဖတ္တိုက္ခိုက္မႈမ်ားအား လက္ပိုက္ၾကည့္ရံုတင္မက ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ပါဝင္ၿပီး ရာဇဝတ္မႈမ်ားကို က်ဴးလြန္ခဲ့သည္ဟု HRW ရဲ႕ အာရွဆိုင္ ရာ လက္ေထာက္ ဒါရိုက္တာ ဖီလ္ ေရာ္ဘင္ဆန္က ေျပာဆိုလိုက္သည္။

ၿပီးခဲ့သည့္ ေအာက္တိုဘာလအတြင္း တေက်ာ့ျပန္အၾကမ္းဖက္မႈမ်ားအတြင္း အစိုးရလံုၿခံဳေရး အင္အားစုမ်ားက ဓါးရွည္မ်ား၊ ဝါးခၽြန္မ်ား၊ တုတ္မ်ား၊ လက္ လုပ္ေသနတ္ မ်ား ကိုင္ေဆာင္ ထားသည့္ အင္အားစုမ်ားႏွင့္အတူ ရိုဟင္ဂ်ာမြတ္ဆလင္မ်ား၏ ေနအိမ္မ်ားကို စီးနင္းတိုက္ခိုက္မႈ၊ သတ္ျဖတ္မႈ မ်ားျပဳလုပ္ခဲ့ၿပီး ရြာလံုး ကၽြတ္ ျပာ ပံုျဖစ္ခဲ့ရသည့္ အျဖစ္အပ်က္မ်ား၊ ရက္ရက္စက္စက္ သတ္ျဖတ္ခံထားရသူမ်ားကို စနစ္တက် အေလာင္းေဖ်ာက္ဖ်က္မႈမ်ား ရွိခဲ့ေၾကာင္း အစီရင္ခံစာ က ထုတ္ေဖၚေရးသားထားသည္။ အဆိုပါ အစီရင္ခံစာနဲ႕ပက္သက္ျပီး ရိုဟင္ဂ်ာမ်ား၊ ကမန္လူမ်ိဳးမ်ား၊ ရခိုင္လူမ်ိဳး ႏွင့္ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားကို အၾကိမ္ေပါင္း ၁၀၀ ေက်ာ္ ေတြ႔ ဆံုေမးျမန္းမႈျပဳလုပ္ခဲ့ေၾကာင္း ဆိုပါတယ္။

ရခိုင္ျပည္နယ္အတြင္း Mass Grave ဟုေခၚေသာ အစုလိုက္အၿပံဳလိုက္ သတ္ျဖတ္ၿပီး အေလာင္းမ်ား ျမွဳပ္ႏွံထားသည့္ ေနရာ ၄ခုကို HRW က ရွာေဖြေတြ႕ရွိခဲ့ၿပီး အစိုးရအာဏာပိုင္မ်ားက အေလာင္းမ်ား ေဖ်ာက္ဖ်က္ခဲ့သည္ဟု ဆိုသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံအေနျဖင့္ ရခိုင္ျပည္နယ္အတြင္း အစုလိုက္အၿပံဳလိုက္ သတ္ျဖတ္မႈ၊ လူမ်ဳိးတံုး သတ္ျဖတ္မႈမ်ားကို စံုစမ္းရန္ လြတ္လပ္ေသာ ႏိုင္ငံတကာစံုစမ္းစစ္ေဆးမႈ ေကာ္မရွင္ကို ခြင့္ျပဳသင့္ၿပီး ျမန္မာျပည္ကို ေထာက္ပံ့ကူညီလိုသည့္ အလွဴရွင္ႏိုင္ငံမ်ား အေနျဖင့္ အေျခအေနမွန္ကို သိရွိနားလည္ရန္ လိုအပ္ေနၿပီး ျဖစ္ပ်က္ခဲ့မႈမ်ားအတြက္ ပြင့္လင္းျမင္သာၿပီး တာဝန္ခံမႈရွိေသာ အေရးယူမႈမ်ား လုပ္ေဆာင္ ဖို႔ တိုက္တြန္းေၾကာင္း HRW မွ ဖီလ္ ေရာ္ဘင္ဆန္က ဆိုသည္။

HRW ရဲ့ အစီရင္ခံစာ မူရင္းကိုိ ေဒါင္းလုတ္ ရယူလိုပါက ဒီလင့္ကိုႏွိပ္၍ ယူႏိုင္ပါတယ္ >>>
http://www.hrw.org/sites/default/files/reports/burma0413_FullForWeb.pdf

ျပည္ေထာင္စု အစိုးရအဖြဲ႕အုပ္ခ်ဳပ္ေရး

ဤအခန္းတြင္ ပုဒ္မ- ၁၉၉ မွ ပုဒ္မ -၂၉၂ အထိ ပါရွိသည္။ နအဖ ဥပေဒအမွတ္ -၁၅/၂၀၁၀ ျဖစ္ေသာ ျပည္ေထာင္စု အစိုးရအဖြဲ႕ ဥပေဒ ကို ၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္၊ ေအာက္ တို ဘာ  လ ၂၁ ရက္ေန႔ ကပင္ ျပ႒ာန္းထား သည္။

သမၼတႀကီး ဦးသိန္းစိန္(Internet)

သမၼတႀကီး ဦးသိန္းစိန္(Internet)

၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ဖြဲ႕စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပုံ အေျခခံဥပေဒ အခန္း ရ ၊ ျပည္ေထာင္စုအစိုးရ၊ ပုဒ္မ -၁၁၄ တြင္” ျပည္ေထာင္စု နိုင္ငံ အစိုးရအဖြဲ႕ကို ပုဒ္မ -၅၆ အရ ခန႔္ထားေသာ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ႏွင့္ ၀န္ႀကီးမ်ားျဖင့္ ဖြဲ႕စည္းရမည္။ ”ဟုပါရွိသည္။ ပုဒ္မ -၅၆(၁) တြင္” နိုင္ငံ ေတာ္ သမၼတသည္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္က အမည္တင္သြင္းေသာ ပုဂၢိဳလ္အား ၀န္ႀကီး ခ်ဳပ္ခန႔္ထားရမည္။ ထိုဝန္ႀကီးခ်ဳပ္သည္ ျပည္ေထာင္စုအစိုးရ အဖြဲ႕၏ အႀကီးအမွုးျဖစ္ရမည္။”ဟုလည္းျပ႒ာန္းထားသည္ကိုေတြ႕ရွိရပါသည္။

ယခု ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဖြဲ႕စည္းပုံအေျခခံဥပေဒ ပုဒ္မ ၁၉၉(က) တြင္ ”နိုင္ငံေတာ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အႀကီးအကဲသည္ နိုင္ငံေတာ္ သမၼတ ျဖစ္သည္။”ဟုေဖာ္ျပပါရွိသည္။ သမၼတ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္ ျဖစ္ေၾကာင္း ေပၚလြင္ပါသည္။ ျပည္ေထာင္စု ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ကို ဤ ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒ တြင္ ေဖာ္ျပထားသည္ကို လုံးဝမေတြ႕ရွိရပါ။ ပုဒ္မ -၂၀၀ (ဂ) တြင္” ျပည္ေထာင္စု ၀န္ႀကီးမ်ား။”ဟုေဖာ္ျပထားေသာ ၀န္ႀကီးမ်ားကို ႀကီးၾကပ္ကြပ္ကဲရန္ ျပည္ေထာင္စု ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္က မလိုအပ္ေတာ့ၿပီေလာ။ လက္ေတြ႕အေကာင္ အထည္ေဖာ္ေနရေသာ၀န္ႀကီးဌာန အားလုံးကို သမၼတႏွင့္ ဒုသမၼတ ႏွစ္ဦးတည္းက အကြက္စိေအာင္ ႀကီးၾကပ္ကြပ္ကဲ နိုင္ပါမည္ေလာ။

သမၼတစနစ္ကို အေကာင္အထည္ေဖာ္႐ုံမၽွျဖင့္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ လုံးဝမထားရွိျခင္းမွာ တိုင္းျပည္၏ ကြက္လပ္ႀကီး တခုအျဖစ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္ကို အားနည္းေစၿပီး လာဘ္ေပး လာဘ္ယူ အက်င့္ပ်က္ျခစားမွုမ်ားကို အားေပး အားေျမႇာက္ျပဳရန္ လမ္းဖြင့္ေပးထားသလို ျဖစ္ေနပါသည္။ သမၼတသည္ ဥပေဒျပဳ အာဏာကိုေရာ အုပ္ခ်ဳပ္ မွု အာဏာကိုပါ ႏွစ္ႀကိဳး သုံးႀကိဳးကိုင္ စနစ္ကိုက်င့္သုံးနိုင္ရန္ ဤကဲ့သို႔ ျပ႒ာန္းထားေၾကာင္းေတြ႕ရွိရပါသည္။

ပုဒ္မ – ၂၁၆ တြင္” ဖြဲ႕စည္းပုံအေျခခံဥပေဒပါ ျပ႒ာန္းခ်က္မ်ားႏွင့္ မဆန႔္က်င္လၽွင္ ျပည္ေထာင္စု၏ အုပ္ခ်ဳပ္မွုအာဏာသည္ ျပည္ေထာင္စု လြတ္ေတာ္က ဥပေဒျပဳနိုင္ေသာ အုပ္ခ်ဳပ္မွုဆိုင္ရာ ကိစၥရပ္မ်ားသို႔ လည္း သက္ေရာက္ပ်ံ႕ႏွံ့သည္။”ဟု ေဖာ္ျပခ်က္မွာ ဥပေဒျပဳအာဏာကိုပင္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအာဏာက လႊမ္းမိုးထား သည္ကို ထင္ဟပ္ေစသည့္ ျပ႒ာန္းခ်က္ျဖစ္ေနပါသည္။ ျပည္ေထာင္စု လႊတ္ေတာ္၏အထက္တြင္ ျပည္ေထာင္စုအစိုးရကိုထားရွိခြင့္ေပးထားျခင္းမွာ နိုင္ငံအတြက္ ႀကီးမားသည့္ အႏၲရာယ္ကိုသာ ျဖစ္ေပၚ ေစနိုင္ပါသည္။ ထိုသို႔ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ေသာ အျဖစ္အပ်က္မ်ား၊ နိုင္ငံတကာ သင္ခန္းစာမ်ားကို ေလ့လာအတုယူၿပီး ဤကိစၥကို လုံးဝျပင္ဆင္ သင့္ပါသည္။စစ္ဗ်ဴရိုကေရစီအုပ္ခ်ဳပ္ေရးက ျပ႒ာန္းခိုင္းသည့္ ဥပေဒမ်ားကို ျပည္ေထာင္စု လႊတ္ေတာ္ႀကီးက လိုက္နာ၍ ျပ႒ာန္းေနရ သည္ကို ထြက္ေပၚလာသည့္ ေလာေလာဆယ္ ဥပေဒမ်ားကို ၾကည့္ရွုေလ့လာ ျခင္းအားျဖင့္ ေတြ႕ျမင္ရမည္ျဖစ္ပါသည္။

ျမန္မာအစိုးရအဖြဲ႕က်မ္းသစၥာက်ိန္ဆိုပုံ(Internet)
ပုဒ္မ – ၂၀၁ တြင္ အမ်ိဳးသား ကာကြယ္ေရးႏွင့္ လုံျခဳံေရးေကာင္စီကို အဖြဲ႕ဝင္ (၁၁) ဦးျဖင့္ဖြဲ႕စည္းထားသည္။ ၁၁ ဦးတြင္ တစ္ဦးတည္းသာ အရပ္သားျဖစ္ေန သည္ ကို အထင္အရွားေတြ႕ရွိေနရပါသျဖင့္ စစ္ဗ်ဴရိုကရက္ လုံျခဳံေရးေကာင္စီကသာ တိုင္းျပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္ေနေၾကာင္း ျငင္းကြယ္၍မရေတာ့ပါ။

ထို႔အျပင္ ပုဒ္မ ၂၀၁အရ အမ်ိဳးသား ကာကြယ္ေရးႏွင့္ လုံၿခံဳေရးေကာင္စီကို ဖြဲ႕စည္းထားေသာ အဖြဲ႕ဝင္(၁၁)ဦးအနက္ ဒုသမၼတ တဦး၊ တပ္မေတာ္ ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္၊ ဒုတိယ တပ္မေတာ္ ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္၊ ကာကြယ္ေရး ၀န္ႀကီးဌာန ၀န္ႀကီး၊ ျပည္ထဲေရး ၀န္ႀကီးဌာန ၀န္ႀကီးႏွင့္ နယ္စပ္ေရးရာ ၀န္ႀကီးဌာန ၀န္ႀကီး စသည့္ ၆ ဦးတို႔မွာ တပ္မေတာ္မွ ျဖစ္ၾကရမည္ဟု ျပဌာန္း ထားၿပီး ျဖစ္ပါသည္။ထို ျပ႒ာန္းခ်က္အရ ၁၁ ဦးတြင္ တပ္မေတာ္က ၆ ဦး အပိုင္ယူထားၿပီ ျဖစ္ေနရာ အမ်ားစုမဲ ျဖစ္ေနသည့္အတြက္ သမၼတသည္ အရပ္သားျဖစ္သည့္တိုင္ စစ္အုပ္စုအလိုမက်ပါက ဘာတခုမၽွေဆာင္ရြက္နိုင္စြမ္းရွိေတာ့မည္ မဟုတ္ပါ။

ဤအခ်က္မ်ားအရ အရပ္သားအစိုးရတရပ္ကို မည္သို႔ထူေထာင္ပါမည္နည္း။ အရပ္သား ျပည္သူ႔အစိုးရ တရပ္ကို ဖြဲ႕စည္းတည္ေထာင္လိုသည့္ ဆႏၵသေဘာ ထား ေဖာ္ျပခ်က္ တခ်က္တေလမၽွ ပါမလာသည္ကိုသာ ေတြ႕ျမင္သုံးသပ္ရပါသည္။ နိဒါန္း ေဖာ္ျပခ်က္ပါ ”နိုင္ငံေတာ္၌ တရားမၽွတျခင္း၊ လြတ္လပ္ျခင္း၊ ညီမၽွျခင္း တည္း ဟူေသာ ေလာကပါလတရားမ်ား ထြန္းကားေစလ်က္ တိုင္းရင္းသား ျပည္သူအမ်ား ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာဝေျပာေရး”ဆိုသည့္ မူႏွင့္ လုံးဝဆန႔္က်င္ေန ပါသည္။   ျပည္သူ အမ်ား ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာ ၀ေျပာေရးျဖစ္သည့္ ျပည္သူ႔အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမူကို ဆန႔္က်င္ထားေသာ စစ္ဗ်ဴရိုကရက္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို အေကာင္ အထည္ေဖာ္ မည့္ မည္သည့္ ပုဒ္မကို မဆိုပယ္ဖ်က္သင့္ပါသည္။

ပုဒ္မ – ၂၁၅ တြင္” နိုင္ငံေတာ္ သမၼတသည္ ဖြဲ႕စည္းပုံအေျခခံဥပေဒအရေသာ္လည္းေကာင္း၊ ဥပေဒတစ္ရပ္ရပ္အရ ေသာ္လည္းေကာင္း မိမိအားအပ္ႏွင္းထားသည့္ တာဝန္ႏွင့္လုပ္ပိုင္ခြင့္မ်ားကို က်င့္သုံးေဆာင္ရြက္မွု သို႔တည္းမဟုတ္ က်င့္သုံးေဆာင္ ရြက္ေနသည့္အေနျဖင့္ ျပဳခဲ့ေသာျပဳလုပ္မွုအတြက္ မည္သည့္လႊတ္ေတာ္ မည္သည့္တရား႐ုံးတြင္မၽွ ေျဖရွင္းရန္ တာဝန္မရွိေစရ။ သို႔ရာ တြင္ ဤကဲ့သို႔ တာဝန္မရွိျခင္းသည္ နိုင္ငံေတာ္သမၼတအား ဖြဲ႕စည္းပုံအေျခခံဥပေဒပါ စြပ္စြဲျပစ္ တင္ျခင္းႏွင့္ စပ္လ်ဥ္းသည့္ ျပ႒ာန္း ခ်က္မ်ားႏွင့္ သက္ဆိုင္ျခင္း မရွိေစရ။”ဟု ေဖာ္ျပထားခ်က္သည္ နိုင္ငံေတာ္၏ တရားစီရင္ေရး အာဏာကို ေျဗာင္စိန္ေခၚ လိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ တရားဥပေဒ၏ အထက္တြင္မည္သူမၽွ မရွိေစရဟုဆိုေသာ္ျငားလည္း သမၼတရွိေနသည္ကို ဤပုဒ္မက ျငင္းပယ္ ဆန႔္က်င္ ထား သျဖင့္ ျပင္ ဆင္ျပ႒ာန္း ရမည့္ ပုဒ္မစာရင္းတြင္ထည့္သြင္းသင့္ပါသည္။

ျပည္ေထာင္စု ၀န္ႀကီးမ်ား ခန႔္အပ္တာဝန္ေပးျခင္း ပုဒ္မ ၂၃၂ (ခ) (၁) တြင္ ”လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ မ်ားထဲက ျဖစ္ေစ၊ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ မဟုတ္သူမ်ား ထဲကျဖစ္ေစ ပုဒ္မခြဲ (က) ပါသတ္မွတ္ထား သည့္ အရည္အခ်င္းမ်ားႏွင့္ျပည့္စုံေသာ သင့္ေလ်ာ္သည့္ ပုဂၢိဳလ္မ်ားကို ေရြးခ်ယ္ရမည္။” ဟုပါရွိသည့္အတြက္ လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္ မဟုတ္သူလည္း ျပည္ေထာင္စု ၀န္ႀကီး ျဖစ္နိုင္ပါသည္။ ျပည္သူ႔ကိုယ္စားျပဳမွုမ ရရွိသည့္ မည္သူ႔ကိုမဆို ျပည္ေထာင္စုအဆင့္တြင္ တာဝန္ ေပးအပ္ရန္ မသင့္ေတာ္ပါ။ သမၼတကလက္သင့္ ရာ စားေတာ္ေခၚနိုင္သည့္ အာဏာရရွိ ထားျခင္းမွာ ဒီမိုကေရစီမူႏွင့္ ဆန႔္က်င္ေနပါသည္။ ထိုျပင္ ပုဒ္မ ၂၃၂ (ည) (၁) တြင္ ”ျပည္ေထာင္စုဝန္ႀကီးသည္ နိုင္ငံ့ဝန္ထမ္းျဖစ္လၽွင္ ျပည္ေထာင္စုဝန္ႀကီးအျဖစ္ ခန႔္အပ္ တာဝန္ေပးျခင္း ခံရသည့္ ေန႔မွစ၍ တည္ဆဲ ၀န္ထမ္းစည္းမ်ဥ္း စည္းကမ္း မ်ားႏွင့္ အညီ နိုင္ငံ့ဝန္ထမ္းအျဖစ္မွ အၿငိမ္းစားယူၿပီး ျဖစ္သည္ဟု မွတ္ယူရမည္။” ဟုပါရွိေသာ္လည္း

ပုဒ္မ ၂၃၂ (ည) (၂) တြင္ ” ကာကြယ္ေရး ၀န္ႀကီးဌာန၊ ျပည္ထဲေရးဝန္ႀကီးဌာန ႏွင့္ နယ္စပ္ေရးရာ ၀န္ႀကီးဌာနမ်ားအတြက္ ျပည္ေထာင္စုဝန္ႀကီးမ်ားအျဖစ္ ခန႔္အပ္ထားျခင္းခံရေသာ တပ္မေတာ္သားမ်ားသည္ တပ္မေတာ္မွ အၿငိမ္းစားယူရန္ သို႔မဟုတ္ ႏုတ္ထြက္ရန္မလို”ဟု ျပ႒ာန္းထားခ်က္မွာ ၀န္ထမ္း ႏွင့္ တပ္မေတာ္သား ကို အက်ိဳးခံစားခြင့္ခြဲျခားလိုက္ျခင္း သက္သက္ျဖစ္ေနပါသည္။ စကားရပ္မ်ားအရလည္း တပ္မေတာ္သားသည္ ၀န္ထမ္းျဖစ္ေၾကာင္း ျပဆိုထားၿပီးျဖစ္ သျဖင့္ ပုဒ္မ ၂၃၂(ည) (၁) ႏွင့္ညီညြတ္ေစရန္ ဤပုဒ္မ ၂၃၂ (ည) (၂) ကို လုံးဝပယ္ဖ်က္သင့္ပါသည္။

တိုင္းေဒသႀကီးအစိုးရ သို႔မဟုတ္ ျပည္နယ္အစိုးရ၏ အုပ္ခ်ဳပ္မွုအာဏာကို ေဖၚျပသည့္ ပုဒ္မ ၂၄၉ တြင္”ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒပါ ျပ႒ာန္းခ်က္မ်ားႏွင့္ မဆန႔္က်င္လၽွင္ တိုင္းေဒသႀကီး သို႔မဟုတ္ ျပည္နယ္အစိုးရ၏ အုပ္ခ်ဳပ္မွုအာဏာသည္ တိုင္းေဒသ ႀကီး သို႔မဟုတ္ ျပည္နယ္လႊတ္ေတာ္က ဥပေဒျပဳနိုင္ေသာ ကိစၥရပ္မ်ားသို႔ သက္ေရာက္ပ်ံ႕ႏွ႕ံသည္။ ထို႔ျပင္ ျပည္ေထာင္စု ဥပေဒ တရပ္ရပ္အရ တိုင္းေဒသႀကီး သို႔မဟုတ္ ျပည္နယ္အစိုးရအား ေဆာင္ရြက္ခြင့္ျပဳသည့္ ကိစၥရပ္ မ်ားသို႔ လည္း သက္ေရာက္ပ်ံ႕ႏွံ့သည္။” ဟုေဖာ္ျပထားသည္မွာ အစိုးရ၏ အုပ္ခ်ဳပ္မွုအာဏာက တိုင္းေဒသႀကီး ႏွင့္ ျပည္နယ္လႊတ္ေတာ္၏ ဥပေဒျပဳနိုင္ေသာကိစၥရပ္မ်ားေပၚ လႊမ္းမိုးထားေၾကာင္းေတြ႕ရသည္။ ပုဒ္မ ၂၁၆ ကဲ့သို႔ ျပည္ေထာင္စုမွာအတိုင္း ျဖစ္ေနပါသည္။ ဤေနရာတြင္ ျပည္ေထာင္စု ဖြဲ႕စည္း ပုံ အရသာ ဖြဲ႕စည္းမည္ဆိုပါက ျပည္နယ္လႊတ္ေတာ္ဥပေဒျပဳေရးအာဏာအထက္တြင္ ျပည္နယ္အစိုးရ လုံးဝမရွိရပါ။ ဥပေဒျပဳလြတ္ေတာ္ ကျပ႒ာန္းလိုက္ သည့္ ဥပေဒကိုသာ အစိုးရက လိုက္နာက်င့္သုံးရပါမည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ျပည္နယ္လႊတ္ေတာ္မ်ား၏ အခန္းက႑ကို ျမႇင့္တင္ရန္လိုအပ္ပါသျဖင့္ ဤပုဒ္မအား လည္းဖ်က္သိမ္းၿပီး ျပည္ေထာင္စုပီျပင္သည့္ ျပည္နယ္ဥပေဒျပဳလႊတ္ေတာ္မ်ား ကိုတည္ေဆာက္ နိုင္မည့္ ပုဒ္မမ်ားကိုသာ ထည့္သြင္းျပ႒ာန္း သင့္ပါ သည္။

တိုင္းေဒသႀကီး သို႔မဟုတ္ ျပည္နယ္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ခန႔္အပ္တာဝန္ေပးျခင္း ဆိုင္ရာ ပုဒ္မ ၂၆၁ (ဂ) တြင္” နိုင္ငံေတာ္ သမၼတ သည္ တိုင္းေဒသႀကီး သို႔မဟုတ္ ျပည္နယ္ လႊတ္ေတာ္၏ သေဘာတူညီခ်က္ရရွိၿပီးသည့္ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္အား သက္ဆိုင္ရာ တိုင္းေဒသႀကီး သို႔မဟုတ္ ျပည္နယ္ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္အျဖစ္ ခန႔္အပ္တာဝန္ေပး ရမည္။”ဟုေဖာ္ျပထားသည္။ ပုဒ္မ ၂၄၇ (က)တြင္ ”တိုင္းေဒသႀကီး သို႔မဟုတ္ ျပည္နယ္၏ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအႀကီးအမွူးးကို တိုင္းေဒသႀကီး သို႔မဟုတ္  ျပည္နယ္ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ဟု ေခၚေဝၚ ရမည္။” ဟုသာေဖာ္ျပပါသည္။ ျပည္ေထာင္စုမွာကဲ့သို႔ သမၼတဟု ေခၚေဝၚရမည္ဟု မေဖာ္ျပေသာ္လည္း ”အႀကီးအမွူး သို႔မဟုတ္ အႀကီးအကဲ” ဟုေဖာ္ျပသင့္ပါသည္။ ျပည္ေထာင္စု မပီသမွုတခ်က္ကို ေတြ႕ရွိရပါသည္။ လက္ရွိ တိုင္းေဒသႀကီး ႏွင့္ ျပည္နယ္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္မ်ားသည္ မိမိတိုင္းေဒသႀကီးႏွင့္ မိမိျပည္နယ္မွ ေရြးခ်ယ္ထား ျခင္းခံရသည့္ ပုဂၢိဳလ္မ်ားမဟုတ္သည္မ်ားကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ တိုင္းေဒသႀကီးႏွင့္ျပည္နယ္တို႔ရွိျပည္သူ လူထု၏ ေရြးခ်ယ္ခန႔္ ထားသည့္ပုဂၢိဳလ္မ်ားမဟုတ္ဘဲ ခန႔္အပ္အုပ္ခ်ဳပ္သည့္ ဗ်ဴရိုကေရစီ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးယႏၲယား ျဖစ္ေၾကာင္း ပီျပင္စြာေတြ႕ရွိရ ပါသည္။ ျပည္ သူ႔အုပ္ ခ်ဳပ္ေရးႏွင့္ ေဝ လာေဝးၿပီး တလြဲတေခ်ာ္ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ေနသည့္ အေျခအေနကို ေရာက္ရွိေန သည့္အတြက္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ယႏၲယား တစုံလုံး ကို အသစ္ျပင္ဆင္ ျပ႒ာန္း သင့္ပါသည္။

တိုင္းေဒသႀကီး အစိုးရအဖြဲ႕႐ုံး သို႔မဟုတ္ ျပည္နယ္အစိုးရအဖြဲ႕႐ုံးဆိုင္ရာ ပုဒ္မ- ၂၆၀ တြင္” တိုင္းေဒသႀကီး သို႔မဟုတ္ ျပည္နယ္ အေထြေထြအုပ္ခ်ဳပ္ေရး ဦးစီးဌာန အႀကီးအမွူး သည္ ရာထူးအေလ်ာက္ သက္ဆိုင္ရာ တိုင္းေဒသႀကီး သို႔မဟုတ္ ျပည္နယ္ အစိုးရအဖြဲ႕၏ အတြင္းေရးမွူးျဖစ္သည္။ ထို႔အျပင္ တိုင္းေဒသႀကီး သို႔မဟုတ္ ျပည္နယ္ အေထြေထြအုပ္ခ်ဳပ္ေရးဦးစီးဌာနသည္ သက္ဆိုင္ရာ တိုင္းေဒသႀကီး သို႔မဟုတ္ ျပည္နယ္အစိုးရအဖြဲ႕႐ုံးလည္းျဖစ္သည္။” ဟုလည္းေကာင္း၊ ခရိုင္ႏွင့္ ၿမိဳ႕နယ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ဆိုင္ရာပုဒ္မ- ၂၈၈ တြင္” ခရိုင္အဆင့္ ႏွင့္ ၿမိဳ႕နယ္အဆင့္၏ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို နိုင္ငံ့ဝန္ထမ္းမ်ားအား တာဝန္ေပး ေဆာင္ ရြက္ေစရမည္။” ဟု လည္းေကာင္း ေဖာ္ျပထားသည္ကိုေတြ႕ရပါသည္။ ျမန္မာနိုင္ငံ လြတ္လပ္ေရးမရမီက ကိုလိုနီအုပ္ခ်ဳပ္ေရး ယႏၲယားျဖင့္ တိုင္းျပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ သည့္ ပုံသဏၭာန္ႏွင့္ ဘာမ်ားကြာျခားပါသနည္း။ ပါလီမန္ေခတ္၊ မ ဆ လ ေခတ္ႏွင့္ ဘာမ်ားကြာျခားပါသနည္း။

ဆန္းစစ္ၾကည့္ လိုက္လၽွင္ ေမ်ာက္ေလာင္း ေမ်ာက္ေလာင္းပင္ အတူတူႏွင့္ အႏူႏူ ျဖစ္ေနသည္ကို ေတြ႕ရွိရပါသည္။ ဗ်ဴရိုကေရစီ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွသည္ ဒီမိုကေရစီ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးသို႔ အသြင္ကူးေျပာင္းခ်င္သည္ ဆိုလၽွင္ ယႏၲယားတစုံလုံးကို ေျပာင္းလဲပစ္ရန္ လိုပါသည္။ ျပည္သူ႔အတြက္ ျပည္သူေတြကိုယ္တိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ သည့္ ျပည္ သူ႔ဒီမိုကေရစီအုပ္ခ်ဳပ္ေရးသို႔ မုခ် ေျပာင္းလဲပစ္ရမည့္ ေခတ္ေရာက္ေနပါသျဖင့္ ဤပုဒ္မအားလုံး ကို ျပန္လည္ျပဳျပင္ ျပ႒ာန္းသင့္ပါသည္။ ရပ္ကြက္ သို႔မဟုတ္  ေက်းရြာအုပ္စု အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ႏွင့္စပ္ဆိုင္သည့္ ပုဒ္မ ၂၈၉ အရ ရပ္ကြက္ သို႔မဟုတ္ ေက်းရြာအုပ္စု အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ဥပေဒ ကို ျပ႒ာန္းသကဲ့သို႔ ၿမိဳ႕နယ္၊ ခရိုင္ ၊ တိုင္း ေဒ သႀကီးႏွင့္ ျပည္နယ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ဥပေဒမ်ား ကို ျပ႒ာန္းလာနိုင္လၽွင္ တနည္းတဖုံ ေျပာင္းလဲ လာနိုင္ပါသည္။ ျပည္သူ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို ေဖာ္ေဆာင္နိုင္သည့္ ဥပေဒမ်ားကို ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္ စစ္စစ္ကသာလၽွင္ ေဖာ္ေဆာင္နိုင္မွာ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။

တိုင္းေဒသႀကီး သို႔မဟုတ္ ျပည္နယ္ ဥပေဒခ်ဳပ္ ခန႔္အပ္တာဝန္ေပးျခင္း ဆိုင္ရာ ပုဒ္မ ၂၆၆ (ခ) တြင္” နိုင္ငံေတာ္ သမၼတသည္ တိုင္းေဒသႀကီး သို႔မဟုတ္ ျပည္နယ္ ဥပေဒခ်ဳပ္အျဖစ္ တာဝန္ေပးအပ္ရန္သက္ဆိုင္ ရာ တိုင္းေဒသႀကီး သို႔မဟုတ္ ျပည္နယ္ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္က သက္ဆိုင္ရာလႊတ္ေတာ္၏ သေဘာတူညီခ်က္ျဖင့္ တင္ျပလာ သည့္ ပုဂၢိဳလ္အား တိုင္းေဒသႀကီး သို႔မဟုတ္ ျပည္နယ္ဥပေဒခ်ဳပ္အျဖစ္ ခန႔္အပ္တာဝန္ေပးရ မည္။”ဟု ျပ႒ာန္းထားခ်က္ကိုေတြ႕ရပါသည္။ ပုဒ္မ ၂၆၆ (က)အရ လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္မဟုတ္သူမ်ား ထဲက ျဖစ္ေစ-ဟုလည္းေကာင္း ပုဒ္မ ၂၆၆(က)(၂) အရ အသက္ကန႔္သတ္ခ်က္မွအပ ပုဒ္မ ၁၂၀ တြင္ ေဖာ္ျပထား သည့္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားအတြက္ သတ္မွတ္ထားေသာ အရည္အခ်င္းမ်ားႏွင့္ ျပည့္စုံသူဟုလည္း ေကာင္း ေဖာ္ျပထားပါသည္။

ပုဒ္မ ၁၂၀ (ဂ) တြင္”ျပည္သူ႔လြတ္ေတာ္ ကို္ယ္စားလွယ္ အျဖစ္ေရြးေကာက္တင္ေျမႇာက္ခံရသည့္ အခ်ိန္ႏွင့္ တစ္ဆက္တည္း ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာနိုင္ငံေတာ္တြင္ အနည္းဆုံး ၁၀ ႏွစ္ အေျခခ်ေနထိုင္ခဲ့သူ။ (ဃ) ေရြးေကာက္တင္ေျမႇာက္ျခင္းဆိုင္ရာ ဥပေဒတြင္ သတ္မွတ္ထားသည့္ အရည္အခ်င္း ႏွင့္ျပည့္စုံသူ။ ဟု အထင္းအရွား ျပ႒ာန္းထားခ်က္ႏွင့္ ပုဒ္မ ၂၆၆(က) အရ လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စား လွယ္မဟုတ္သူမ်ားထဲက ဟု ေဖာ္ျပခ်က္တို႔သည္ ဆန႔္က်င္ကြဲလြဲလၽွက္ ရွိပါသည္။

လက္ရွိ တိုင္းေဒသႀကီးႏွင့္ ျပည္နယ္တြင္ ခန႔္အပ္ထားသည့္ တိုင္းေဒသႀကီးႏွင့္ျပည္နယ္ ဥပေဒခ်ဳပ္အား လုံးမွာ ၀န္ထမ္း မ်ားျဖစ္ေၾကာင္းေတြ႕ ရွိရပါသည္။ ျပည္ သူက ေရြးေကာက္ တင္ေျမႇာက္ထားျခင္းမရွိေသာ တပ္မေတာ္သားလႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ မ်ားနည္းတူ တူညီခန႔္အပ္ ထားျခင္းျဖစ္သည္ကို ေတြ႕ရွိရပါသည္။ တရားခြင္ တြင္သာ အမွုလိုက္ပါေဆာင္ရြက္ေနရသည့္ တိုင္းေဒသႀကီး ႏွင့္ျပည္နယ္အဆင့္ရွိ ဥပေဒဝန္ထမ္း အဆင့္(၁) သို႔မဟုတ္ (၂) တို႔အေနျဖင့္ ၀န္ထမ္း သက္သက္ သာ ထမ္းေဆာင္ဖူးသူ မ်ားျဖစ္ပါသည္။ ျပည္သူ ေရးရာ ကၽြမ္းက်င္သူ၊ ျပည္သူ႔ကိုယ္စားလွယ္မ်ားမဟုတ္သည့္အတြက္ တိုင္းေဒသႀကီးႏွင့္ ျပည္နယ္ အဆင့္ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္မ်ားေလာက္ ျပည္သူကို ကိုယ္စားျပဳနိုင္လိမ့္မည္မဟုတ္ပါ။ ျပည္သူ႔ကိုယ္စားလွယ္ စစ္စစ္မ်ားျဖစ္မွ သာ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ တြင္ ျပည္သူ ကို ကိုယ္စားျပဳခြင့္ရွိပါသည္။ ဤသည္မွာ ဒီမိုကေရစီ မူျဖစ္ပါသည္။ ဒီမိုကေရစီေျပာင္းျပန္ျဖင့္ ခန႔္အပ္တာဝန္ေပး သည့္စနစ္ကို ေဖာ္ေဆာင္ေနသည့္ ယခုကဲ့ သို႔  ေသာ ပုဒ္မအားလုံးကို ျပန္လည္ျပင္ဆင္ေရးဆြဲသင့္ပါသည္။

ျပည္နယ္ႏွင့္တိုင္းေဒသႀကီးအဆင့္ရွိ လႊတ္ေတာ္မ်ား၏ ဥပေဒျပဳမွုအခန္းက႑ကို ေမွးမွိန္ေစပါသည္။ တိုင္းႏွင့္ ျပည္နယ္ အသီးသီးရွိ တိုင္းရင္းသား အမ်ိဳးသားျပည္ သူမ်ားဆိုင္ရာ ဥပေဒျပဳမွုမ်ားကို အေလး အနက္ထားရန္ အထူးလိုအပ္ပါသျဖင့္ ေရွးေရး အေျမာ္အျမင္ေကာင္းေကာင္းျဖင့္ သေဘာထားမွန္သင့္ပါ သည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ေကာင္းမြန္ေသာအစိုးရတရပ္အား အေကာင္အထည္ေဖာ္ေဆာင္နိုင္မည့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအခန္း က႑ကို အသစ္ျပန္ လည္ျပ႒ာန္းသင့္ပါသည္။ အနာ ဂတ္ျပည္ေထာင္ စုစစ္စစ္ႏွင့္ ေကာင္းမြန္ေသာအစိုးရ တရပ္ေပၚေပါက္ေရး လွုပ္ရွားမွုတိုင္းကို အားေပးျမႇင့္ တင္ေပးရပါလိမ့္မည္။

Burma’s Rohingya Treatment Violates International Law

 

Download here :

Burma’s Treatment of the Rohingya and International Law

The Best Doccuments of Rohingyas in Burma, အေကာင္းဆုံးရုိဟင္ဂ်ာ အေထာက္အထားမ်ား : Compiled by N.D.P.D. (Revised and New addition)

Posted by danyawadi

N.D.P.D. presentation for the native inhabitants (Whose Faith Is Islam) residing in Rakhine State (Arakan State) as   the citizen by law and by natural or birth right as well as the indenous national of Republic of Union of Myanmar

မလြဲမေသြျပန္လည္ေရးဆြဲရမည့္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒႏွင့္ ၁၉၈၂ ခုႏွစ္ ျမန္မာႏိုင္ငံသား ဥပေဒ။

၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥေဒ အခန္း ( ၈ ) ႏိုင္ငံသား၊ ႏိုင္ငံသားမ်ား၏ မူလအခြင့္ အေရးႏွင့္ တာ၀န္မ်ားေခါင္းစဥ္ေအာက္တြင္ ပုဒ္မ-၃၄၅ ႏွင့္ ပုဒ္မ-၃၄၆ တို႔ကို ေအာက္ပါ အတိုင္း ျပဌာန္းထားပါသည္။
ပုဒ္မ-၃၄၅ ေအာက္ေဖာ္ျပပါအရည္အခ်င္းတစ္ရပ္ရပ္္ႏွင့္ ျပည့္စံုသူမ်ားသည္ ျပည္ေထာင္စု သမၼတျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္၏ ႏိုင္ငံသားမ်ားျဖစ္ၾကသည္။
(က) “ျပည္ေထာင္စုသမၼတျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္၏ တိုင္းရင္းသားမိဘႏွစ္ပါးမွ ေမြးဖြားသူ”
(ခ) “ဤဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ အတည္ျပဳျပဌာန္းသည့္ေန႔တြင္ ဥပေဒအရ ႏိုင္ငံသားျဖစ္ၿပီးသူ” ဟူ၍ ျဖစ္ပါသည္။
ပုဒ္မ-၃၄၆ ႏိုင္ငံသားျဖစ္ျခင္း၊ ႏိုင္ငံသားျပဳျခင္းႏွင့္ ႏိုင္ငံသားအျဖစ္မွ ရပ္စဲျခင္းတို႔သည္ ဥပေဒျပဌာန္းသည့္အတုိင္း ျဖစ္ေစရမည္။
၁၉၈၂ ခုႏွစ္၊ ျမန္မာႏိုင္ငံသားဥပေဒအခန္း ( ၂ ) တြင္ ႏိုင္ငံသားျဖစ္ျခင္းကို ပုဒ္မ-၂ မွ ၂၂ ထိလည္းေကာင္း၊ အခန္း ( ၄ ) တြင္ ႏိုင္ငံသားျပဳခြင့္ရသူျဖစ္ျခင္းကို ပုုဒ္မ-၄၂ မွ ပုဒ္မ-၆၄ ထိလည္းေကာင္း ျပဌာန္းထားျခင္းမွာ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒပုဒ္မ-၃၄၆ တြင္ ရည္ညႊန္းေသာ ဥပေဒျပဌာန္းခ်က္မ်ားဟု မွတ္ယူႏိုင္ေသာ္လည္း အခန္း ( ၃ ) တြင္ ဧည့္ႏိုင္ငံသားျဖစ္ျခင္းကို ပုဒ္မ-၂၃ မွ ပုဒ္မ-၄၁ အထိ ျပဌာန္းထားရာ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒတြင္ မပါရွိသည့္ ဥပေဒ ျပဌာန္းခ်က္ျဖစ္ေၾကာင္း ေတြ႔ရွိရသည္။
ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒသည္ ပင္မဥပေဒျဖစ္သျဖင့္ ထုိဥပေဒတြင္ ျပဌာန္းထားျခင္းမရွိ ေသာ ဧည့္ႏိုင္ငံသားျဖစ္ျခင္းဆိုင္ရာ ဥပေဒျပဌာန္းခ်က္မွာ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း သမွ် အတည္ျဖစ္ရန္ အေၾကာင္းမရွိပါ။ ျမန္မာႏိုင္ငံသားဥပေဒပုဒ္မ-၂ ( ခ ) တြင္ ႏိုင္ငံသားဆို သည့္ စကားရပ္မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံသားကိုဆိုလိုေၾကာင္း အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုထားပါသည္။ ထုိဥပေဒ ပုဒ္မ-၂ ( စ ) တြင္ ႏုိင္ငံသားလက္မွတ္ဆိုသည္မွာ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံသား အျဖစ္ ( ေရြးခ်ယ္ေရး ) အက္ဥပေဒအရျဖစ္ေစ၊ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္၊ ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံသား ျပစ္မႈအက္ဥပေဒအရျဖစ္ေစ၊ ဤဥပေဒအရျဖစ္ေစ ထုတ္ေပးထားေသာ ႏိုင္ငံသားလက္မွတ္ကို ဆိုသည္ဟုလည္း အဓိပၸါယ္ဖြင့္ထားပါသည္။
ျမန္မာႏိုင္ငံသားဥပေဒပုဒ္မ-၇၅ အရ အပ္ႏွင္းထားေသာ လုပ္ပိုင္ခြင့္ကို က်င့္သုံး၍ ၀န္ႀကီးအဖြဲ႔သည္ ႏိုင္ငံေတာ္ေကာင္စီ၏ သေဘာတူညီခ်က္ျဖင့္ အမိန္႔ေၾကာ္ျငာစာအမွတ္- ၁၃/၈၃ ျဖင့္ ႏုိင္ငံသားဆိုင္ရာ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းမ်ားကို ( ၂၀-၉-၁၉၈၃ ) ေန႔တြင္ ထုတ္ျပန္ခဲ့ သည္။
( ေၾကညာခ်က္အမွတ္-၁၄/၈၃ ႏွင့္ ၁၅/၈၃ တို႔အရလည္း ဧည့္ႏိုင္ငံသားႏွင့္ ႏိုင္ငံသား ျပဳျခင္းခံရသူဆိုင္ရာ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းမ်ားကိုထုတ္ျပန္ခဲ့သည္။ )
၁၉၈၂ ခုႏွစ္၊ ျမန္မာႏိုင္ငံသားဥပေဒမွာ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္မွ ျပဌာန္းသည့္ ဥပေဒ အမွတ္-၄/၁၉၈၂ ျဖစ္ေသာ္လည္း ထုိဥပေဒအာဏာတည္သည့္ရက္ကို ထည့္သြင္းျပဌန္းထား ျခင္းမရွိသည့္အျပင္ ေနာင္က်င္းပခဲ့သည့္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ားအရလည္း ထိုဥပေဒအတည္ျပဳသည့္ေန႔ရက္ကို ျပဌာန္းေၾကညာထုတ္ျပန္ခဲ့ျခင္းမရွိဘဲ ႏိုင္ငံသားဆိုင္ရာ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းတြင္သာ ႏိုင္ငံသားဥပေဒအာဏာတည္သည့္ရက္ကို ( ၁၅-၁၀-၁၉၈၂ ) ခုႏွစ္ဟု ၀န္ႀကီးအဖြဲ႔၏ထည့္သြင္းေၾကၿငာခဲ့ရာ ထုိစဥ္က ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္က အတည္ျပဳ ျပဌာန္း ေၾကညာေသာ ဥပေဒျဖစ္သကဲ့သို႔ အတည္ျဖစ္၊ မျဖစ္ ဆိုသည္ကို ယခုက်င္းပေနေသာ ျပည္ေထာင္စု လႊတ္ေတာ္က ထည့္သြင္းစဥ္းစားသင့္ပါသည္။
ႏိုင္ငံသားဆိုင္ရာ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းမ်ားတြင္ ႏိုင္ငံသားလက္မွတ္အျဖစ္ ပံုစံ ( ႏိုင္-၆ ) ပန္းေရာင္အဖံုးပါ စာအုပ္ကို နမူနာအျဖစ္ ထည့္သြင္းေဖာ္ျပထားပါသည္။
၁၉၈၂ ခုႏွစ္၊ ျမန္မာႏိုင္ငံသားဥပေဒျပဌာန္းသည့္ေန႔ကစ၍ ယေန႔ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္အထိ ႏွစ္ ( ၃၀ ) အတြင္း ျမန္မာႏိုင္ငံသားဥပေဒအရ ထုတ္ေပးသည့္ ပန္းေရာင္စာအုပ္ ( ႏိုင္-၆ ) ႏိုင္ငံသားလက္မွတ္နမူနာကိုပင္ ေတြ႕ျမင္ဖူးသူ အလြန္ရွားပါးပါသည္။
၁၉၈၂ ခုႏွစ္ ျမန္မာႏိုင္ငံသားဥပေဒသည္ ၁၉၇၄ ခုႏွစ္၊ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ ျပဌာန္းခ်က္ႏွင့္ အညီအညြတ္မျဖစ္သျဖင့္ ဥပေဒျပဌာန္းသည့္ေန႔မွ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ န၀တ အစိုးရ က ႏိုင္ငံေတာ္အာဏာကို လႊဲေျပာင္းရယူသည့္ေန႔အထိ ( ၆ ) ႏွစ္ေက်ာ္ Dead Law အျဖစ္ ရွိေနရာက ၁၉၉၀ ျပည့္ႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ ေရြးခ်ယ္ခံရမည့္သူမ်ာႏွင့္ မဲဆႏၵရွင္မ်ား၏ စာရင္းမ်ားကို ျပဳစုႏိုင္ရန္အတြက္ေသေနေသာ ဥပေဒကို ျပန္လည္အသက္သြင္းခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
ျပည္တြင္းေနသူတစ္ဦးသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံသားဟုတ္၊ မဟုတ္ ေသခ်ာစြာ စိစစ္ၿပီးမွ ပံုစံ ( ႏိုင္-၆ ) ကို ေပးရမည္ျဖစ္ရာ၊ ယခုအဆင့္တြင္ ထိုသူႏုိင္ငံသားဟုတ္၊ မဟုတ္ စိစစ္ႏိုင္ရန္အတြက္ ပံုစံ-ႏိုင္-၆ ( က ) ႏိုင္ငံသားစီစစ္ေရး ကတ္ျပားကိုသာ လ၀ကဦးစီးဌာနမွ ထုတ္ေပးျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ထုိပံုစံ ႏိုင္-၆(က) ကို ကိုင္ေဆာင္ထားသူသည္ ႏိုင္ငံသားဥပေဒ ပုဒ္မ-၂ ( စ ) တြင္ အတိအလင္းျပဌာန္းထားေသာ ဤဥပေဒအရထုတ္ေပးေသာ ႏိုင္ငံသား လက္မွတ္ပံုစံ ( ႏိုင္-၆ ) ကို ကိုင္ေဆာင္ခြင့္ မရရွိေသးမွီ ပုဒ္မ-၂ ( ခ ) ပါ ျမန္မာႏိုင္ငံသားဟု တထစ္ခ်မွတ္ယူႏိုင္မည္ မဟုတ္ပါ။
ႏုိင္ငံသားဆိုင္ရာ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းအပိုဒ္-၃၆ တြင္ ႏိုင္ငံသားလက္မွတ္ကို အတုျပဳလုပ္ လွ်င္ ေထာင္ဒါဏ္ ( ၁၅ ) ႏွစ္ က်ခံေစရမည္ဟု သတ္မွတ္ထားၿပီး၊ အပိုုဒ္-၃၇ တြင္ ႏိုင္ငံသား စိစစ္ေရးကတ္ျပားပံုစံ ႏိုင္-၆ ( က ) ကို အတုျပဳလုပ္လွ်င္ ျပစ္မႈဆိုင္ရာဥပေဒအရ အေရးယူျခင္းခံရမည္ဟု ေဖာ္ျပပါရွိပါသည္။
စီရင္ထံုးမ်ားအရဆိုပါလွ်င္ ပံုစံ-ႏိုင္-၆ ( က ) ကို အတည္ျပဳလုပ္လွ်င္ ျပစ္မႈဆိုင္ရာ ဥပေဒပုဒ္မ-၄၆၈ အရ ( ၇ ) ႏွစ္ထက္မပိုေသာ ျပစ္ဒဏ္ႏွင့္ ေငြဒဏ္ကို ခ်မွတ္ၿပီး၊ ပံုစံ ႏိုင္-၆ ကို အတုျပဳလုပ္လွ်င္ ႏုိင္ငံသားဥပေဒပုဒ္မ ( ၂၁ ) အရ ေထာင္ဒဏ္ ( ၁၅ ) ႏွစ္ႏွင့္ ေငြဒဏ္ကို က်ခံေနၾကရသျဖင့္ ပံုစံ-( ႏိုင္-၆ ) ႏွင့္ ပံုစံ-ႏိုင္-၆ ( က ) မွာ အႏွစ္သာရ မတူပါ။
ပံုစံ ( ႏိုင္-၆ )တြင္ ဥပေဒမ်ားအရ UCC ႏွင့္ ၁၉၈၂ ခု ႏိုင္ငံသာဒဥပေဒ အရ လက္မွတ္ ကိုင္ေဆာင္ခြင့္ရွိသူမ်ားသည္္ ျမန္မာႏိုင္ငံသားမ်ားျဖစ္ၾကပါသည္ ဟု ၀င့္ႂကြားစြာေျပာဆိုႏိုင္ၾက မည္ျဖစ္ ေသာ္လည္း ပံုစံ ႏိုင္-၆ ( က ) ကိုင္ေဆာင္သူတစ္ဦးအေနျဖင့္ ပံုစံ ( ႏိုင္-၆ ) ကိုင္ေဆာင္ခြင့္ရရွိရန္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ စိစစ္ခံေနရဦးမည္သာ ျဖစ္ပါသည္။
ဤကဲ့သုိ႔ေသာ အေျခအေနတြင္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒပုဒ္မ-၃၄၅ ( ခ ) တြင္ ေဖာ္ျပထားေသာ ဤဥပေဒအာဏာတည္သည့္ေန႔တြင္ ႏိုင္ငံသားျဖစ္ၿပီးသူမ်ားသည္ ႏိုင္ငံသားျဖစ္သည္ဟု ျပဌာန္းထားသည့္ အခြင့္အေရးကို ( ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ ဥပေဒႏွစ္ရပ္တို႔ျဖင့္ UCC ေခၚ ႏိုင္ငံသားလက္မွတ္ထုတ္ယူရရွိထားသူမ်ားမွ အပ ) တရား၀င္ရရွိခံစားႏိုင္ၾကရမည္ မဟုတ္ပါ။
အိႏိၵယတိုက္ငယ္ႏွင့္ တ႐ုတ္ျပည္မႀကီးတို႔မွ ၀င္ေရာက္လာၿပီး ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ ဥပေဒႏွစ္ ရပ္ပါ UCC ေခၚ ႏိုင္ငံသားလက္မွတ္ကို ေလွ်ာက္ထားရယူကိုင္ေဆာင္ထားၾကသူမ်ားသည္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒအတည္ျဖစ္သည့္ေန႔တြင္ ဥပေဒႏွင့္အညီ ႏုိင္ငံသားမ်ား ျဖစ္ၾကေသာ္လည္း ၂၀၀၈ခဳ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒတြင္ ႏိုင္ငံသားမ်ားမွ ေမြးဖြားလာသူမ်ား သည္လည္း ႏိုင္ငံသားျဖစ္သည္ ဟု အတိအလင္းခြင့္ျပဳျပဌန္းခ်က္မရွိသျဖင့္ ႏုိင္ငံသား မိဘႏွစ္ပါးမွ ေမြးဖြားလာသူမ်ားမွာ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒပုဒ္မ-၃၄၅ အရ ႏိုင္ငံသားအျဖစ္ကို မရရွိႏုိင္ၾကဘဲ ပုဒ္မ-၃၄၆ အရ ျပဌာန္းထားေသာ ဥပေဒအရသာလွ်င္ ႏိုင္ငံသားျဖစ္ခြင့္ရထုိက္၊ မရထိုက္ စိစစ္မႈကို ခံယူရမည္ ျဖစ္ပါသည္။
ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒပုဒ္မ-၃၄၅ ( က ) တြင္ တိုင္းရင္းသားမိဘႏွစ္ပါးမွ ေမြးဖြားသူမ်ား သည္ ႏိုင္ငံသားမ်ားျဖစ္သည္ဆိုျခင္းကို အျငင္းမပြားလိုေသာ္လည္း တိုင္းရင္းသားဆိုသည့္ စကားရပ္မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံသားဥပေဒႏွင့္ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းပါ ျပဌာန္းခ်က္မ်ားအရ အဂတိတရား မပါရွိဘဲႏိုင္ငံသားတစ္ဦး ဟုတ္မဟုတ္ဆိုသည္ကို တိက်စြာ ခြဲျခားဆံုးျဖတ္ သတ္မွတ္ရန္ အလြန္ခက္ခဲပါသည္။
ျမန္မာႏိုင္ငံသားဥပေဒပုဒ္မ-၅ တြင္ တိုင္းရင္းသားတိုင္းသည္လည္းေကာင္း၊ တိုင္းရင္း သားမိဘႏွစ္ပါးမွ ေမြးဖြားသူတိုင္းသည္လည္းေကာင္း ေမြးရာပါ ႏိုင္ငံသားျဖစ္သည္ဟုလည္း ေကာင္း ပုဒ္မ ( ၃ ) တြင္ ႏိုင္ငံေတာ္တြင္ ပါ၀င္ေသာ နယ္ေျမတစ္ခုခု၌ ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၁၁၈၅ ခုႏွစ္၊ ခရစ္သကၠရာဇ္ ၁၈၂၃ ခုႏွစ္ မတိုင္မီကာလမွစ၍ ပင္ရင္းႏိုင္ငံအျဖစ္ အၿမဲေနထုိင္ ခဲ့ေသာ ကခ်င္၊ ကယား၊ ကရင္၊ ခ်င္း၊ ဗမာ၊ မြန္၊ ရခိုင္၊ ရွမ္းစသည့္ တိုင္းရင္းသားမ်ားႏွင့္ မ်ဳိးႏြယ္စုမ်ားသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံသားျဖစ္သည္ဟုလည္းေကာင္း ျပဌာန္းထားပါသည္။
န၀တအစိုးရအဖြဲ႔သည္ ႏိုင္ငံေတာ္ေကာင္စီ၏ အာဏာကို က်င့္သံုးၿပီး ထင္ရွားေသာ တိုင္းရင္းသား ( ၈ ) မ်ဳိး အပါအ၀င္ တိုင္းရင္းသားမ်ဳိးႏြယ္စု ( ၁၃၅ ) မ်ဳိး၏ စာရင္းကိုထုတ္ျပန္ ၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ တိုင္းရင္းသားမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း အသိအမွတ္ျပဳခဲ့သည္။ သုိ႔ရာတြင္ ႏိုင္ငံသား ဆိုင္ရာလုပ္ထံုးလုပ္နည္းမ်ား အပိုဒ္-၅ တြင္ –
“ကခ်င္၊ ကယား၊ ကရင္၊ ခ်င္း၊ ဗမာ၊ မြန္၊ ရခိုင္၊ ရွမ္းစသည့္ လူမ်ဳိးမ်ားပင္ ျဖစ္ေစကာမူ ႏုိင္ငံေတာ္တြင္ ပင္ရင္းႏိုင္ငံအျဖစ္ အၿမဲေနထိုင္ျခင္းမရွိဘဲ အျခားႏိုင္ငံတြင္ ပင္ရင္းႏိုင္ငံအျဖစ္ အၿမဲေနထုိင္ၾကသူမ်ားသည္ တိုင္းရင္းသားမ်ားမဟုတ္ပါ။ ၁၈၂၃ ခုႏွစ္၊ ေနာက္ပိုင္း ႏိုင္ငံ အတြင္းသုိ႔ ၀င္ေရာက္ေနထုိင္ၾကေသာ အမည္တူမ်ဳိးႏြယ္စုမ်ားသည္လည္း တိုင္းရင္းသားမ်ား မဟုတ္သည့္အျပင္ ေမြးရာပါႏိုင္ငံသားမ်ားလည္း မဟုတ္ပါ။ အျခားႏိုင္ငံတစ္ခု၏ ႏိုင္ငံသား အျဖစ္ကို ခံယူထားေသာ တိုင္းရင္းသားသည္လည္းေကာင္း၊ ထုိသုိ႔ တိုင္းရင္းသားမိဘႏွစ္ပါးမွ ေမြးဖြားသူမ်ားသည္လည္းေကာင္း ျမန္မာႏိုင္ငံသားမ်ား မဟုတ္ပါ” ဟု ခၽြင္းခ်က္ျပဳထားသည္ ကို ေတြ႕ရွိရသည္။
ဤသုိ႔ဆိုပါလွ်င္ ဗမာလူမ်ဳိးျဖစ္သည္ဆိုယံုမွ်ႏွင့္ တိုင္းရင္းသားႏိုင္ငံသားဟု တထစ္ခ် မေျပာႏိုင္ပါ။ ဘိုးေတာ္ဘုရားလက္ထက္မွစ၍ ထုိင္းႏိုင္ငံတြင္ အစဥ္တစိုက္ေနထုိင္ေသာ ဗမာလူမ်ဳိး၊ ရွမ္းလူမ်ဳိး၊ မြန္လူမ်ိဳး စသည္တို႔သည္ ထုိႏိုင္ငံမ်ား၏ ႏုိင္ငံသားမ်ားသာျဖစ္ၾကၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ႏုိင္ငံသားတိုင္းရင္းသားမဟုတ္ႏိုင္ပါ။
အလားတူ အိႏိၵယႏိုင္ငံ၏ မီဇိုရမ္ျပည္နယ္ရွိ မီဇိုလူမ်ိဳးမ်ား၊ ဘဂၤလားေဒ့ခ်္ႏိုင္ငံ စစ္တေကာင္းေဒသရွိ ရခိုင္မ်ဳိးႏြယ္စု ေမာက္တိုင္းရင္းသားမ်ားသည္ ၄င္းတို႔အစဥ္တစိုက္ ေနထုိင္ေသာ အိႏိၵယ၊ ဘဂၤလားေဒ့ခ်္ႏိုင္ငံတို႔၏ ေက်းဇူးသစၥာကိုသာ ခံယူေနၾကသူမ်ားျဖစ္၍ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ တိုင္းရင္းသား ႏိုင္ငံသားဟု ျမန္မာႏုိင္ငံသားဆိုင္ရာ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းမ်ားအရ သတ္မွတ္၍ မရႏိုင္ပါ။
ထုိ႔အျပင္ အသက္ေဘးအႏၱရာယ္အရေသာ္လည္းေကာင္း၊ စီးပြားေရးအရေသာ္ လည္းေကာင္း၊ ႏိုင္ငံေရးအရေသာ္လည္းေကာင္း အမိႏိုင္ငံကို စြန္႔လႊတ္ထြက္ခြာသြားၿပီး သူတစ္ပါးႏိုင္ငံ၏ ႏုိင္ငံသားအျဖစ္ကို ခံယူေနၾကေသာသူမ်ားမွာလည္း ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ တိုင္းရင္းသား၊ ႏိုင္ငံသားဟူ၍ ျမန္မာႏိုင္ငံသားဥပေဒအရ သတ္မွတ္၍မရႏိုင္ေတာ့ပါ။
၁၉၈၂ ခုႏွစ္၊ ႏိုင္ငံသားဥပေဒႏွင့္ ထိ္ုဥပေဒဆိုင္ရာ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းမ်ားအရ ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံ အတြင္း ေနထုိင္ေသာသူတစ္ဦးကို စစ္ေဆးရာတြင္ လူမ်ဳိးကို အေၾကာင္းျပဳ၍ တိုင္းရင္းသားဟု သတ္မွတ္ျခင္းမျပဳႏိုင္ဘဲ လူတစ္ဦးခ်င္းစီ၏ ေဆြစဥ္ မ်ဳိးဆက္မ်ားမွာ ၁၈၂၃ ခုႏွစ္ မတိုင္မီက ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္း တစ္ဆက္တည္းေန ထုိင္လာျခင္း ဟုတ္၊ မဟုတ္ စစ္ေဆးၿပီးမွ ဆံုးျဖတ္ရမည့္ ျပႆနာျဖစ္ပါသည္။
ျမန္မာႏိုင္ငံသားဥပေဒကို ျပဌာန္းရန္ႏွင့္ မည္သည္ဥပေဒမ်ားကို တရား၀င္ျပဌန္းပါဟု ညႊန္ၾကားခဲ့သည့္ လမ္းစဥ္ပါတီဥကၠဌ ဦးေန၀င္းႏွင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံသားဥပေဒကို လက္မွတ္ေရးထိုး ထုတ္ျပန္ခဲ့သည့္ ႏိုင္ငံေတာ္ေကာင္စီဥကၠဌ ဦးစန္းယုတို႔၏ ကိုယ္ေရးသမိုင္းကိုပင္ တိုင္းသူျပည္သားမ်ားမသိရွိႏိုင္ေသာ အေျခအေနတြင္ ၄င္းတို႔၏ ဘိုးေဘးဘီဘင္တို႔ကို သိရွိႏိုင္ေအာင္ စံုစမ္းေမးျမန္းရန္ဆိုသည္မွာ မျဖစ္ႏိုင္သည္ကို လ၀က ၀န္ထမ္းမ်ားအား ေဆာင္ရြက္ေစရန္ဥပေးအရ တာ၀န္ေပးထားရာ က်ေရာက္ေနပါသည္။
ဤကဲ့သုိ႔ေသာ အေျခအေနတြင္ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို လ၀ကပံုစံ (ႏိုင္-၆ ) ႏုိင္ငံသား လက္မွတ္ထုတ္ေပးမည္ဆိုပါက ထုိသူ၏ မိဘႏွစ္ပါးမွာ ၁၈၂၃ ခုႏွစ္ မတိုင္မီက ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္း အစဥ္တစိုက္ေနထုိင္ခဲ့ၾကေသာ တိုင္းရင္းသားျဖစ္ေၾကာင္း ထင္ရွားေစၿပီးမွ သာ ပံုစံ ( ႏိုင္-၆ ) ကို ထုတ္ေပးႏုိင္မည္ ျဖစ္ပါသည္။
အကယ္၍ တစ္ဦးတစ္ေယာက္အား ပံုစံ ( ႏိုင္-၆ ) ထုတ္ေပးထားၿပီးျဖစ္သည္ဟု ဆိုပါ လွ်င္ ထုိသုိ႔ ပံုစံ ( ႏိုင္-၆ ) ရရွိျခင္းသည္ အဂတိတရားတစ္ပါးပါးအရ ထုတ္ေပးျခင္းဟုသာ မွတ္ယူပါက ရာႏႈန္းျပည့္မွန္မည္ျဖစ္ပါသည္။
န၀တအစိုးရမွ အသိအမွတ္ျပဳခဲ့ၿပီးျဖစ္ေသာ တိုင္းရင္းသား ( ၁၃၅ ) မ်ဳိးမွာ လူမ်ဳိးႏြယ္စု အမည္ကိုသာ အသိအမွတ္ျပဳခဲ့ျခင္းျဖစ္ၿပီး၊ မည္သူမည္၀ါသည္ ၁၈၂၃ ခုႏွစ္မွစ၍ ႏုိင္ငံေတာ္ အတြင္း အစဥ္တစိုက္ ေနထုိင္ခဲ့ေသာ ထုိမ်ဳိးႏြယ္စုမွ ေပါက္ဖြားလာသူျဖစ္ေၾကာင္း သတ္မွတ္ခဲ့ ျခင္းမဟုတ္ပါ။
သု႔ိရာတြင္ထင္ရွားေသာ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိး ( ၈ ) မ်ဳိးတြင္ အႀကံဳး၀င္သက္ဆိုင္ေသာ မ်ဳိးႏြယ္စုငယ္မ်ားအနက္ အခ်ဳိ႕မ်ဳိးႏြယ္စုမ်ားမွာ ျပည္ပတြင္ ေနထုိင္ျခင္းမရွိဘဲ ျပည္တြင္းတြင္ သာ အစဥ္တစိုက္ေနထုိင္ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း၊ ျပည္ပတြင္ အလားတူမ်ဳိးႏြယ္စု လံုး၀မရွိေၾကာင္း သက္ေသထင္ရွားပါက ထုိလူတစ္ဦး၊ လူတစ္စုတို႔က တိုင္းရင္းသားမိဘႏွစ္ပါးမွ ေမြးဖြားလာခဲ့ေသာ ႏုိင္ငံသားအျဖစ္ ပံုစံ ( ႏိုင္-၆ ) ကို ထုတ္ေပးမည္ဆိုပါက ထိုလူနည္းစု အတြက္ပင္ တိက်ေသာ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းကိုေသးစိတ္္ ေရးဆြဲ ၿပီးမွ ေဆာင္ရြက္ေပးႏိုင္မည္ ျဖစ္ပါသည္။
ျမန္မာႏိုင္ငံသားဥပေဒ ဆိုင္ရာ လုပ္ထံုးလုပ္နည္း အပိုဒ္ (၈) အရဆိုပါလွ်င္ ႏုိင္ငံေတာ္အတြင္းျဖစ္ေစ၊ ႏုိင္ငံေတာ္ျပင္ပတြင္ျဖစ္ေစ ႏုိင္ငံသားမိဘႏွစ္ပါးမွ ေမြးဖြားသူ၊ ႏိုင္ငံသားႏွင့္ ဧည့္ႏုိင္ငံသား မိဘႏွစ္ပါး မွ ေမြးဖြားသူ၊ ႏိုင္ငံသားႏွင့္ ႏိုင္ငံသားျပဳခြင့္ရသူ မိဘႏွစ္ပါးမွ ေမြးဖြားသူမ်ားသည္လည္း ႏုိင္ငံသားမ်ားဟုျပဌာန္းပါရွိသည့္အျပင္ ဧည့္ႏိုင္ငံသားႏွစ္ဦးမွ ေမြးဖြားသူႏွင့္ ႏိုင္ငံသားတမ်ဳိးမ်ဳိး တို႔မွ ေမြးဖြားသူမ်ားသည္လည္းေကာင္း၊ ႏုိင္ငံသားျပဳခြင့္ရသူႏွစ္ဦးမွ ေမြးဖြားသူႏွင့္ ႏုိင္ငံသား အမ်ဳိးမ်ဳိးတို႔မွ ေမြးဖြားသူမ်ားသည္လည္းေကာင္း၊ ဧည့္ႏိုင္ငံသားႏွင့္ ႏိုင္ငံသားျပဳခြင့္ရသူတို႔မွ ေမြးဖြားသူႏွင့္ ႏုိင္ငံသားတစ္မ်ဳိးမ်ဳိးတို႔မွ ေမြးဖြားသူတို႔သည္လည္းေကာင္း ႏုိင္ငံသားျဖစ္သည္ ဟု ျပဌာန္းထားသည့္အျပင္ ဦးေန၀င္းက အိုင္းစတိုင္းက့ဲသုိ႔ေသာ ပုဂိၢဳလ္ကို ႏို္င္ငံသားေပးႏိုင္ ေၾကာင္း ျပဌာန္းခ်က္မ်ဳိးကိုလည္း ထည့္သြင္းရန္ ညႊန္ၾကားသျဖင့္ ႏုိင္ငံေတာ္ေကာင္စီသည္ ႏိုင္ငံေတာ္၏အကိ်ဳးငွာ မည္သူ႔ကိုမဆို ႏုိင္ငံသားတမ်ဳိးမ်ဳိး သတ္မွတ္ႏိုင္ေၾကာင္းကိုပါ ပုဒ္မ-၈ (က) တြင္ ထည့္သြင္းျပဌာန္းထားျခင္းတို႔သည္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္၊ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒပုဒ္မ-၃၄၆ ပါ “ႏုိင္ငံသားျဖစ္ျခင္းသည္ ဥပေဒျပဌာန္းသည့္အတိုင္း ျဖစ္ေစရမည္” ဆိုသည့္ ျပဌာန္းခ်က္ ေဘာင္အတြင္း အႀကံဳး၀င္သည္ဟုမွတ္ယူနို္င္ေသာ္လည္း ၁၉၈၂ ခုႏွစ္ျမန္မာ ႏိုင္ငံသားဥပေဒ ပါ ျပဌာန္းခ်က္မ်ားသည္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒပုဒ္မ-၃၄၅ ( က ) ႏွင့္ ( ခ ) တြင္အတိအလင္း ျပဌာန္းခ်က္ကို ေက်ာ္လြန္ျပဌာန္းရာ က်ေရာက္ေနသည္။
ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒပုဒ္မ-၃၄၆ ပါ ျပဌာန္းခ်က္ကုိိ က်င့္သံုးၿပီး ဥပေဒနည္းဥပေဒမ်ား ကို လြတ္လပ္စြာ ျပဌာန္းႏိုင္သည္ဟု ဆိုပါလွ်င္ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒပုဒ္မ-၃၄၅ ( က ) ႏွင့္ ( ခ ) တို႔ကို ျပည္သူ႔ဆႏၵခံယူၿပီး ျပဌာန္းထားျခင္းမွာ အာနိသင္ရွိေတာ့မည္ မဟုတ္ပါ။
ျပည္တြင္းဥပေဒမ်ားကို ျပဌာန္းရာတြင္ ႏိုင္ငံတကာသေဘာတူညီခ်က္မ်ားကို အေလး အနက္ထားရမည္ျဖစ္ပါသည္။ အမ်ားျပည္သူႏွင့္ ႏုိင္ငံေရးအခြင့္အေရးဆိုင္ရာ ႏိုင္ငံတကာ သေဘာတူစာခ်ဳပ္အပိုဒ္-၂၄ ( ၃ ) တြင္ ေမြးဖြားလာေသာ ခေလးသူငယ္မ်ားသည္ ႏုိင္ငံသား အျဖစ္ ရယူခြင့္ရွိရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေဖာ္ျပထားၿပီး ကေလးအခြင့္အေရးဆိုင္ရာ ႏုိင္ငံတကာ သေဘာတူ စာခ်ဳပ္အပိုဒ္-၇ ( ၂ ) တြင္ ကေလးသူငယ္မ်ား ႏုိင္ငံသားျဖစ္ခြင့္ရရွိေစရန္ ႏုိင္ငံမ်ားက လုပ္ေဆာင္ေပးရန္ ျပဌာန္းခ်က္မ်ားကို ျမန္မာႏုိင္ငံကလည္း လုိက္နာေဆာင္ရြက္ ရမည္ျဖစ္ပါလ်က္ ၁၉၉၃ ခုႏွစ္၊ ကေလးသူငယ္ဥပေဒတြင္ ခေလးသူငယ္တိုင္းသည္ ႏုိင္ငံသား ျဖစ္မႈဆိုင္ရာအခြင့္အေရးကို တည္ဆဲဥပေဒပါ ျပဌာန္းခ်က္ႏွင့္အညီသာ ရခြင့္ရွိေၾကာင္း ျပဌာန္း ထားပါသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္းေမြးဖြါးေသာ ကေလးသူငယ္မ်ား၏ ႏုိင္ငံသားျဖစ္ခြင့္ကို ၂၀၀၈ ခု ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒႏွင့္ ၁၉၈၂ ခုႏွစ္ ျမန္မာႏိုင္ငံသားဥပေဒတို႔တြင္သီးျခား ျပဌာန္းထားျခင္းမရွိပါ။
သို႔ရာတြင္ျမန္မာႏိုင္ငံသားဥပေဒပုဒ္မ- ၂(စ) တြင္ အတိအလင္းေဖၚျပထားေသာ ႏိုင္ငံသားလက္မွတ္ကို ကိုင္ေဆာင္ခြင့္ မရရိွေစကာမူ သံုးေခါက္ခိ်ဳးအမိ်ဳးသားမွတ္ပံုတင္ ကဒ္ျပားႏွင့္ ႏိုင္ငံသားစီစစ္ေရးကဒ္ျပား ကိုင္ေဆာင္ထားသူမ်ားကို အစိုးရဌာနဆိုင္ရာမ်ားက ျမန္မာႏိုင္ငံသားအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳၾကပါသည္။
ႏိုင္ငံသားမ်ားသာပညာသင္ၾကားခြင့္ရရိွသည့္ အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္းပညာမ်ား၊ ႏိုင္ငံသားမ်ားသာထမ္းေဆာင္ခြင့္ရိွသည့္စစ္ဘက္၊နယ္ဘက္အေရးႀကီးသည့္၀န္ထမ္းေနရာမ်ားတြင္ႏိုင္ငံသားတစ္ဦးအၿဖစ္တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခြင့္ရရိွၾကပါသည္။
၁၉၈၇ ခုနွစ္၊ မေရႊ႕မေျပာင္းႏုိင္ေသာပစၥည္းမ်ား လႊဲေျပာင္းျခင္းကို ကန္႔သတ္သည့္ ဥပေဒအရ ႏိုင္ငံျခားသားမ်ားကဲ့သို႔ ကန္႔သတ္ျခင္းမခံရပဲ မေရႊ႕မေျပာင္းႏုိင္ ေသာပစၥည္းမ်ားကို လႊဲေျပာင္း၊ ေရာင္းခ်၊ ေပါင္ႏွံ၊ လဲလွယ္၊ ေပးကမ္း၊ အေမြဆက္ခံပိုင္ခြင့္၊ အကိ်ဳးခံစားခြင့္မ်ားကို ရရိွခံစားလွ်က္ရိွၾကပါသည္။ စာခ်ဳပ္စာတမ္းမွတ္ပံုတင္ဥပေဒအရလည္းမေရႊ႕မေျပာင္းႏုိင္ေသာ ပစၥည္းႏွင့္စပ္လ်ဥ္း၍ တရား၀င္မွတ္ပံုတင္စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ဆိုခြင့္ အခြင့္အေရးကို ရရိွၾကပါသည္။
ကိုလိုနီေခတ္ (၉၁ဌာနေရြးေကာက္ပြဲ) ပါလီမန္ေခတ္၊ လမ္းစဥ္ပါတီေခတ္၊ ပါတီစံုဒီမိုကေရစီေခတ္၊ အဆင့္ဆင့္တို႔တြင္ ႏိုင္ငံသားမ်ားသာေရြးေကာက္ခံရမည့္ အခြင့္အ ေရးမ်ားကိုလည္း ရရိွခံစားလွ်က္ရိွၾကပါသည္။
ယခုအခါ ဧည့္ႏိုင္ငံသား၊ ျပဳႏုိင္ငံသားမ်ားကို ပါတီစံုဒီမိုကေရစီေရြးေကာက္ပြဲမ်ားတြင္ မဲဆႏၵေပးပိုင္ခြင့္အခြင့္အေရးသာေပးထားျပီး ေရြးေကာက္တင္ေျမာက္ခံပိုင္ခြင့္ အခြင့္အေရးကို ကန္႔သတ္ထားပါသည္။
သို႔ရာတြင္ တရားရံုးခ်ဳပ္၊ မႏၱေလးရံုးထိုင္၏ တရားမအထူး အယူခံမႈအမွတ္ (၈/၂၀၀၀) ႏွင့္ ေနျပည္ေတာ္တရားရံုးခ်ဳပ္၏ တရားမအထူး အယူခံမႈအမွတ္ (၁၁/၂၀၀၉ ) တို႔တြင္ ဒုတိယ တရားသူႀကီးခ်ဳပ္ပါ၀င္ေသာ သံုးပါးထိုင္ တရားရံုးမ်ားက ဧည့္ႏိုင္ငံသားမ်ားသည္ ႏိုင္ငံသား မဟုတ္ေၾကာင္း စီရင္ဆံုးျဖတ္ခဲ့ဘူးသည္လည္းရိွေနပါသည္။
ျမန္မာႏိုင္ငံသည္အမ်ားျပည္သူႏွင့္ႏိုင္ငံေရးအခြင့္အေရးဆိုင္ရာ ႏိုင္ငံတကာ သေဘာတူ စာခ်ဳပ္ကိုလက္မွတ္ ေရးထိုးထားသျဖင့္ထိုစာခ်ဳပ္ အပိုဒ္-၂၄(၃)အရ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္းေမြးဖြားလာခဲ့ေသာ ကေလးသူငယ္မ်ားကို ႏိုင္ငံသားအခြင့္အေရးကို ထိုစာခ်ဳပ္ႏွင့္အညီ ေပးရမည့္အျပင္ ကေလး အခြင့္အေရးဆိုင္ရာ ႏိုင္ငံတစ္ကာသေဘာတူစာခ်ဳပ္ အပိုဒ္-၇ (၂) အရလည္း ကေလး သူငယ္မ်ားကို ႏိုင္ငံသား ျဖစ္ခြင့္ရရိွေစရန္ ဖြဲ႕စည္းပံုအျခခံဥပေဒႏွင့္ ႏုိင္ငံသားဥပေဒတို႔တြင္ အတိအလင္းထည့္သြင္းျပဌာန္းရမည္ျဖစ္ပါသည္။
၂၀၀၈ ခုႏွစ္ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒႏွင့္ ၁၉၈၂ ခုႏွစ္ ျမန္မာႏိုင္ငံသားဥပေဒတို႔မွာ ႏိုင္ငံတစ္ကာစံခိ်န္စံညႊန္းႏွင့္အညီ မလြဲမေသြျပင္ဆင္ရမည့္ဥပေဒမ်ား ျဖစ္ေသာ္လည္း ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒသည္ လြယ္လြယ္ကူကူ ျပင္ဆင္၍မရနိုင္ေအာင္ျပဌန္းထားေသာ ဥပေဒျဖစ္ရာ ထိုဥပေဒအစား ဖြဲ႔စည္းပံုအျခခံဥပေဒအသစ္ႏွင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံသားဥပေဒ အသစ္ တို႔ကိုေရးဆြဲျပဌန္းသင့္ပါသည္။

ဦးေမာင္ေဖတင္
တရားလႊတ္ေတာ္ေရွ႕ေန

Is it a crime being Muslim in Burma?

Thursday, February 21, 2013  , , , , ,
 

Source Bangla Times:
February 21, 2013
By Mohamed Farooq
The Burmese Government has been distorting centuries-existence of Rohingya in Arakan, Burma to illegal immigrants from neighboring country Bangladesh. Bangladesh uttered controversially that Rohingya are not her citizens and they are citizens of Burma for hundreds of years passing still today.
One 03 June 2012, 8 Burmese Muslim pilgrims (Tabliq-e-Jamaat) from Yangon to Akyab, one bus helper and one woman were killed by Rakhine mob in Taunggok. But no one was arrested and no legal action for the killers yet. Since last 08 June 2012, thousands of Rohingya Muslims were killed and shot dead, thousands of houses burnt down, more than 100 Mosques torched into ashes and hundreds of Rohingya arrested mostly preferred to  the educated persons, wealthy men and youths, raping  till to die  or critically injured many women and teenage girls, looting specious properties like money and gold. But no killers and terrorists caught up yet More than 100,000 Rohingya People internally displaced into miserable camps where no adequate health care and food supplements. Old people, Children and pregnancy women are dying daily being lack of hygienic and sustainable environment. Where is justice and humanity for Muslims in Arakan, Burma?

On 19 February 2013, about 300 Buddhist racists attack a Burmese Muslim religious primary school (Maqtab) in Tharkaytar, Yangon. They destroyed the school into pieces. They looted and destroyed many textile shops, cellular and mobile shops and some mansions all are possessed by Burmese Muslims on 20 February 2013. Burmese Muslims are not Rohingya.  Are the Burmese Muslims illegal immigrants from another country like Rohingya pronounced by Burmese Government? The decisive fact is that the Buddhists hatred the whole vulnerable minority Muslims in different states and divisions of Burma.

Is it a crime being Muslim in Burma?

Thursday, February 21, 2013  , , , , ,
 

Source Bangla Times:
February 21, 2013
By Mohamed Farooq
The Burmese Government has been distorting centuries-existence of Rohingya in Arakan, Burma to illegal immigrants from neighboring country Bangladesh. Bangladesh uttered controversially that Rohingya are not her citizens and they are citizens of Burma for hundreds of years passing still today.
One 03 June 2012, 8 Burmese Muslim pilgrims (Tabliq-e-Jamaat) from Yangon to Akyab, one bus helper and one woman were killed by Rakhine mob in Taunggok. But no one was arrested and no legal action for the killers yet. Since last 08 June 2012, thousands of Rohingya Muslims were killed and shot dead, thousands of houses burnt down, more than 100 Mosques torched into ashes and hundreds of Rohingya arrested mostly preferred to  the educated persons, wealthy men and youths, raping  till to die  or critically injured many women and teenage girls, looting specious properties like money and gold. But no killers and terrorists caught up yet More than 100,000 Rohingya People internally displaced into miserable camps where no adequate health care and food supplements. Old people, Children and pregnancy women are dying daily being lack of hygienic and sustainable environment. Where is justice and humanity for Muslims in Arakan, Burma?

On 19 February 2013, about 300 Buddhist racists attack a Burmese Muslim religious primary school (Maqtab) in Tharkaytar, Yangon. They destroyed the school into pieces. They looted and destroyed many textile shops, cellular and mobile shops and some mansions all are possessed by Burmese Muslims on 20 February 2013. Burmese Muslims are not Rohingya.  Are the Burmese Muslims illegal immigrants from another country like Rohingya pronounced by Burmese Government? The decisive fact is that the Buddhists hatred the whole vulnerable minority Muslims in different states and divisions of Burma.

လင္ခန္းမယားခန္းျပတ္စဲမွူဥပေဒ

လင္ခန္းမယားခန္းျပတ္စဲမွူဥပေဒ

အစၥလာမ္႔အေျခခံဥပေဒတြင္၊က်မ္းျမတ္ကုရ္အာန္သည္ လူသား တစ္ရပ္လံုးအတြက္အေျခ ခံဥပေဒျဖစ္သည္။ ထိုဥပေဒ အား ေရးဆြဲျပဌာန္းသူမွာ တုႏႈိင္းမဲ့ ကိုးကြယ္ရာအရွင္ပင္ျဖစ္ သည္။      တ မန္ေတာ္သည္ ဗ်ာဒိတ္ကုရ္အာန္ကို ခ်ေပးျခင္းခံရသူျဖစ္သည္။ သို႔ရာတြင္တ မန္ေတာ္သည္ ကုရ္အာန္၏အေျခခံဥပေဒႏွင့္ ျမဴမႈံမွ်ဆန္႔က်င္ပိုင္ခြင့္မရွိေပ။ ထိုဥပေဒ အတိုင္းသာဘဝ တည္ေဆာက္ခ႔ဲျခင္း၊ ထိုဥပေဒအတိုင္းသာ လူသားတစ္ရပ္လံုး ကို ပို႔ခ် ခ႔ဲျခင္းျဖစ္သည္။ ထုိဥပေဒႏွင္႔ ဆန္႔က်င္၍ေဟာေျပာ ပုိ႔ခ်ခ႔ဲျခင္းအလ်င္းမရွိခ႔ဲေပ။က်မ္းျမတ္ ကုရ္အာန္(ရး၂၀၃) က်မ္းျမတ္ကုရ္အာန္တြင္ လင္ႏွင့္ မယား ျပတ္စဲမႈႈႈႈႈ ဥပေဒကို စူရာတြလာက္ဟူ၍ ကုရ္အာန္ ပါက႑ ၁၁၄-ခု အနက္ သီးျခားက႑ တစ္ရပ္ျပဌာန္းထားျပီးျဖစ္သည္။ ထို ဥပေဒ၌ ၊
(၁) လင္ႏွင့္မယားကြာ႐ွင္းလိုပါကခံုသမာဓိထားရမည္။ ၄း၃၅
(၂)ကြာ႐ွင္းရာ၌ ေစာင့္ဆိုင္းကာလကိုေရတြက္ႏိုင္ရန္ ရာသီပန္းပြင့္ျပီး ျပန္လည္သန္႔႐ွင္းခ်ိန္္၌သာ ကြာ႐ွင္း ျပတ္စဲရမည္။ ၆၅း၁
(၃) တြြလာသ္တစ္ၾကိမ္ေပးျပီး ေစာင့္ဆိုင္းကာလသည္ ရာသီပန္းပြင့္ေသာ အမ်ိဳးသမီးမ်ားအတြက္ ရာသီ သံုးခါပြင့္သည္အထိ ေစာင္႔ဆုိင္း ရမည္။၂း၂၂၈
(၄) တြလာသ္တစ္ၾကိမ္ေပးျပီး ေစာင့္ဆိုင္းကာလသည္ ရာသီပန္းမပြင့္ေသာ အမ်ိဳးသမီးမ်ားအတြက္သံုး လထိ ေစာင္႔ဆုိင္းရမည္။၆၅း၄
(၅) တြလာသ္တစ္ၾကိမ္ ေပးျပီးေစာင့္ဆိုင္းကာလသည္ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားအတြက္ ကေလး ေမြးျပီးအထိ ေစာင္႔ဆုိင္းရမည္။၆၅း၄
(၆) ကြာ႐ွင္းခံရေသာဇနီးက အိမ္မွဆင္းမသြားရ လင္ေယာက်္ားကလည္း ဇနီးအားအိမ္မွႏွင္မခ်ရ ၆၅း၁
(၇) ကြာ႐ွင္းျပီး ေစာင့္ဆိုင္းကာလအတြင္း လင္ႏွင့္မယားအတူေနရမည္။ အတူေနစဥ္ျပန္လည္ေပါင္းႏိုင္ ေရးကို ႏွစ္ဦးစလံုးကဖန္တီးရမည္။ ထိုကဲ့သို႔ဖန္တီးရာ၌ လင္ေယာက်္ား တြင္သာပို ၍အခြင့္အေရး႐ွိ သည္။ ၂း၂၂၈
(၈)ထိုသံုးလအတူေနစဥ္အတြင္း ႏွစ္ဦးစလံုးတြင္ ျပန္ေပါင္းလိုစိတ္မ႐ွိေတာ့ပါက ဒုတိယ(တြလာသ္)ကြာ ရွင္းျပတ္စဲမႈကုိ ေက်ညာရမည္။ ဒုတိယေစာင့္ဆိုင္းကာလ(၃)လ ထပ္မံေစာင့္ဆိုင္း ရမည္။ စုစုေပါင္း (၆) လအတြင္း ျပန္ေပါင္းလိုပါက ျပန္ေပါင္းႏိုင္သည္။ မေပါင္းလိုေတာ့ပါက စြန္႔လြတ္ရမည္ ျဖစ္သည္။ ၂း၂၂၉
(၉) အျပီးစြန္႔လြတ္ရန္အတြက္ ေနာက္ဆံုးတြလာသ္ေပး၍ စြန္႔လြတ္ရမည္။ ထိုေနာက္ဆံုးတြလာသ္ေပးျပီး လင္ႏွင့္မယားစပ္ၾကား လံုးဝျပန္ေပါင္း၍မရႏိုင္ေတာ့ေပ။ အကယ္၍ ထိုအမ်ိဳးသ မီးအေနျဖင့္ ေနာက္ အိမ္ေထာင္ျပဳ၍ ေနာက္အိမ္ေထာင္ႏွင့္ကြဲသြားပါက (သို႔မဟုတ္) ခင္ပြန္းေသဆံုးသြားပါက ႏွစ္ဦးသေဘာ တူျပန္လည္၍ ထိမ္းျမားခြင့္ျပဳထားသည္။ ၂း၂၃၀ (၁၀) တြလာသ္ႏွင့္စပ္လ်င္း၍ ေယာက်္ားႏွင့္မိန္းမတို႔ ႏွစ္ဦးစလံုးတို႔သည္ တူညီေသာ အခြင့္အေရးမ်ား႐ွိ သည္။ ၂း၂၂၉ ဤသည္ က်မ္းျမတ္ကုရ္အာန္က ျပဌာန္းထားေသာ အျမဲတန္း လန္းဆန္း သစ္လြင္ေနသည့္ လင္ခန္းမယား ခန္းျပတ္စဲေသာ ဥပေဒျဖစ္သည္။ လင္ႏွင့္မယားစပ္ၾကား ေတာ္႐ံုတန္႐ံု ကိစၥၾကီး ငယ္မ်ားကုိအေျခခံ၍ ကြာ႐ွင္းျပတ္စဲၾကမည္ကို မလိုလားေသာကုရ္အာန္၏ျပတ္ စဲမႈဥပေဒျဖစ္သည္။
အကယ္၍တစ္ဦးႏွင့္တစ္ ဦးကြာ႐ွင္းျပီးပါကေစာင့္ဆိုင္းကာလအိမ္ တြင္ အတူေနစဥ္ (၆) လအတြင္းႏွစ္ဦးစလံုးအဖို႔ ျပန္ေပါင္းလိုစိတ္ မ႐ွိေတာ့ပါက ေသြးေအး စြာျဖင္႔ လမ္းခြဲျခင္းသာျဖစ္သည္ အကယ္၍ သံေယာဇဥ္႐ွိေနေသးပါက အျပီးအျပတ္ သြလာသ္ဟုေခၚေသာ(၃) ၾကိမ္ ၊ေျမာက္ သြလာသ္ မတိုင္ခင္(၆)လအ တြင္းျပန္ လည္ ၍ေျပလည္ သြားၾကမည္သာျဖစ္သည္။ ထိုကဲ့သို႔အျပီးအျပတ္ကြာ႐ွင္းျပီးပါ က သားသမီး မ်ားကို လင္ေယာက်္ား ကတာ ဝန္ယူရ မည္။
ကုရ္အာန္ပါတြလာသ္ ဥပေဒအတိုင္း ကိုမြတ္စလင္မ္မ်ား၊ မြတ္စလင္မ္ႏိုင္ငံမ်ား ထက္ပိုမို၍ အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စုက ဥပေဒျပဌာန္း၍ တိက်စြာ လိုက္ နာသည္ကို ေတြ႕ရေပသည္။ သုိ႔ရာ တြင္မြတ္စလင္မ္အမ်ားစု သိထားေသာလက္ေတြ႕က်င့္သံုးေနသည္႔ ဥပေဒမ်ား တြင္ ေယာက်္ားမ်ား ကသာတြလာသ္ ေပးပိုင္ ခြင့္႐ွိ၏။ထိုကဲ့သို႔လင္ေယာက်္ားက တြ လာသ္ေပးရာတြင္လည္း ခံုသမာဓိမလို၊ အစ္ဒသ္ေစာင့္ဆိုင္းကာလမလို လင္ ေယာက်္ား ကေဒါသျဖစ္၍ေသာ္လည္းေကာင္း အရက္မူး၍ေသာ္လည္းေကာင္း ၾကည္စယ္၍ေသာ္ လည္းေကာင္း၊တစ္ၾကိမ္တစ္ခါ တည္း သံုးတြလာသ္ ဟု ဆို႐ံုျဖင့္ တြလာသ္အထေျမာက္ သည္။
ဤသည္ မြတ္စလင္မ္အမ်ားစု လက္ေတြ႕လိုက္နာက်င့္သံုးလ်က္႐ွိေသာလင္ခန္းမယား ခန္းျပတ္စဲသည့္ ဥပေဒျဖစ္သည္။ ထိုကဲ့သို႔စိတ္လိုက္မာန္ပါ လင္ေယာက်္ား၏ႏႈတ္ထြက္ စကားတစ္ လံုးထဲႏွင့္လင္ႏွင့္ မယားစပ္ၾကား လံုးဝဥႆံုျပတ္စဲခဲ့ၾကရ သည္။ ထိုကဲ့ သို႕ေစာင့္ဆိုင္းကာလမ႐ွိဘဲဲ ျပတ္စဲခဲ့ၾကသည့္အတြက္စိတ္ဆိုးေျပသြားေသာအခ်ိန္မ်ား ၌ လင္ႏွင့္မယားစပ္ၾကား သံေယာဇဥ္မျပတ္ဘဲဲ ျပန္လည္ေပါင္းရန္ နည္းလမ္းရွာၾကသည္။ ထိုအခါ လက္႐ွိ မြတ္စလင္မ္မ်ား၏ လက္ေတြ႕က်င့္သံုးေနေသာ ဥပေဒအရ(ကုရ္အာန္ပါ ဥပေဒကိုဆိုျခင္းမဟုတ္၊)ထိုလင္ႏွင့္ မယားျပန္လည ္ေပါင္းႏိုင္ရန္ အတြက္ထိုဇနီးအား အျခား အမ်ိဳးသားတစ္ဦးႏွင့္ေခတၱ (ေနကာ)ဖတ္ေစျပီး ထိုအမ်ိဳးသားကျပန္လည္ကြာရွင္း ခဲ႔ သည္႔ အခါတြင္ မွ၎တို႔ ႏွစ္ဦးျပန္ေပါင္း ထုတ္ ၾကသည္။
ကုရ္အာန္တြင္ (ဖတြလ္ေလကူးဟြႏၷေလအစ္ဒေသဟင္းန) (အစ္ဒသ္ရက္ကိုေရတြက္ႏိုင္ သည္႔အခ်ိန္ကာလ၌သာ အသင္တို႔တြလာသ္ေပးၾက)ဟု လက္ဦးမဆြကပင္မိန္႔ဆုိထားျပီး ၊ျဖစ္သည္။ ကုရ္အာန္အရ လင္ ႏွင့္မယားစပ္ၾကား “အစ္ဒတ္”ဟူေသာေစာင့္ဆိုင္းကာလ ကို လံုးဝအေျခခံ၍ ျပဌာန္း ထားေသာ ဥပေဒ ျဖစ္သည္။ ထိုကဲ့သို႔ျပတ္စဲရာ၌ လင္ႏွင့္မ ယားႏွစ္ဦးစလံုးက သေဘာ တူကြာ႐ွင္းျပတ္စဲလိုပါကလည္း (၆) လဟူေသာတြ လာသ္ႏွစ္ ၾကိမ္၏ ေစာင့္ဆိုင္းကာလမျပီးမခ်င္း လံုးဝဥႆံုကြာ႐ွင္းျပတ္စဲမႈ အထမျဖစ္ ေပ။
ထိုကဲ့သို႔ကြာ႐ွင္းရာ၌လည္း ႏႈတ္မွထြက္ေသာ (တြလာသ္)၏ အၾကိမ္ေပၚတြင္မူတည္၍ ျပဌာန္းထားေသာ ဥပေဒမဟုတ္ေပ။ ေစာင့္ဆိုင္းကာလကို အေျခခံထားေသာ ဥပေဒသာျဖစ္သည္။ (တြလာသ္)တစ္ၾကိမ္၏ ေစာင့္ဆိုင္းကာလ (၃)လမျပည့္မီအလ်င္ အျခား(တြလာသ္)ဟူေသာေဝါဟာရကို မည္မွ်ပင္ေပးေစကာမူ သတ္မွတ္ျပဌာန္းထားေသာ ေစာင့္ဆိုင္းကာလအတြင္း တစ္ၾကိမ္သာအထေျမာက္မည္။
က်မ္းျမတ္ကုရ္အာန္ပါ တြလာသ္ဆိုင္ရာဥပေဒမ်ားကို မြတ္စလင္မ္မဟုတ္သူတစ္ဦးအား ၎တတ္သိေသာ ဘာသာစကားျဖင့္ ဖတ္ခိုင္းျခင္းျဖင့္ ထိုသူသည္အထက္မွ ေဖာ္ျပ ထားေသာ ကုရ္ အာန္ဆိုင္ရာတြလာသ္ ဥပေဒကို တထိုင္တည္း နားလည္ သေဘာေပါက္ သြားမည္သာျဖစ္သည္။
ေရတိမ္နစ္ခ႔ဲၾကရေသာ မြတ္စလင္မ္ ဇနီးေမာင္ႏွံမ်ား
ထိုသို႔ လင္ေယာက္်ား၏ ႏႈတ္ထြက္စကားကို အေျခခံ၍မဟာဖို၀ါဒျဖင့္ႏုိင္လိုမင္းထက္ျပဳ ကြာရွင္းျပတ္စဲမႈမ်ားေၾကာင္႔ မ်ားစြာေသာဇနီးေမာင္ႏွံတုိ႔သည္ မျပတ္စဲသင္႔ဘဲ ျပတ္စဲၾကရ သည္႔အေျခ အေနသုိ႔ေရာက္ရွိၾကရေလသည္။ သုံး(တြလားက္)ဟူ၍တစ္ၾကိမ္တည္း ကုိ (တြလာက္)ေပးျခင္းခံရေသာ ဇနီးသည္ေစာင္႔ဆုိင္းကာလ (၃)လအ တြင္း၊ ဇနီးအျဖစ္ တရား၀င္ရွိေနေသး သည္။ အ ခ်ိန္မေရြးျပန္လည္ေပါင္း ပိုင္ခြင္႔ရွိေနေသးသည္။ ထုိတရား ၀င္ရွိေနေသးေသာ ဇနီးအားခင္ပြန္းက တစ္စိမ္းေယာက္်ားတစ္ဦးႏွင္႔ေခတၱအငွား(ေန ကာဟ္)ဖတ္ေပးေတာ႔မွသာ လင္ႏွင္႔မယား စပ္ၾကား လုံး၀ဥႆုံကြာရွင္းျပတ္စဲျခင္း အျဖစ္ သုိ႔ေရာက္ရွိသြားေတာ႔သည္။
အဘယ္ၾကာင္႔ဆုိေသာ္ ကုရ္အာန္အရ အိမ္ေထာင္သည္အမ်ိဳးသမီး(၀ါ)လင္ရွိမယားအား (ေနကာဟ္)ျပဳခြင္႔မရွိေပ။(၄း၂၄) ထုိနည္းတူစြာ ကုရ္အာန္အရ(ေနကာဟ္)ဟူသည္ေသ တစ္ဖန္သက္ တစ္ဆုံးရုိးေျမက်ေပါင္းသင္းမည္ဟု အရွင္႔အားတုိင္တည္၍ ခုံသမာဓိေရွ႔တြင္ သစၥာဆုိျခင္းျဖစ္ သည္။ကုရ္အာန္(၄း၂၁)ကေခတၱလင္မယားအျဖစ္ေပါင္းသင္းျပီးျပန္ လည္ကြာရွင္းေပး ရသည္ကုိ (ေနကာဟ္) ဟုမ ေခၚေပ။
က်မ္းျမတ္ကုရ္အာန္တြင္ေစာင္႔ဆုိင္း ကာလမရွိေသာလင္ႏွင္႔ မယားကြာရွင္းမွဳအမ်ိဳးအ စားႏွစ္မ်ဳိးရွိသည္။ တစ္မ်ိဳးမွာ(ေနကာဟ္)ဖတ္ျပီး လင္ႏွင္႔မယား ကုိယ္လက္ႏွီးေႏွာမွဳမျပဳမီ ကြာ ရွင္းျပတ္ စဲျခင္း။ (၃၃း ၄၉) အျခားတစ္မ်ိဳးမွာ – ဇနီးမယားသည္ အျခားေယာက္်ားတစ္ဦးႏွင္႔ ေဖါက္ျပန္ေနသည္ ကုိ သက္ေသ (၄) ဦးေသာ္လည္းေကာင္း (သုိ႔မဟုတ္)လင္ေယာက္်ားက ကုိယ္တုိင္ျမင္ေတြ႔ ပါက ေစာင္႔ ဆုိင္းကာလမလုိအပ္ ဘဲ ခ်က္ျခင္းျပတ္စဲ သြားသည္။ (၂၄း၆) ေဖၚျပပါကုရ္အာန္ႏွင္႔ဆန္႔က်င္ေသာ ကြာရွင္းျပတ္စဲမွဳမ်ားသည္ အစၥလာမ့္မတိုင္မီ အမိုက္ေခတ္အရဗ္မ်ား ၏ ဥပေဒမ်ား သာ ျဖစ္ေၾကာင္း ကုရ္အာန္၏ က႑ ၅၈-တြင္ ေဖၚျပ ထားေပသည္။
ကုရ္အာန္မွက႑-၅၈ကုိ “အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦး၏ ေစာဒကက႑” ဟုေခၚဆိုေပသည္။ ေရွး အရဗ္႐ုိးရာယဥ္ ေက်းမႈအရမိမိ၏ဇနီး ကိုမေပါင္းလိုေသာ လင္ေယာက္်ားက အသင္မ ၏ ေက်ာ႐ုိး သည္ ငါ႔မိခင္၏ေက်ာ ႐ုိးႏွင့္တူသည္ (သို႔မဟုတ္)အသင္မသည္ငါ၏အေမႏွင့္ တူသည္ဟုဆုိ႐ံုမွ်ျဖင့္ လင္ခန္းမယားခန္းျပတ္ စဲၿပီးျဖစ္သည္။ ထိုကဲ့သို႔ေျပာဆုိ၍ ျပတ္ စဲျခင္းျဖင့္ဇနီးမယား အား မည္သည့္နစ္နာေၾကးမွ်ေပးရန္မလိုေပ။
အစၥလာမ္သာသနာကို လက္ခံၿပီးမွေရွးအရဗ္႐ိုးရာ ယဥ္ေက်းမႈအတုိင္း ခင္ပြန္းျဖစ္သူက မိမိ၏ဇနီးကိုေျပာဆုိျပတ္ စဲျခင္းခံရေသာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးက တမန္ေတာ္မုဟမၼဒ္(ဆြ)အား ေစာဒကတက္၍ေမး ခြန္းေမး လာသည့္အေပၚ က်ေရာက္လာသည့္ က႑ျဖစ္သည္။ ၅၈း၁ (ဧကန္စင္စစ္ တုႏိႈင္းမဲ့ကိုးကြယ္ရာ အရွင္သည္ အၾကင္မိန္းမ၏ေျပာဆုိမႈကို ၾကားေတာ္မူခဲ့ေလ သည္။ ထိုမိန္းမသည္ မိမိ၏လင္ေယာက္်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ အသင္ႏွင့္ ျငင္း ခံုေျပာ ဆို ေဆြးေႏြးလ်က္ရွိ သည့္အျပင္ မေက်နပ္ေၾကာင္းငါအရွင့္ထံေတာ္တြင္ ထုတ္ေဖာ္ေလွ်ာက္ထားတုိင္တန္းလ်က္ ရွိခဲ့၏။ ၎ ျပင္ ထာ၀ရအရွင္သည္ အႂကြင္းမဲ့ သိေတာ္မူေသာ အရွင္ျဖစ္၏။)
၅၈း၂ (အသင္တို႔အနက္ အၾကင္သူတို႔သည္ မိမိတို႔၏ဇနီးမိန္းမမ်ားအား ကၽြႏု္ပ္၏မိခင္ကဲ့သို႔ ကၽြႏု္ပ္အေပၚ၌ “ဟရာမ္” ျဖစ္သည္ဟု ေျပာဆုိျပဳ လုပ္ေလ့ရွိသည္။ (ဤသည္ကို “ဇိဟာရ္ ”ျပဳ ျခင္း)ဟုေခၚသည္။ ထို ဇနီးမိန္းမမ်ားမွာ ၎တို႔၏ မိခင္မ်ား မဟုတ္ၾကေပ။ ၎တု႔ိအားေမြးဖြားခဲ့ၾကေသာ မိန္းမမ်ားသာလွ်င္ ၎တို႔၏ မိခင္မ်ားျဖစ္ ၾက ေလသည္။ သို႔ရာတြင္ ဧ ကန္မလြဲ ထို (ဇီဟာရ္) ျပဳလုပ္ၾကေသာ ထိုသူတုိ႔သည္ စက္ဆုပ္ဖြယ္ရာစကားကိုလည္းေကာင္း၊ မုသား စကားကုိလည္းေကာင္း ေျပာဆိုၾကသည္မွာ အမွန္ျဖစ္ ၏။ သို႔တေစလည္း ဧကန္ဖန္ ဆင္း ရွင္သည္ အလြန္တရာ ခြင့္လႊတ္ေသာအရွင္ ျဖစ္၏။)
၅၈း၃ (စင္စစ္မွာကား အၾကင္သူတို႔သည္ မိမိတို႔၏ ဇနီးမ်ားႏွင့္ (ဇီဟာရ္) ျပဳလုပ္ၾက၏။ ထို႔ေနာက္၎တ႔ုိ သည္ ေျပာဆိုခဲ့သည္မ်ားမွ ျပန္လည္႐ုပ္သိမ္း လိုက္ၾက၏။ သို႔ျဖစ္လွ်င္ ၎တို႔ ဇနီး (ေမာင္ႏွံ)ႏွစ္ဦးကို ကိုယ္လက္ႏွီးေႏွာ ထိေတြ႕ျခင္းမျပဳမီ ကၽြန္တစ္ေယာက္ကို သူေကာင္းျပဳ ရမည္ျဖစ္သည္။ ဤသည္ အသင္တို႔အား ဆံုးမျခင္းကိုခံရျခင္းျဖစ္သည္။ စင္စစ္ တုႏိႈင္းမဲ့ကိုး ကြယ္ရာအရွင္သည္ အသင္တို႔၏ ျပဳမူ ခ်က္မ်ားကို အႂကြင္းမဲ့သိေသာ အရွင္ျဖစ္သည္။) ၅၈း၄ (သို႔ရာတြင္မည္သူမဆို (ကၽြန္တစ္ေယာက္ကို) မရခဲ့လွ်င္ ထိုဇနီးေမာင္ႏွံသည္ ကိုယ္လက္ႏွီးေႏွာ ျခင္းမျပဳမီ ႏွစ္လတုိင္တိုင္ တစ္ဆက္တည္း “ဆြီယာမ္” ဥပုသ္တည္ေဆာက္ ရမည္ ျဖစ္ သည္။ သို႔ေသာ္ မည္သူမဆို ဥပုသ္တည္ေဆာက္ျခင္းကို မတတ္စြမ္းႏိုင္လွ်င္ သူဆင္းရဲေျခာက္ဆယ္အား ထမင္းႏွစ္နပ္ ေကၽြးေမြးၿပီးမွသာ ဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ဦး ကိုယ္လက္ႏွီးေႏွာၾက ရမည္ ျဖစ္ သည္။ ထိုအမိန္႔ပညတ္ခ်က္သည္ ကား အသင္တို႔သည္ တုႏိႈင္းမဲ့ကိုးကြယ္ရာ အရွင္အားလည္းေကာင္း၊ ထိုအရွင္၏ နဗီတမန္ေတာ္အား လည္းေကာင္း သက္၀င္ယံုၾကည္အ့ံေသာ ငွာ ျဖစ္ေပ သည္။ စင္စစ္ဤသည္ တုႏိႈင္းမဲ့ကိုးကြယ္ရာအရွင္၏ စည္းကမ္းခ်က္မ်ား ျဖစ္သည္။ ထိုအမိန္႔ကို ေသြဖည္ၾကကုန္ေသာ သူတို႔ ၌ နာက်င္ဖြယ္ျဖစ္ေသာ ျပစ္ ဒဏ္သည္ ရွိေပသတည္း။)
၅၈း၁-မွ-၄ကို ၾကည့္ျခင္းျဖင့္ အမိုက္ေခတ္အရဗ္မ်ား၏ ဇနီးမယားမ်ားအေပၚ တစ္ဖက္ သတ္အႏိုင္က်င့္ ေသာဓေလ့စ႐ုိက္ဥပေဒမ်ားကိုပယ္ဖ်က္၍ က်မ္းျမတ္ကုရ္အာန္က အမ်ိဳး သမီးမ်ား၏ ဘ၀ကိုအမ်ိဳးသား မ်ားႏွင္႔ တန္းတူ ျပန္လည္ ပို႔ေဆာင္ခဲ့ ျခင္း ျဖစ္သည္။
သို႔ေသာ္လည္း က်မ္းျမတ္ကုရ္အာန္ကုိ အေျခမခံေသာ မြတ္စလင္(မ္)မ်ား၏ ေရွ႔ေဆာင္ လမ္းျပမ်ား ေခတ္တုိ႔တြင္ ဇနီးမယားမ်ားအေပၚ တစ္ဖက္ သတ္အႏိုင္က်င့္ေသာ ဓေလ့စ ႐ုိက္မ်ား ကုိ္ မိရိုးဖလာႀကိဳက္ အရာင္ခ်ယ္္သ၍ အစၥလာမ့္ဥပေဒအသြင္ျဖင္႔ျပဌာန္းခ႔ဲၾက သည္။ ၄င္းတုိ႔၏အေရာင္ဆိုး ႏိုင္အားေၾကာင့္ ကုရ္အာန္၏သက္တမ္း၁၄၀၀က်ာ္ေရာက္ ရွိလာေသာ အခါ၌ အစၥ လာမ႔္ ျပည္ေထာင္စုႀကီးအတြင္းရွိ အမ်ိဳးသမီးမ်ား၏ အခြင့္အေရး မ်ားသည္ အစၥလာမ့္မတိုင္မီ အရဗ္မ်ား၏ေခတ္ကာလကဲ့သို႔ အႏွိမ္ခံဘ၀သို႔ ျပန္ လည္ေရာက္ ရွိခဲ့ရေၾကာင္းကို ၀မ္းနည္း စြာေတြ႕ျမင္ရေပသည္။
မြတ္စလင္မ္မ်ားႏွင့္ မြတ္စလင္မ္အမ်ားစုကို ေ႐ွ႕ေဆာင္လ်က္႐ွိၾကသည္႔ မ်ားစြာေသာ ကဝိအေက်ာ္အေမာ္မ်ားသည္ပင္လ်င္ကုရ္အာန္ကို ခ်ဥ္းကပ္ရာ၌ ကုရ္အာန္၏ မူဝါဒမ်ား အားျဖင့္ ခ်ဥ္း ကပ္ႏိုင္မႈမ႐ွိၾက ေပ။ မြတ္စလင္မ္ျဖစ္ေစ မြတ္စလင္မ္မဟုတ္သူျဖစ္ေစ၊ မည္ မွ်ပင္ၾကီးမားေသာ ကဝိအေက်ာ္ အေမာ္ ပုပ္ရဟန္းမင္းၾကီးမ်ားပင္ ျဖစ္ေနေစကာမူ ကုရ္ အာန္ကိုခ်ဥ္းကပ္ရာ၌ ကုရ္ အာန္တြင္တည္႐ွိေနေသာ မူဝါဒအတိုင္းခ်ဥ္းကပ္ႏိုင္မွသာ လွ်င္ ကုရ္အာန္ကထိုခ်ဥ္းကပ္သူအား ကုရ္္အာန္၏အသိကိုေပးမည္ဟူ၍လက္ဦးမဆြက ပင္ ၅၆း၇၉တြင္(ကုရ္အာန္သည္ အျဖဴေရာင္ သက္သက္႐ွိ သူတို႔ မွအပအျခားသူမ်ားကို အက်ိဳး သက္ေရာက္ေစ မည္မဟုတ္)ဟူ၍ ျပဌာန္းထားျပီးျဖစ္သည္။
မည္သူ မဆုိ႐ိုး ရာစြဲ၊ေက်ာင္းေတာ္ဝါဒစြဲ၊ ဂိုဏ္းဂနဝါဒစြဲမ်ား႐ွိေနသမွ် ကုရ္အာန္ပါဥပေဒျပ ဌာန္းခ်က္မ်ားကိုျပကတိအ႐ွိအတိုင္း ျမင္ႏိုင္မည္  မဟုတ္ေပ။ ကုရ္အာန္သည္အျဖဴ ထည္ သက္ သက္ျဖစ္သကဲ့သို႔၊ အ ျဖဴထည္႐ွိသူမ်ားကိုသာ လမ္းညႊန္မည္။ ထိုအျဖဴထည္ ကုရ္ အာန္ကို မိမိတို႔၏ ေက်ာင္းေတာ္ဝါဒ လမ္းစဥ္မ်ား ၊ဂိုဏ္းဂဏဝါဒလမ္းစဥ္မ်ား ဆရာသမား ဝါဒလမ္းစဥ္မ်ား ဟူေသာ ေရာင္စံုမ်က္မွန္မ်ားအားျဖင့္ ၾကည့္မည္ ဆိုပါက ပကတိအ႐ွိ တရား အျဖဴထည္အတိုင္းျမင္ႏိုင္ မည္မဟုတ္ေပ။ ထိုသို႔ေသာအေၾကာင္း မ်ားေၾကာင့္ အစၥလာမ္သာသနာဝင္ မြတ္စလင္မ္ မ်ားအတြင္း ကုရ္အာန္က အတိအက် အေသအျခာ တြ လာသ္ႏွင့္စပ္လ်င္းျပီး က႑၁၁၄-ခု အနက္တြလာသ္က႑ဟူ၍သီးျခား က႑တစ္ခု ၊ျပ႒ာန္းထား သည္႔အျပင္ မ်ားစြာေသာ က႑မ်ား တြင္လည္း (တြလာသ္)ဆုိင္ရာ ဥပေဒ မ်ားစြာကုိ ေဖၚျပထားျပီး ျဖစ္သည္။
ကုရ္အာန္၏ျပဌာန္းခ်က္ ဥပေဒမ်ားႏွင့္ ဖီလာဆန္႔က်င္ေသာ လူေရးဥပေဒမ်ားက မြတ္စ လင္မ္မ်ားအေပၚသို႔ လႊမ္းမိုးထားျပီးျဖစ္သည့္ အတြက္ေၾကာင္႔ မ်ားစြာေသာမြတ္စလင္မ္ ဇနီး ေမာင္ႏွံတို႔ သည္ ေရတိမ္နစ္ခဲ့ၾကရေလသည္။ ထိုကဲ့သို႔မျဖစ္သင့္ေသာကိစၥ ရပ္မ်ားျဖစ္ၾကရျခင္းမွာ အစၥလာမ္ သာသနာ သည္ ကုရ္အာန္က အထပ္ထပ္တားျမစ္ ထားျပီးျဖစ္ေသာ ေရွး က်မ္းဂန္ရမ်ားနည္း တူ သာသနာပိုင္ဝါဒ ထူေထာင္ျခင္း၊ဂိုဏ္းဂဏ ဝါဒမ်ား တည္ ေထာင္ျခင္း၊ ဗ်ာဒိတ္က်မ္းဂန္ကုရ္အာန္၏အလြန္ လူေရးက်မ္းမ်ားလူေရး အေတြးအေခၚမ်ားကုိ ကုရ္အာန္ထက္ ပိုမိုေလ႔လာလုိက္ စားျခင္း ေၾကာင္႔ျဖစ္သည္။
ဦးစုိးလြင္ (ျငိမ္းခ်မ္းလ်ပ္စစ္)

အေျခခံဥပေဒသစ္ ေရးဆဲြသင့္တယ္လို့ ေရွ့ေနေျပာ

အေျခခံဥပေဒသစ္ ေရးဆဲြသင့္တယ္လို့ ေရွ့ေနေျပာ

ဖဲြ့စည္းပံု အေျခခံဥပေဒကို ျပင္ဆင္တာထက္ အသစ္ ျပန္လည္ ေရးဆဲြတာက လူထု လိုခ်င္တဲ့ ဥပေဒသစ္ကို ရနိုင္မယ္လို့ စာေရးဆရာ ေမာင္ကိုနီက ေထာက္ျပပါတယ္။ စာေရးဆရာ ေမာင္ကိုနီက ‘ဖဲြ့စည္းပံု အေျခခံဥပေဒကို ဘယ္လို ျပင္ဆင္ျကမွာလဲ’ ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဉ္နဲ့—

သတင္း အျပည့္အစုံ ဖတ္ရန္ ဒီေနရာကုိ ႏွိပ္ပါ

၂၀၀၈ ဖဲြ့စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒ

ဘာသာသာသနာဆုိင္ရာျပစ္မႈမ်ား ပုဒ္မ ၂၉၅-က။ ။

ျပစ္မႈဆုိင္ရာဥပေဒ (ယခင္ ရာဇသတ္ႀကီး)
အခန္း ၁၅
ဘာသာသာသနာဆုိင္ရာျပစ္မႈမ်ား
ပုဒ္မ ၂၉၅-က။ ။

လူတစားကုိးကြယ္သၫ္႔ ဘာသာ သာသနာကိုျဖစ္ေစ၊ ဘာသာေရးယံုၾကည္မႈကုိျဖစ္ေစ၊ ေစာ္ကားျခင္းျဖင္႔၊ ထုိလူတစား၏ ကုိးကြယ္ရာဘာသာေရး စိတ္ဓာတ္ကုိ နာၾကည္းေစရန္ ႀကံ႐ြယ္၍ မသမာစိတ္ျဖင္႔ တမင္က်ဴးလြန္ေသာျပဳလုပ္မႈမ်ား။

ျပည္ေထာင္စုႏုိင္ငံေတာ္တြင္ ေနထုိင္ေသာ လူတစား၏ ဘာသာေရးစိတ္ကုိ နာၾကည္းေစ ရန္ တမင္မသမာေသာအႀကံျဖင္႔ မည္သူမဆုိ၊ စကားျဖင္႔ျဖစ္ေစ၊ စာျဖင္႔ျဖစ္ေစ၊ ထင္႐ွားေသာ ပံုသ႑ာန္ျဖင္႔ျဖစ္ေစ၊ ထုိလူတစားကုိးကြယ္ သၫ္႔ဘာသာသာသနာကုိေသာ္၄င္း၊ ဘာသာ သာသနာေရးယံုၾကည္မႈကုိေသာ္၄င္း၊ ေစာ္ကားလွ်င္၊ သုိ႔တည္းမဟုတ္ ေစာ္ကားရန္အား ထုတ္လွ်င္၊ ထုိသူကုိ ႏွစ္ႏွစ္ထိေထာင္ဒဏ္ တမ်ဳိးမ်ဳိးျဖစ္ေစ၊ ေငြ ဒဏ္ျဖစ္ေစ၊ ဒဏ္ႏွစ္ရပ္လံုးျဖစ္ေစ ခ်မွတ္ရ မည္။

လြတ္လပ္မွ်တမႈ မရွိေသးတဲ့ တရားေရးမ႑ိဳင္

Lady Justice
ဦးသန္းလြင္ထြန္း

03.02.2013

ဒီတပတ္ ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီေရးရာ ေဆြးေနြးခန္းမွာ မတရားဖမ္းဆီးျခင္း ခံထားရတဲ့ ေဒါက္တာထြန္းေအာင္ အမႈ၊ ျပစ္ဒဏ္၊ တရားစီရင္ေရး လုပ္ပံုလုပ္နည္း၊ ေဆာင္ရြက္ဆံုးျဖတ္ ခ်က္ဆိုင္ရာမ်ားကို ေဟာင္ေကာင္အေျခစိုက္ အာရွလူ႔အခြင့္အေရး ေကာ္မရွင္အဖြဲ႔ အက်ဳိးေဆာင္ ေရွ ႔ေန ဦးမင္းလြင္ဦး နဲ႔ ဗီြအုိေအျမန္မာသတင္း ဌာနမွဴး ဦးသန္းလြင္ထြန္း တုိ႔ ေဆြးေႏြးသံုးသပ္ထားပါတယ္။

ဦးသန္းလြင္ထြန္း ။ ။ ဒီမုိကေရစီႏိုင္ငံတခုမွာ ဥပေဒစိုးမိုးေရး နဲ႔ မ်ွတတဲ့ တရားစီရင္မႈဆိုတာဟာ ႏိုင္ငံသားေတြအားလံုးရဲ ႔ လံုၿခံဳေရးနဲ႔ ရပိုင္ခြင့္ေတြကို ကာကြယ္ေရးအတြက္ အလြန္ အေရး ပါပါတယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ ဇြန္လအတြင္း ျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ ရခိုင္ ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြနဲ႔ ဘဂၤလီ မူစလင္ေတြ ရိုဟင္ဂ်ာေတြအၾကား အထိကရုဏ္းမွာ လႈံေဆာ္ခဲ့လို႔ဆိုၿပီး ေဒသခံ မူစလင္အသိုင္းအဝိုင္း ေခါင္းေဆာင္တဦးျဖစ္တဲ့ ေဒါက္တာထြန္းေအာင္ ကို ႏိုဝင္ဘာလအတြင္းမွာ ျမန္မာအစိုးရ ခံုရံုးတခုကေန ေထာင္ဒဏ္ (၁၁) ႏွစ္ ခ်မွတ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီအျပစ္ဒဏ္နဲ႔ တရားစီရင္မႈဟာ လံုးဝမွ်တမႈ မရွိဘူးလို႔ ေဟာင္ေကာင္အေျခစိုက္ အာရွလူ႔အခြင့္အေရး ေကာ္မရွင္က ေၾကညာခ်က္ ထုတ္ျပန္ထားပါတယ္။ ဒီအဖြဲ႔ရဲ ႔ အက်ဳိးေဆာင္ ေရွ ႔ေနတဦးျဖစ္တဲ့ ဦးမင္းလြင္ဦး ကို ဆက္သြယ္ေမးျမန္းထားပါတယ္။

ဦးမင္းလြင္ဦး ။ ။ ေဒါက္တာထြန္းေအာင္ကေတာ့ အသက္ (၆၈) ႏွစ္ေလာက္ရွိၿပီ။ မႏၱေလး ေဆးတကၠသိုလ္ကဆင္းၿပီးေတာ့ ရခိုင္ျပည္နယ္ ေမာင္းေတာၿမိဳ ႔မွာ ေဆးခန္းဖြင့္ၿပီးေတာ့ အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္း လုပ္ေနတဲ့လူ၊ မူစလင္တဦးလည္း ျဖစ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူက ဘဂၤလီလူမ်ဳိးေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ျမန္မာႀကီးလူမ်ဳိးလို႔ ေျပာတယ္။ ပညာတတ္တဦးလည္း ျဖစ္တယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ မူစလင္အသိုင္းအဝိုင္းထဲမွာလည္း ဥကၠ႒လည္း ျဖစ္တယ္။ မူစလင္လူထု ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက သူကို ရိုရိုေသေသ ေလးစားၾကတာကိုေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ သိရပါတယ္။

ဦးသန္းလြင္ထြန္း ။ ။ မူစလင္ အသိုင္းအဝုိင္းရဲ ႔ ဥကၠ႒ဆုိေတာ့ ဘယ္လိုအသိုင္းအဝိုင္းကို ေျပာတာလဲ ခင္မ်ား။ ရိုဟင္ဂ်ာ အဖြဲ႔အစည္းတို႔ကို ေျပာတာလား။ ဒါမွမဟုတ္ …

ဦးမင္းလြင္ဦး ။ ။  အဲဒီလို မဟုတ္ပါဘူး။ သူတုိ႔ အစၥလာမ္အဖြဲ႔အစည္းေတြရဲ ႔ ဥကၠ႒ တာဝန္။ အိုမန္အဖြဲ႔ရဲ ႔ အတြင္းေရးမွဴး၊ ဥကၠ႒ စသျဖင့္ေပါ့။ အဲဒီ ရပ္မိရပ္ဖလိုမ်ဳိး တာဝန္ေတြကို ယူထားတဲ့လူပါ။ အဲဒီ ရိုဟင္ဂ်ာဆုိၿပီး သီးသန္႔ႀကီး ယူထားတဲ့သူ မဟုတ္ပါဘူး။

ဦးသန္းလြင္ထြန္း ။ ။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ဇြန္လတုန္းက ရခုိင္ျပည္ထဲမွာ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ေဒသတြင္း အထိကရုဏ္းေတြကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ရုပ္ဆုိးပါတယ္။ ႏွစ္ဖက္ အျပန္အလွန္ သတ္ျဖတ္မႈေတြ၊ မီးရိႈ ႔မႈေတြနဲ႔ ျပႆနာအႀကီးအက်ယ္ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္ဆိုေတာ့ အစိုးရအေနနဲ႔လည္း ဒီကိစၥကို ဥပေဒ စိုးမိုးေရးဟာ ေဒသတြင္း တည္ၿငိမ္ေရးဟာ အဓိကျဖစ္တယ္လို႔ ယူဆၿပီးေတာ့ တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့တယ္။ တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ဘာညာ ေၾကညာၿပီးေတာ့ တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ ကိုင္တြယ္ခဲ့တယ္ဆိုတာကိုလည္း က်ေနာ္တုိ႔ သိရပါတယ္။ ဒီအေနအထားမွာ ေဒသခံေခါင္းေဆာင္ တေယာက္ျဖစ္တဲ့ ဦးထြန္းေအာင္လည္း အဖမ္းခံခဲ့ရၿပီးေတာ့ ႏိုဝင္ဘာလထဲမွာေတာ့ ေထာင္ဒဏ္ (၁၁) ႏွစ္ ခ်ခံလိုက္ရတယ္လို႔ က်ေနာ္တို႔ သိရပါတယ္။ ဒီ တရားခြင္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔၊ စစ္ေဆးမႈေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဦးမင္းလြင္ဦးတို႔ရဲ ႔ ေဟာင္ေကာင္အေျခစိုက္ လူ႔အခြင့္အေရးအဖြဲ႔အစည္းက ဘာေတြမ်ား သိထားပါသလဲ။

ဦးမင္းလြင္ဦး ။ ။ ဦးထြန္းေအာင္ကို စြဲဆိုထားတဲ့ အမႈေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရွိပါတယ္။ ပထမဦးဆံုး ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ၁၉၅၀ အေရးေပၚ စီမံမႈ အက္ဥပေဒ ပုဒ္မ (၅ ည) အရ ဖမ္းဆီးအေရးယူထားတယ္ဆိုတာကို ပထမဦးဆံုး ေျပာခ်င္တယ္။ အဲဒီလိုမ်ဳိး ပုဒ္မနဲ႔ အေရးယူမယ္ဆိုလို႔ရွိရင္ ျပည္ထဲေရးဝန္ႀကီးဌာနရဲ ႔ တရားဝင္ခြင့္ျပဳမိန္႔ ႀကိဳတင္ေတာင္းခံရပါမယ္။ အဲဒီလို ႀကိဳတင္ေတာင္းခံၿပီးလို႔ ဖမ္းဆီးမိန္႔ ရမွသာ ဒီလူကို ဖမ္းဆီးၿပီးေတာ့ အေရးယူေဆာင္ရြက္ရမွာ ျဖစ္တယ္။ အခု က်ေနာ္တို႔ စာရြက္စာတမ္းေတြ၊ တရားရံုးမွာ တင္သြင္းတဲ့ သက္ေသခံ အေထာက္အထားေတြကို ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါမွာ အဲဒီလို ရယူထားတာကို က်ေနာ္တို႔ မေတြ႔ရဘူး။ ဒါက ပထမဦးဆံုး မွားတဲ့အခ်က္လို႔ က်ေနာ္တုိ႔အေနနဲ႔ ဥပေဒအရ ခ်ဳိ ႔ယြင္းေနတဲ့အခ်က္လုိ႔ ေျပာခ်င္တယ္။ ေနာက္တခါ ဒီလို မူခင္းေတြျဖစ္တဲ့အခါမွာ သက္ဆိုင္ရာ မူခင္းျဖစ္တဲ့ေဒသမွာ အမူကိုစစ္ေဆးစီရင္ရမွာျဖစ္တယ္။ သို႔ေသာ္လည္းပဲ ေမာင္းေတာမွာျဖစ္တဲ့ မူခင္းေတြကို ေမာင္းေတာမွာ စစ္ေဆးစီရင္ျခင္း မျပဳဘဲနဲ႔ စစ္ေတြခရိုင္ရံုးကို ေျပာင္းေရႊ ႔ၿပီးေတာ့ စစ္ေဆးစီရင္တယ္။ အဲဒီလို စစ္ေဆးစီရင္တဲ့အခါမွာ အေစာက က်ေနာ္တို႔ စစ္ေဆးစီရင္ႏိုင္ပါတယ္။ တရားရံုးခ်ဳပ္ကေနၿပီးေတာ့ အခြင့္အမိန္႔ ေပးလို႔ အထူးအေျခအေနအရ စီစစ္ဖုိ႔ လိုတယ္ဆိုရင္ စစ္ေဆးလို႔ ရပါတယ္။

အဲဒီလို ခြင့္ျပဳတာ၊ ေတာင္းခံတာ။ ခြင့္ျပဳခ်က္ ေပးတာေတြကိုလည္း က်ေနာ္တို႔ မေတြ႔ရပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ ဘာျဖစ္သလဲဆိုေတာ့ တရားခံအျဖစ္ စြပ္စြဲခံရတဲ့သူဘက္ကေန သက္ေသ အေထာက္အထား တင္ျပဖုိ႔ လိုတဲ့အခါေတြမွာ လာေရာက္တဲ့၊ တရားရံုးမွာ သက္ေသထြက္ဆိုမယ့္လူေတြက လံုၿခံဳေရးအေျခအေနေၾကာင့္ လာေရာက္ၿပီးေတာ့ ထြက္ဆိုႏိုင္ျခင္း မရွိဘူး။ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး လံုၿခံဳမႈမရွိတဲ့အတြက္ မသြားလာရဲၾကဘူး။ ဒါေတြကို ႀကံဳေတြ႔ရတယ္။ ဒါေတြက မွ်တတဲ့ တရားခြင္တခု ျဖစ္ေပၚဖို႔ရာမွာ အဓိက လိုအပ္တဲ့အခ်က္ အလက္ေတြကို အစိုးရဘက္ကေန ေဆာင္ရြက္ေပးႏိုင္ျခင္း မျပဳႏုိင္ခဲ့ဘူးလို႔ က်ေနာ္အေနနဲ႔ ေျပာခ်င္တာျဖစ္တယ္။

ဦးသန္းလြင္ထြန္း ။ ။ အဲဒီေတာ့ အခု ဦးမင္းလြင္ဦး ေထာက္ျပတဲ့အခ်က္ေတြက က်ေနာ္ ၾကားခဲ့ရသေလာက္ဆုိရင္ လုပ္နည္းလုပ္ဟန္ေတြနဲ႔ပဲ ပတ္သက္ေနတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီေနရာမွာ ဦးထြန္းေအာင္ က ဘာေတြက်ဴးလြန္ခဲ့တယ္လို႔ အဓိက စြပ္စြဲခံခဲ့ရသလဲ။

ဦးမင္းလြင္ဦး ။ ။ ဦးထြန္းေအာင္ က ဘာေတြက်ဴးလြန္ခဲ့သလဲဆိုတာကို ေျပာမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ဒီလိုမ်ဳိး သံတြဲမွာ ဗလီဆရာ (၁၀) ဦး အသတ္ခံရတဲ့ကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ေမာင္းေတာၿမိဳ ႔မွာ ဝတ္ျပဳဆုေတာင္းပြဲလုပ္မယ္။ ေျမျမဳပ္သၿဂၤဳလ္ၾကမယ္။ ဒါေတြ လုပ္တဲ့အခါမွာ ဆူဆူပူပူ မျဖစ္ေအာင္ ေဒသဆိုင္ရာ အာဏာပိုင္အသီးသီးနဲ႔ နကစ၊ စရဖ အေထြးေထြး အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဳး အသီးသီးနဲ႔ ပူးေပါင္းဖြဲ႔စည္းၿပီးေတာ့ ဒီ ကိစၥရပ္ေတြမွာ ရပ္ရြာလံုၿခံဳမႈ ရွိေအာင္ဆုိၿပီးေတာ့ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကတာျဖစ္တယ္။ အဲဒီလို ေဆာင္ရြက္ခဲ့တဲ့ၾကားထဲကေန ဒီလိုမ်ဳိး လူေတြရဲ ႔ ေဒါသကို မထိန္းသိမ္းႏိုင္ဘဲနဲ႔ အေရးအခင္းေတြ ျဖစ္ပြားခဲ့တယ္။ အဲဒီလို ျဖစ္ပြားတဲ့အခါၾကေတာ့ အာဏာပိုင္ေတြဘက္က ဘာကိုအေၾကာင္းျပသလဲဆိုလို႔ရွိရင္ ဒီလုိမ်ဳိး ျဖစ္မယ္မွန္း ႀကိဳတင္သိရက္နဲ႔ အာဏာပိုင္ေတြကို အေၾကာင္းမၾကားတဲ့အတြက္ ဦးထြန္းေအာင္မွာ အျပစ္ရွိတယ္ဆိုတဲ့ မွတ္ခ်က္နဲ႔ အျပစ္ေပးျခင္း ခံရတာျဖစ္တယ္ဆိုတာကို က်ေနာ္တို႔ တရားရံုးရဲ ႔ စီရင္ခ်က္ေတြ၊ အမိန္႔ေတြကို ဖတ္ၾကည့္ျခင္းျဖင့္ သိရွိရပါတယ္။

ဦးသန္းလြင္ထြန္း ။ ။  ဦးထြန္းေအာင္ ကိုယ္တုိင္ဟာ အေစာက ေျပာခဲ့သလို ေဒသအတြင္းမွာ ဘာသာေရးအဖြဲ႔အစည္းေတြ၊ ေဒသအသိုင္းအဝုိင္း လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတခုရဲ ႔ ထင္ရွားတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ တေယာက္ ျဖစ္တဲ့အျပင္ ေဒသခံ အာဏာပိုင္ေတြနဲ႔လည္း အေစာပိုင္းက အေတာ္ေလး သင့္သင့္ျမတ္ျမတ္ ရွိၿပီးေတာ့ ေဒသအတြင္းမွာ ျဖစ္တဲ့ကိစၥေတြကို အထူးသျဖင့္ ထိန္းသိမ္းေပးႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားခဲ့တဲ့လူ မဟုတ္ဘူးလား။

ဦးမင္းလြင္ဦး ။ ။ အရင္တုန္းကတည္းက အရင္ နဝတ၊ နအဖ လက္ထက္ကတည္းကိုက ေဒါက္တာထြန္းေအာင္ က အာဏာပိုင္ေတြနဲ႔ ပူးေပါင္းၿပီးေတာ့ ေဒသလံုၿခံဳေရးအတြက္ ေဆာင္ ရြက္ခဲ့ဘူးတဲ့ ကိစၥရပ္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရွိပါတယ္။ ဒါေတြကိုလည္း တရားရံုးမွာ သူကိုယ္တုိင္ အစစ္ခံတဲ့အခ်ိန္မွာ ထုတ္ေဖာ္ေျပာၾကားခဲ့တယ္ဆိုတာကို က်ေနာ္တို႔ သိရတယ္။ သို႔ေသာ္လဲပဲ ဒီအခ်က္အလက္ေတြကို ေထာက္ခံၿပီးေတာ့ ထြက္ဆိုမယ့္ သက္ေသတဦးတေယာက္မွ မရွိဘူးဆုိၿပီးေတာ့ ပညာရွင္တရားသူႀကီး ဦးေအးလြင္ကေနၿပီးေတာ့ သံုးသပ္ၿပီး ေတာ့ ဒီအမႈမွာ (၅ ည) နဲ႔ စြဲဆိုထားတဲ့အမႈမွာ ေထာင္ဒဏ္ (၇) ႏွစ္ အျပစ္ေပးလိုက္တာ ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို ေတြ႔ရတယ္။ ဒါက ဥပေဒအရ သက္ေသခံ ဥပေဒအရဆိုရင္ ေတာ္ေတာ္ မွားယြင္းတဲ့ ကိစၥျဖစ္တယ္လို႔ က်ေနာ္တို႔ ေျပာခ်င္တယ္။

ဦးသန္းလြင္ထြန္း ။ ။ ေနာက္တခ်က္က က်ေနာ္တုိ႔ၾကားတာက ဦးထြန္းေအာင္ က မမွန္သတင္းျဖန္႔ခ်ီမႈ၊ ျပည္ပက သတင္းေတြကို မမွန္သတင္း ပို႔ေဆာင္မႈ။ အထူးသျဖင့္ အင္တာနက္ ဆက္သြယ္ေရးေတြ ဘာေတြ သံုးၿပီးေတာ့ အျပင္ကို ပို႔တဲ့ကိစၥေတြ ဘာေတြလည္း စြဲဆိုခံရတယ္လို႔ ၾကားပါတယ္။ အဲဒါေလးကို ရွင္းျပေပးပါ။

ဦးမင္းလြင္ဦး ။ ။ အဲဒီေတာ့ ဦးထြန္းေအာင္ ကို ဖမ္းဆီးထိန္းသိမ္းျခင္း ခံရတဲ့အခါမွာ ဦးထြန္းေအာင္ဆီမွာ laptop ကြန္ျပဴတာတစ္လံုး ေတြ႔ပါတယ္။ တယ္လီဖုန္း ႏွစ္လံုး ေတြ႔ပါတယ္။ အဲဒီ လက္ပ္ေတာ့ကြန္ျပဴတာက ဦးထြန္းေအာင္ရဲ ႔ သမီးျဖစ္တဲ့သူ UNHCR မွာ လုပ္ကိုင္ေနတဲ့ ဝန္ထမ္းျဖစ္တဲ့သူရဲ ႔ ကြန္ျပဴတာျဖစ္တယ္။ အဲဒီ ကြန္ျပဴတာထဲမွာက ဒီ ရခုိင္ဘက္ကို ခိုးဝင္လာတဲ့ ရခုိင္ဒုကၡသည္ေတြ ရွိလာရင္ ဘယ္လို စီစစ္ရမယ္၊ ဘယ္လို ေဆာင္ရြက္ရမွာေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ မွတ္တမ္းျပဳစုထားတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြရွိတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ တခါ နယ္စပ္ေဒသျဖစ္တဲ့အတြက္ တဖတ္  ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ႏိုင္ငံနဲ႔ ဆက္သြယ္ၿပီးေတာ့ ညႇိႏႈိင္းေဆာင္ရြက္ၿပီးေတာ့ ေျပာဆိုရတဲ့ ကိစၥရပ္ေတြရွိတယ္။ ဒါေတြက UNHCR ဝန္ထမ္း တေယာက္အေနနဲ႔ လုပ္တဲ့ကိစၥေတြ ျဖစ္တဲ့အတြက္ အဲဒီဥစၥာေတြက ကြန္ျပဴတာေပၚကဟာေတြက ေဒါက္တာထြန္းေအာင္ရဲ ႔ ကြန္ျပဴတာ မဟုတ္ဘူး။ သူ႔ရဲ ႔ သမီးျဖစ္တဲ့သူ ျမနႏၵာေအာင္ရဲ ႔ ကြန္ျပဴတာျဖစ္တယ္ဆုိတာကို ျမနႏၵာကိုယ္တိုင္လည္း ေျပာတယ္။ ေဒါက္တာထြန္းေအာင္ က ပစၥည္းကိုေပးအပ္စဥ္မွာလည္း ေျပာတယ္။ သို႔ေသာ္လဲပဲ ဒီ ကြန္ျပဴတာထဲ မွာ ပါတဲ့အခ်က္အလက္ေတြေပၚ မူတည္ၿပီးေတာ့ အခုလို အျပစ္ေပးလုိက္တာ ျဖစ္တယ္လို႔ က်ေနာ္တုိ႔ သိရပါတယ္။

ဦးသန္းလြင္ထြန္း ။ ။ ဒီ အခ်က္အလက္ေတြကို ဦးထြန္းေအာင္ကေနၿပီးေတာ့ တရားရံုးမွာ ျပန္လည္ေလွ်ာက္လႊဲေတာ့ သူကို အက်ဳိးေဆာင္ေပးမယ့္ ေရွ ႔ေနေတြ ဘာေတြ မရွိဘူးလား။

ဦးမင္းလြင္ဦး ။ ။ ဒါကလဲ က်ေနာ္တုိ႔ လြတ္လပ္တဲ့ တရားစီရင္ေရး၊ မ်ွတတဲ့ တရားခြင္ျဖစ္ဖို႔ ေဆာက္ရြက္တဲ့အခါမွာ အလြန္သတိထားရမယ့္ အခ်က္အလက္ျဖစ္တယ္။ အဲဒီလို အေရးအခင္းေတြ ျဖစ္တဲ့အခါမွာ ဦးထြန္းေအာင္ဘက္ကေန လိုက္ပါေဆာင္ရြက္ေပးမယ့္ ေရွ ႔ေန တေယာက္မွ မရွိပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ လံုၿခံဳေရးအရ အာဏာပိုင္ေတြက တာဝန္မယူႏိုင္တဲ့အတြက္ ရန္ကုန္ကေန သြားမယ့္ေရွ ႔ေနေတြလည္း မသြားရဲ မလာရဲ ျဖစ္တယ္။ သူတုိ႔ရဲ ႔ လံုၿခံဳေရးကိုလည္း ေဒသဆုိင္ရာ အာဏာပိုင္ေတြက တာဝန္မယူရဲဘူး ျဖစ္တယ္။ ေဒသခံ ေရွ ႔ေနေတြကလည္း တရားရံုးမွာ ေဒါက္တာထြန္းေအာင္အတြက္ လုိက္ပါေဆာင္ရြက္တယ္ဆိုလို႔ရွိရင္ မိမိတို႔ အိမ္ယာေတြ ဖ်က္ဆီးခံရမွာကို စိုးရိမ္တဲ့အတြက္ လိုက္ပါေဆာင္ရြက္ႏုိင္ျခင္း မရွိဘူးဆုိတာကိုလည္း က်ေနာ္တုိ႔ သိရပါတယ္။

ဦးသန္းလြင္ထြန္း ။ ။ အစိုးရကေရာ ဦးထြန္းေအာင္အတြက္ ကိုယ္စား ငွားရမ္းစီရင္ေပးမယ့္ ေရွ ႔ေနမ်ဳိးေတြ မစီစဥ္ေပးဘူးလား။

ဦးမင္းလြင္ဦး ။ ။ ျပစ္မႈဆုိင္ရာ က်င့္သံုးဥပေဒေတြအရ ဆိုလုိ႔ရွိရင္ေတာ့ ေထာင္ဒဏ္ တသက္နဲ႔၊ ႀကိဳးဒဏ္ ေသဒဏ္က်တဲ့ အမိန္႔ေတြမွာ အစိုးရကေန ေရွ ႔ေန ငွားရမ္းၿပီးေတာ့ ခုခံေခ်ပ ေပးတယ္လို႔ က်ေနာ္တို႔ ျပဌာန္းထားတာ ရွိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေထာင္ဒဏ္ (၇) ႏွစ္ပဲျဖစ္တဲ့ အမႈျဖစ္တဲ့အတြက္ အစိုးရကေနၿပီးေတာ့ တရားခံအတြက္ ေရွ ႔ေန ငွားရမ္းေပးျခင္း မျပဳခဲ့ဘူး။ အဲဒီေတာ့ ငွားရမ္းေပးခဲ့တယ္ ဆိုရင္ေတာင္မွပဲ ဒီ ေရွ ႔ေနက လြတ္လြတ္လပ္လပ္ တရားခြင္မွာ ခုခံေခ်ပႏိုင္တဲ့ ေရွ ႔ေန မျဖစ္ႏုိင္ဘူးဆိုတာကို က်ေနာ္တို႔ သံုးသပ္မိတယ္။

ဦးသန္းလြင္ထြန္း ။ ။ အခုျဖစ္ခဲ့တဲ့ အေျခအေနကို ၾကားရသေလာက္ကေတာ့ ၿပီးခဲ့တဲ့ ဇြန္လမွာ ရခိုင္ျပည္နယ္ထဲမွာ အေရးအခင္းေတြ ျဖစ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္းမွာ အစိုးရအေနနဲ႔လည္း ဥပေဒ စိုးမိုးေရးကို အဓိကထားၿပီးေတာ့ ဖိအားေပးလာတယ္။ အဲဒီအခါမွာ အျပစ္ရွိတယ္လို႔ ယူဆရတဲ့သူေတြကို အျပစ္ဒဏ္ခ်ေတြ ခ်ခဲ့တယ္ဆုိတာကို ျမင္ရတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဒီေနရာမွာ မွားယြင္းအျပစ္ဒဏ္ ခ်မိတာမ်ုိးမ်ား ျဖစ္ခဲ့တယ္လို႔ ယူဆပါသလား။

ဦးမင္းလြင္ဦး ။ ။ ဒီလို အေရးအခင္းေတြ ျဖစ္တဲ့ကိစၥရပ္ေတြမွာ သက္ေသျပႏိုင္ဖို႔ ဆိုတာက ေတာ္ေတာ္ခဲယဥ္းတဲ့ ကိစၥရပ္ျဖစ္တယ္။ အဲဒီေတာ့ အေစာက ေျပာသလိုမ်ဳိး။ ေဒါက္တာထြန္းေအာင္ ကို အခု ျပစ္ဒဏ္ေပးလိုက္တဲ့ ကိစၥရပ္ေတြမွာ ေဒါက္တာထြန္းေအာင္ကိုယ္တုိင္ လက္သီးလက္ေမာင္းတန္းၿပီးေတာ့ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြ၊ ျမန္မာအစိုးရ ျပဳတ္က် ေအာင္ လုပ္ရမယ္ဆိုတာလိုမ်ဳိးေတြ ဓါတ္ပံုေတာင္ မတင္ျပႏိုင္ဘူး။ အဲဒီေတာ့ ဒီ ႏႈတ္သက္ေသခံခ်က္ေတြေပၚမွာ မူတည္ၿပီးေတာ့ အျပစ္ေပးခဲ့တာေတြက ၁၉၈၈ ေနာက္ပိုင္းမွာ ဆက္တိုက္ျဖစ္ လာခဲ့တာ အခုအခ်ိန္အထိပါ။ အဲဒီေတာ့ ဒီ အေရးအခင္းေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ တကယ္တမ္းသာ ခုခံေခ်ပခြင့္လည္း ေပးမယ္။ တရားခံေတြရဲ ႔ ဥပေဒအရ ခံစားခြင့္ေတြကိုလည္း လိုက္ေလ်ာမယ္ဆုိရင္ေတာ့ အမႈေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ တရားခံေတြက အျပစ္မရွိဘဲနဲ႔ အျပစ္ေပးျခင္း ခံထားရတယ္လို႔ က်ေနာ္အေနနဲ႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ဒါက က်ေနာ္က ရခုိင္ျဖစ္လို႔၊ ဘဂၤလီျဖစ္လို႔ ဒါေတြကို က်ေနာ္ ဆုိလုိတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္စလံုးက အဲဒီလိုမ်ဳိး ထင္ေၾကးေတြနဲ႔ အျပစ္ေပးျခင္း ခံထားရတဲ့လူေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္ဆိုတာကို က်ေနာ္တုိ႔ သတင္းေတြ ရရွိထားပါတယ္။

ဦးသန္းလြင္ထြန္း ။ ။ အဲဒါနဲ႔ ပတ္သက္လို႔လည္း ဆက္စပ္ေျပာရမယ္ဆိုလို႔ရွိရင္ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္တုန္းက သႀကၤန္အတြင္းမွာ ဗုံးေပါက္ကြဲမႈနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ အဖမ္းခံခဲ့ရတယ္။ တရားခံအျဖစ္ အစိုးရကေန တိတိက်က် စြပ္စြဲၿပီးေတာ့ ေထာင္ဒဏ္ခ်မွတ္လုိက္တဲ့ ကိုၿဖိဳးေဝေအာင္ ဆုိလုိ႔ရွိရင္လည္း ဒါကို မွားယြင္းမႈမွန္ သိသြားၿပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္းမွာ အစိုးရက ျပန္လႊတ္ေပးခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့လဲ က်န္းမာေရးအရ အေတာ္ေလး ခ်ဳိ ႔ယြင္းသြားခဲ့ၿပီးေနာက္ ၿပီးခဲ့တဲ့ ဇန္နဝါရီလကပဲ ဆံုးပါးသြားခဲ့တယ္ဆုိတာကိုလည္း က်ေနာ္တုိ႔ အားလံုးသိပါတယ္။ အခု ေဒါက္တာထြန္းေအာင္ ကိုယ္တိုင္ကလည္း အသက္လည္းႀကီးၿပီ။ သူ႔မွာ ေရာဂါေဝဒနာ ခံစားမႈေတြ ရွိေနတယ္ဆိုတာကိုလည္း က်ေနာ္တုိ႔ ၾကားေနရတယ္ဆိုေတာ့ ဒီ ကိစၥကို ဘယ္လုိျပန္လည္ၿပီးေတာ့ သံုးသပ္စဥ္းစားေပးခ်င္ပါသလဲ။

ဦးမင္းလြင္ဦး ။ ။ က်ေနာ္တို႔အေနနဲ႔ကေတာ့ ဒီလုိမ်ဳိး မတရားဖမ္းဆီး အက်ဥ္းခံရတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ လြတ္လပ္တဲ့ တရားခြင္နဲ႔ စီစစ္စီရင္ျခင္း မခံရဘူး။ မွ်တတဲ့ တရားခြင္က ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ ဆံုးျဖတ္ခံရတာ မဟုတ္တဲ့ ကိစၥရပ္ေတြမွာ အျမန္ဆံုး ကုစားသက္သာခြင့္ကေတာ့ အထက္တရားရံုးအဆင့္ဆင့္ကေန ဒီ အမႈကို အျမန္ေခၚယူၿပီးေတာ့ လႊတ္ေပးဖို႔အတြက္ စီမံေဆာင္ရြက္ႏုိင္တယ္။ ဥပမာအားျဖင့္ ေျပာရလို႔ရွိရင္ အခု ျပည္နယ္တရားရံုးကေတာ့ ေဒါက္တာထြန္းေအာင္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့အမႈေတြ အားလံုးကို အက်ဥ္းနည္းနဲ႔ လုပ္လိုက္တယ္လို႔ သိရတယ္။ ဒါေပမဲ့ တရားရံုးခ်ဳပ္ ရွိပါေသးတယ္။ တရားရံုးခ်ဳပ္ကေန ေအာက္ရံုးအဆင့္ဆင့္မွာ မွားယြင္းတဲ့ကိစၥရပ္ေတြကို ေခၚယူၿပီးေတာ့ အခ်ိန္မေရြး စစ္ေဆးႏုိင္တယ္။ ေဒါက္တာထြန္းေအာင္ဆုိရင္ ဦးေခါင္း (၂) ႀကိမ္ ခြဲထားရတာျဖစ္တယ္။ မ်က္ၾကည္လႊာ (၂) ခုစလံုး အတုတပ္ထားရတဲ့လူ ျဖစ္တယ္။ အသက္ႀကီးတဲ့အတြက္ ေသြးမေလွ်ာက္ႏုိင္ေတာ့တဲ့အတြက္ ေျခေထာက္ကိုပါ ခြဲစိတ္ကုသခံထားရတဲ့ လူတစ္ဦးျဖစ္တယ္။ အဲဒီေတာ့ အသက္ (၆၈) ႏွစ္ရွိၿပီးျဖစ္တဲ့ အဖုိးႀကီးတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဒီလုိမ်ဳိးေထာင္ထဲမွာ ခက္ခက္္္ခဲခဲ ျဖတ္သန္းရမယ္ဆိုတာက မျဖစ္သင့္ပါဘူး။ အစိုးရတရပ္အေနနဲ႔ တရားဥပေဒ စိုးမိုးေရး၊ လြတ္လပ္တဲ့ တရားစီရင္ေရး။ မွ်တတဲ့ တရားခြင္ေတြ ေပၚေပါက္ဖို႔အတြက္ ႀကိဳးစားတယ္ ဆုိလုိ႔ရွိရင္ေတာ့ အလွ်င္အျမန္နဲ႔ ဒီလုိမ်ဳိး အမႈေတြကို စစ္ေဆးစီရင္ၿပီးေတာ့ သက္သာခြင့္ေတြ အျမန္ဆံုး ေဆာင္ရြက္ေပးသင့္တယ္လို႔ က်ေနာ္အေနနဲ႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။

ဦးသန္းလြင္ထြန္း ။ ။ ေဟာင္ေကာင္အေျခစိုက္ အာရွလူ႔အခြင့္အေရး ေကာ္မရွင္အဖြဲ႔ အက်ဳိးေဆာင္ေရွ ႔ေန ဦးမင္းလြင္ဦး ကို ဆက္သြယ္ေမးျမန္းခဲ့တာပါ။

ျမန္မာႏိုင္ငံ လြတ္လပ္စြာ ဆႏၵျပခြင့္ ဥပေဒ ေရွ႕ေနာက္မညီ

ေဒသခံျပည္သူမ်ား ဆႏၵျပေနမႈျမင္ကြင္း
မေအးေအးမာ

31.01.2013

ျမန္မာႏုိင္္ငံမွာ လြတ္လပ္စြာ စီတန္းလွည့္လည္ခြင့္ဥပေဒကို  ၂၀၀၈ ဖဲြစည္းပံု အေျခခံဥပေဒကေန ျပဌာန္းအတည္ျပဳေပးထားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ခြင့္ျပဳမိန္႔မရဘဲ စီတန္းလွည့္လည္လို႔ဆုိၿပီးေတာ့ ဖမ္းဆီးမႈ၊ တရားစြဲဆိုမႈေတြလည္း တိုးပြားလာေနတာေၾကာင့္ အစိုးရသစ္က ျပဌာန္းထားတဲ့ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒေတြဟာ တခုနဲ႔တခု ဆန္႔က်င္ရာ က်ေနတယ္လို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံေရွ႕ေနမ်ားကြန္ယက္က ေျပာလိုက္ပါတယ္။ အျပည့္အစံုကိုေတာ့ ထိုင္းအေျခစိုက္ ဗီြအိုေအသတင္းေထာက္ မေအးေအးမာက ေမးျမန္းတင္ျပထားပါတယ္။

ျမန္မာႏုိ္င္ငံမွာ လြတ္လပ္စြာ စီတန္းလမ္းေလ်ာက္မူ ဥပေဒကို ျပဌာန္းၿပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ ခြင့္ျပဳမိိ္န္႔မရဘဲ စီတန္းလွည့္လည္မူေတြ လုပ္လာတာေႀကာင့္ဆိုၿပီး ပုဒ္မ ၁၈ နဲ႔ တရားစဲြဆိုမူေတြ မ်ားလာေႀကာင္း ဒီဥပေဒျပဌာန္းမူဟာ တစ္ခုနဲ႔တစ္ခု ဆန္္႔က်င္ေနတဲ့ အေႀကာင္း ျမန္မာႏုိင္ငံေရွ႕ေနမ်ားကြန္ယက္က ေရွေန ကိုသိန္းသန္းဦးကေျပာပါတယ္။

“ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာရင္ေတာ့ လြတ္လပ္စြာ စီတန္းလွည့္လည္ခြင့္ဆိုတာက ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒပါ ၃၅၄မွာ ႏိုင္ငံသားအခြင့္အေရးေတြ ေပးထားတာရွိတယ္ေလ။ လြတ္လပ္စြာ စီတန္းလွည့္လည္ခြင့္တို႔၊ စုေဝးခြင့္တို႔ ရွိတယ္ေလ။ အဲ့တာေတြေပးေၾကာင္း ႏုိင္ငံတကာသိေအာင္ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒမွာ ေဖာ္ျပထားတယ္။ ေနာက္တခါ ဒီဘက္က ခုနက၂၀၁၁ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္ ဥပေဒအမွတ္ ၁၅ေပါ့ေနာ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ စုေဝးခြင့္နဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ စီတန္းလွည့္လည္ဆႏၵျပမႈ ဥပေဒနဲ႔ ျပန္ကန္႔သတ္ထားတာခင္ဗ်။ အဲ့တာကို က်ေနာ္တုိ႔ ေရွ႕ေနမ်ားကြန္ယက္က အဲ့ဒီ့ကိစၥကို တင္ေနတာေတြရွိပါတယ္။ ဒီေန႔ဆိုလည္း ကိုမင္းကိုႏုိင္တို႔နဲ႔ က်ေနာ္တို႔ အဲ့ဒီ့ကိစၥကို ေဆြးေႏြးတယ္။ ဒီကိစၥကို ဘယ္လိုတင္ၾကမလဲေပါ့ေနာ္။ ဘာျဖစ္လို႔တုန္းဆိုေတာ့ ပုဒ္မ ၁၈က ေတာ္ေတာ္ကို ဒုကၡေပးေနၿပီ။ ႐ုတ္တ႐က္ၾကည့္လို႔ရွိရင္ေတာ့ စည္းကမ္းတက် လုပ္ပိုင္ခြင့္ရေအာင္ ျပဌာန္းထားတယ္လို႔ ထင္သေယာင္ရွိေပမဲ့ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒပါ ျပဌာန္းခ်က္ေတြကို ဆန္႔က်င္ေနရာက်တယ္။”

ခြင့္ျပဳမိန္႔မရဘဲ စီတန္းလွည့္လည္မူ ပုဒ္မ ၁၈၊ ဆူပူေအာင္လံႈ႕ေဆာ္မူ ပုဒ္မ ၅၀၅ (ခ) တို႔နဲ႔ ဒီမုိကေရစီနဲ႔ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အမ်ိဳးသမီးကြန္ယက္က မေနာ္အုန္းလွ အပါအဝင္ အမ်ိဳးသမီး ၅ဦးဟာ ရန္ကုန္တိုင္းၿမိဳ႕နယ္ ၁၀ၿမိဳ႕နယ္က အာဏာပုိင္ေတြရဲ့ တရားစဲြဆုိမႈကို ခံခဲ့ရတာေၾကာင့္ ႐ံုးတင္စစ္ေဆးခံေနရပါတယ္။ မေနာ္အုန္းလွေျပာျပတာက –

“အားလံုးေပါင္းရင္ေတာ့ က်မတုိ႔ အမ်ိဳးသမီးကြန္ယက္က ပုဒ္မ ၁၈နဲ႔ ၅၀၅ (ခ) နဲ႔ ဒီမိုကေရစီနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအမ်ိဳးသမီးကြန္ယက္ ၅ေယာက္ပါတယ္။ ၅ေယာက္မွာ ၂၃မႈ၊ က်မတို႔ အမ်ိဳးသမီးကြန္ယက္ကေလ၊ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြရဲ့ အေပၚမွာ က်မတို႔က စာမတင္လို႔ေပါ့ေနာ္။ စာမတင္တဲ့အတြက္ အေၾကာင္းမၾကားလို႔ အေရးယူတယ္ဆိုတဲ့ ပံုစံေပါ့။ က်မတို႔ကေတာ့ ဒီနည္းဥပေဒအရလည္း က်မတို႔က တင္စရာမလိုဘူး။ သူက ကန္႔သတ္ခ်က္ရွိတယ္။ လူဘယ္ႏွစ္ေယာက္၊ ဘယ္ေနရာ၊ ဘယ္အခ်ိန္၊ ဒါေတြပါတယ္အခါက်ေတာ့ ကန္႔သတ္ဖို႔ေနာ္။ က်မတို႔ က ကိုယ့္သေဘာနဲ႔ကိုယ္လာတယ္။ တစ္ေယာက္စီ လာၾကတယ္။ ကိုယ္ဆႏၵနဲ႔ကိုယ္ ဒီေရာက္မွ လုပ္ၾကတဲ့အခါက်ေတာ့ တင္လို႔လည္း မရဘူး။ က်မတို႔ ေျဖရွင္းခ်က္ေပါ့ေလ။ က်မတို႔လည္း ရဲစခန္းမွာ အဲ့သလို ေျဖရွင္းခဲ့ပါတယ္။ က်မတုိ႔က အစိုးရက က်မတို႔ရဲ့ ဒီမုိကေရစီကို ပိတ္ပင္တယ္လို႔ ျမင္ပါတယ္။”

မေနာ္အုန္းလွတုိ႔ဟာ တဦးတည္းဆႏၵသေဘာအရ စီတန္းလမ္းေလ်ာက္မူေတြကို ျပဳလုပ္ခဲ့တာျဖစ္လုိ႔ ခြင့္ျပဳမိန္႔ေတာင္းစရာမလိုဘူးလိုဆိုပါတယ္ ဥပေဒေႀကာင္းအရေျပာမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ျပဌာန္းထားတဲ့ ဥပေဒကိုက ျပႆနာျဖစ္ေနတယ္လို႔ ေရွ႕ေနကိုသိန္းသန္းဦးက ဆုိပါတယ္။

“ျပဌာန္းထားတဲ့ ဥပေဒကိုက ျပႆနာျဖစ္တယ္။ ဥပမာ အေမရိကန္မွာဆိုလို႔ရွိရင္ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု ပထမျပင္ဆင္ခ်က္မွာ ႏိုင္ငံသားေတြရဲ့ အေျခခံအခြင့္အေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဥပေဒျပဌာန္းထားၿပီးေတာ့ မကန္႔သတ္ရဘူးလို႔ ေျဗာင္ေျပာထားတယ္။ တိတိက်က် ေျပာထားတယ္။ အခုက က်ေနာ္တို႔က ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ ပါ ပုဒ္မ ၃၅၄မွာ လက္နက္မပါဘဲ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ စုေဝးခြင့္၊ စီတန္းလွည့္လည္ခြင့္တို႔၊ လြတ္လပ္စြာ ေဟာေျပာခြင့္၊ ထုတ္ေဖာ္ခြင့္တို႔ ဒါေတြေပးထားတယ္ဗ်ာ။ ဒီ၂၀၁၁ “ ၿငိမ္း စု စီ” ဥပေဒေပၚလာတဲ့ အခါက်ေတာ့ ပုဒ္မ (၄) အရ ေလ်ာ့လိုက္ၿပီးေတာ့ ပုဒ္မ ၅ အရ ၿမိဳ႕နယ္ရဲတပ္ဖြဲ႔မႉးက ျငင္းပယ္ခြင့္ေပးထားတယ္ဗ်ာ။ ဒါ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ ၃၈၁အရ ျပဌာန္းထားတာ ႏိုင္ငံသားမ်ားရဲ့ အခြင့္အေရးကို နံပတ္တစ္က က်ဴးေက်ာ္စစ္ျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္၊ နံပတ္ႏွစ္က ျပည္တြင္းစစ္ အရွိန္ျမႇင့္ေနတဲ့အခ်ိန္၊ တတိယအခ်က္က အေရးေပၚအေျခအေန ေၾကညာထားတဲ့အခ်ိန္က လြဲၿပီးေတာ့ မ႐ုပ္သိမ္းရဘူးဆိုေတာ့ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒက ခုနက ၂၀၁၁ ဥပေဒနဲ႔ ၿငိေနတယ္ဗ်။ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒက ပင္မဥပေဒျဖစ္တဲ့အတြက္ အဲ့ဒီ့အခြင့္အေရးကို ႏုိင္ငံသားေတြက က်င့္သံုးခြင့္ရွိပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ယူဆတာက။ အဲ့ေတာ့ ဥပေဒ အာနိသင္အရ ေျပာရင္ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ ၁၉၈ (က) အရ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒနဲ႔ ကိုက္ညီမႈမရွိတဲ့အတြက္ ပ်က္တယ္လို႔ က်ေနာ္တို႔  ယူဆရမွာပါ။ ဒါဥပေဒျပႆနာပါ။”

လြတ္လပ္စြာ စီတန္းလွည့္လည္မူဥပေဒ ထြက္လာၿပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ျမန္မာႏုိ္င္ငံမွာ တကိုယ္ေတာ္ဆႏၵျပမူေတြနဲ႔ ခြင့္ျပဳမိန္႔မေတာင္းဘဲ မိမိတဦးခ်င္းသေဘာနဲ႔ ဆႏၵျပတယ္ဆိုၿပီး အစုအေ၀းနဲ႔ ဆႏၵျပမူေတြလည္း ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ အာဏာပုိင္ေတြကေတာ့ ဒီဆႏၵျပမူေတြကုိ ဦးေဆာင္သူလုိ႔ ယူဆရသူေတြကို လုိက္လံဖမ္းဆီးၿပီး ပုဒ္မ ၁၈နဲ႔ အေရးယူတာာေတြကို လုပ္ခဲ့တာေႀကာင့္ အခုဆိုရင္ ပုဒ္မ၁၈နဲ႔ တရားစဲြဆိုခံရမူေတြ အမ်ားအျပားျဖစ္လာတယ္လုိ႔ ေရွ႕ေနမ်ားကြန္ယက္ကေျပာဆုိပါတယ္။

လႊတ္ေတာ္ နဲ႕ အစိုးရဟာ ျပည္ေထာင္စု ျပိဳကြဲဘို႕ လုပ္ေနၾကသလား။

8:17 AM  Htut Htut

လြတ္ေျမာက္ေရး လႈပ္ရွားမႈမ်ားတြင္ လူထုသည္ မကုန္ခမ္းနိုင္ေသာ စြမ္းအားျဖစ္သည္။ လူထုထံမွ သင္ၾကားေလ့လာ စရာမ်ား မ်ားစြာရွိပါသည္။ သုိ႕ရာတြင္ မ်က္ေမွာက္အခ်ိန္၌ နိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္က လူထုကိုဟိုဟာမလုပ္နဲ႕၊ သည္လို လုပ္ပါ၊ ဟူ၍သာ သင္ၾကားပို႕ခ်၊ လမ္းညႊန္ခ်က္ေပးေနၾက သည္ကမ်ားလြန္းေနသည္။ လူထု ထံမွ သင္ၾကားေလ႕လာ ရန္၊ လူထု၏ သေဘာထားအျမင္မ်ားကို အေလးထားစု ေဆာင္းရန္၊ လူထုကို ေလးစားေၾကာင္း လက္ေတြ႕ျပသရန္ တို႕ မွာ နည္းလြန္းလွသည္။ မိမိလုပ္သည့္ လုပ္ငန္း နွင့္ စပ္လွ်ဥ္း၍ လူထုအား တန္ဘိုးထားကာ ရွင္းလင္းေျပာျပရန္မၾကိဳး စားေတာ့ဘဲ “ လူတိုင္းၾကိဳက္ေအာင္ မလုပ္နိုင္ ဘူး၊” “ မေၾကနပ္ရင္လဲကိစၥ မရွိဘူး။” ဟု မာေၾကာစြာ တုန္႕ျပန္ကာ ေခါင္းေဆာင္ကို အဓိကထား သည့္ နိုင္ငံေရးလုပ္ဟန္ ေပၚလာသည္ကို ၀မ္းနည္းဘြယ္ေတြ႕ရ သည္။

ျပည္ေထာင္စု တည္ေဆာက္ေရးအတြက္ ယခုကဲ့သို႕ အေရးၾကီးေသာကာလမ်ိဳးတြင္ ျမန္မာမဟုတ္ေသာ တိုင္းရင္းသား မ်ားအား ဆင္ႏႊဲေနေသာ ထိုးစစ္မ်ားနွင့္ စပ္လွ်ဥ္း ျမန္မာတိုင္းရင္းသားမ်ားကိုယ္တိုင္ လက္မခံနိုင္ေၾကာင္း နည္းေပါင္းစံု ဆႏၵ ထုတ္ေဖၚမႈမ်ားမွာ တန္ဘိုးၾကီးလွသည္။ ကခ်င္ျပည္နယ္အတြင္း ဆင္ႏႊဲေန ေသာ ထိုးစစ္မ်ားရပ္ရန္  မံုရြာသူ/သား မ်ား စုေပါင္း၍ ဆႏၵထုတ္ေဖၚနိုင္ေရးအတြက္ ဦးေဆာင္လႈပ္ရွားခဲ့ေသာ ျမန္မာ အမိ်ဳးသား ကိုေအာင္ထြန္းဦး ၏ ေျပာ ၾကားခ်က္မွာ  မွတ္သားဘြယ္ေကာင္းေၾကာင္း သတိျပဳမိသည္။

” ကခ်င္ဆိုတာ က်ဳပ္တို႔ရဲ႕ ျပည္ေထာင္စု၀င္တိုင္းရင္သားေတြျဖစ္တယ္..။ ျပည္ေထာင္စုရဲ႕ ကိုယ္အဂၤါအစိတ္အပိုင္း ေတြျဖစ္တယ္..။ တိုင္းရင္းသားေတြကိုထိုးစစ္ဆင္တာဟာ ျပည္ေထာင္စုကို ထိုးစစ္ဆင္ေနတာျဖစ္တာေၾကာင္႔ က်ဳပ္တို႔မံုရြာသားေတြက ျပည္ေထာင္စုမျပိဳကြဲေရးကိုေရွးရႈျပီး ဆႏၵေဖာ္ထုတ္ရတာပါ။”

ကိုေအာင္ထြန္းဦးသည္ နိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္တဦး မဟုတ္ပါ။ သို႕ရာတြင္ သူ၏ ေျပာၾကားခ်က္သည္ စာေရးသူ၏ အသဲနွလံုးကိုပင္ လႈပ္ခါသြားေစသည္။ “တိုင္းရင္းသားေတြကိုထိုးစစ္ဆင္တာဟာ ျပည္ေထာင္စုကို ထိုးစစ္ဆင္တာ ျဖစ္တယ္” — တဲ႕။ “ ျပည္ေထာင္စုမျပိဳကြဲေရးကိုေရွးရႈျပီး ဆႏၵေဖာ္ထုတ္ရတာပါ” — တဲ႔။ ေကာင္းလိုက္တဲ့ သေဘာ ထား နဲ႕ ေတြးေခၚမႈပါလား ကိုေအာင္ထြန္းဦးရယ္။ ယင္းကဲ့သို႕ရွင္းလင္းေသာသေဘာထား နွင့္ ေတြးေခၚမႈကို လက္ရွိ လႊတ္ေတာ္ၾကီးတြင္ တိုင္းျပည္၏ဘ႑ာေငြမ်ား ေန႕စဥ္သိန္းေပါင္းေထာင္နွင့္ ခ်ီ အကုန္ အက်ခံကာ ထိုင္ေဆြးေႏြးေန ၾကသည့္ ပုဂၢိဳလ္ၾကီးမ်ား အနက္ ယေန႕အခ်ိန္အထိ မည္သူတဦးတေယာက္ထံကမွ် မၾကားသိရပါ။

ျပည္တြင္းျငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ ဥပေဒေၾကာင္းအရ လႊတ္ေတာ္ဘာေတြ လုပ္ေနသလဲ။

၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒမွာ တိုင္းရင္းသားမ်ား၏ ကိုယ္ပိုင္ျပဌာန္းခြင့္၊ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္အခြင့္အေရးမ်ားအား  အာမခံခ်က္ မေပးနိုင္၊ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုကို တည္ေဆာက္နိုင္မည္ မဟုတ္ေသာေၾကာင္႕ လက္မခံနိုင္ေၾကာင္း တိုင္းရင္းသားေတာ္လွန္ေရးအဖြဲ႕အစည္းအားလံုးနီးပါးက နည္းေပါင္းစံုနွင့္ ဆႏၵထုတ္ေဖၚခဲ့သည္မွာ နွစ္တခ်ိဳ႕မွ်ၾကာ ခဲ့ပါျပီ။ အတုအေယာင္ လႊတ္ေတာ္ၾကီးသည္ တေလွ်ာက္လံုး မသိျခင္ေယာင္ေဆာင္ခဲ့သည္။ တိုင္းရင္းသား အခြင့္ အေရးတိုးတက္ရရွိေစရန္ ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပံု၏ မည္သည့္ျပဌာန္းခ်က္ကိုမွ် ျပင္ဆင္ခဲ႕ျခင္းမရွိ။ ဖြဲ႕စည္းပံုနွင့္ စပ္လွ်ဥ္း၍ မည္သည့္ လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္ကမွ် လူထုထံမွ စနစ္တက် သေဘာထားအျမင္စုေဆာင္းမႈ မရွိခဲ့။ ဖြဲ႕စည္းပံု၏ မည္သည့္ အပိုင္းမ်ားအား ျပင္သင့္ေၾကာင္းျဖင့္ မည္သည့္ နိုင္ငံေရးပါတီကမွ် အားေကာင္းေကာင္း အဆိုတင္သြင္းျခင္း မျပဳခဲ့။ စစ္အာဏာရွင္စနစ္တည္ျမဲေရးကို အသက္သြင္းထားသည့္၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပံုေလာင္းရိပ္ ေအာက္ တြင္သာ ေအး ေအးသာသာ ေပ်ာ္ေမြ႕ေနၾကသည္။

ျမန္မာနုိင္ငံ၏ ပထမဆံုးသမတ ေညာင္ေရႊေစာ္ဘြားၾကီး စ၀္ေရႊသိုက္၏သား နုိင္ငံေရးသိပၸံပညာရွင္ ေက်ာက္ ဇန္း ေယာင္ေ၀ က “ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု မတည္ေဆာက္နိုင္လို႕ တိုင္းရင္းသားေတြရဲ႕ လူေနမႈ ဘ၀ဟာ တိရစာၦန္ သာသာမွ် အထိ က်ဆင္းသြားခဲ့တယ္။” ဟုမွတ္ခ်က္ျပဳခဲ့သည္။ သို႕ရာတြင္ လႊတ္ေတာ္အမတ္မ်ားအေနျဖင့္ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု တည္ေဆာက္ေရးမွာ ၄င္းတို႕နွင့္ မဆိုင္သကဲ့သို႕ျဖစ္ေနသည္။ အထူးသျဖင့္ တုိင္းရင္းသား လူထုမ်ား၏ လူေနမႈဘ၀ ျမင့္တက္ေရး အတြက္ ၄င္းတို႕ေျမယာကို ၄င္းတုိ႕ဖာသာ အဓိက စီမံခန္႕ခြဲခြင့္ ေပးရမည္ ဟူသည္ကိုပင္ မ်က္ကြယ္ျပဳေနၾကသည္။ ဥပေဒျပဳလႊတ္ေတာ္ၾကီး ဟူသည္ ေရႊေက်ာင္း ေျပာင္ေျပာင္ ၀မ္းေခါင္ေခါင္ ျဖစ္ေနသည္။ အေပၚယံေရႊမႈံၾကဲထားေသာ္လည္း အတြင္းမွာ တန္ဘိုးထား ေလာက္သည့္အရာ ရွာ၍ မေတြ႕ေသး။

၁၉၆၂ ခုနွစ္တြင္ အာဏာသိမ္း စစ္အာဏာရွင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္းက “ ဖက္ဒရယ္ ဆိုတာ ခြဲထြက္ေရးျဖစ္တယ္။” ဟူ၍ အေၾကာင္းျပျပီး တိုင္းရင္းသားေပါင္းစံုလူထုၾကီးတရပ္လံုးကို နွစ္ေပါင္း ငါးဆယ္ေက်ာ္ ရက္စက္စြာဖိနွိပ္အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့သည္။ ၂၀၁၂ ခုနွစ္ နို၀ဘၤာလ (၂) ရက္ေန႕ေရာက္မွသာ ထိပ္သီးစစ္ေခါင္းေဆာင္ ေဟာင္းတဦး ျဖစ္ခဲ႕သည့္အျပင္ ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပံုလည္ပတ္နိုင္ေရးအတြက္ ထိပ္ဆံုးတန္းတြင္ တာ၀န္ယူေနဆဲျဖစ္ ေသာ သူရဦးေရႊမန္းက တိုင္းရင္းသားမ်ား လုိ လားေသာ ဖက္ဒရယ္ကို စကားလံုး အတိအက် ရည္ညႊန္းလွ်က္ လက္ခံေၾကာင္း ၀န္ခံလာရသည္။ သို႕ရာတြင္ လက္ေတြ႕မွာ မည္သို႕ျဖစ္လာမည္နည္း။

သူရဦးေရႊမန္းသည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီးခင္ညႊန္႕ကို အေရးယူခဲ႕ သည္႕ အခ်ိန္၌ “လူတိုင္းဥပေဒေရွ႕ေမွာက္မွာ တန္းတူ ရွိတယ္” ဟူသည့္ ဥပေဒစိုးမိုးေရးစကားလံုးကို အက်ယ္ေလာင္ဆံုး သံုးခဲ့သူ ျဖစ္သည္။ အေျခခံလူထုမ်ားသာ မက ဥပေဒစိုးမိုးေရးကို ေတာက္ေလွ်ာက္ေလ့လာခဲ့ေသာ စာေရးသူကိုယ္တိုင္ေခါင္းေထာင္ၾကည့္မိခဲ့သည္။ ယခုဆယ္  နွစ္ၾကာခဲ့ပါျပီ။ ဥပေဒစိုးမိုးေရးမွာ အဆိုး၀ါးဆံုးျဖစ္ေနသည္။ တျပည္လံုးရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ ျဖစ္လွ်က္ရွိေနသည္။

ယခုလည္း “ ဖက္ဒရယ္ ” ကို ပြဲထုတ္လာျပန္ေခ်ျပီ။ သို႔ရာတြင္ လႊတ္ေတာ္ ဥကၠဌေနရာတြင္ ရွိေနပါလွ်က္ ဖက္ဒရယ္ ဥပေဒ မူၾကမ္းေရးဆြဲနိုင္ဘို႕ လူထုထံမွ သေဘာထားေတာင္းယူရန္ မည္သည့္လုပ္ငန္းစဥ္မွ် မခ်မွတ္။ ဖက္ဒရယ္နွင့္ စပ္လွ်ဥ္း၍ လႊတ္ေတာ္ျပင္ပမွ မည္သည့္ အဖြဲ႕အစည္းေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ ပညာရွင္မ်ားကိုမွ် ဖိတ္ၾကား၍ ေလ့လာမႈမျပဳ။ ဖက္ဒရယ္ အေျခခံကို ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပံု နွင့္ တည္ေဆာက္၍ရနိုင္မရနိုင္ ေဆြးေႏြး၊ တင္ျပမႈမ်ား ျပဳၾကရန္ လူထုကို အား  မေပး၊ လြယ္လင့္တကူပင္ ဦးတီခြန္ျမတ္နွင့္ ေဒၚနန္း၀ါနု တို႕နွစ္ဦးကိုသာ ဖက္ဒရယ္ဥပေဒမူၾကမ္းေရးရန္ တာ၀န္ေပး လိုက္သည္။ ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပံုအတြင္းမွာပင္ ေရးသားၾကရန္ ေဘာင္ခတ္လိုက္ေသးသည္။ ဖက္ဒရယ္ ဥပေဒကို၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပံုေဘာင္အတြင္းမွာ ေရးဆြဲပါ ဟူသည္မွာ နတ္ျပည္ ေရာက္ေအာင္သြားဘို႕ ေလွခါးေထာင္တက္ပါ ဟု မွာၾကား လိုက္သကဲ့သို႕ပင္။

ခ်ဳပ္၍ဆိုရလွ်င္ တိုင္းရင္းသားမ်ား၏ ကိုယ္ပိုင္ျပဌာန္းခြင္႔ အေျခခံေပၚတြင္ ျပည္တြင္းျငိမ္းခ်မ္းေရးရရွိေရး၊ စစ္မွန္သည့္ ဖက္ဒရယ္ ျပည္ေထာင္စုတည္ေဆာက္ေရး တို႕အတြက္ လႊတ္ေတာ္သည္ ဥပေဒေၾကာင္းအရ ဘာတခုမွ် မယ္မယ္ရရ မလုပ္ေသးေၾကာင္း သံုးသပ္ရပါမည္။

ကခ်င္ျပည္တြင္းစစ္အတြက္ လႊတ္ေတာ္ ဘာလုပ္ခဲ့သလဲ။

ကခ်င္ျပည္နယ္အတြင္း၌ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး ပ်က္သုဥ္းျပီး နွစ္ဘက္ တုိက္ပြဲမ်ား ျပန္လည္ျဖစ္ပြားခဲ႕သည့္ တနွစ္ခြဲ ကာလအတြင္း  လႊတ္ေတာ္သည္ အေရးယူေဆာင္ရြက္မႈ တခုမွ်မျပဳခဲ့။ “ လႊတ္ေတာ္ အထက္မွာ မိုးေကာင္းကင္သာ ရွိတယ္။” ဟူသည့္ စကားလံုးကို အသံ ကုန္ေအာ္၊ ေကာင္းကင္ကို ေမာ္ၾကည့္ရင္း၊ ေအာက္ေျခလြတ္ကာ လူထုဘ၀ကို ေမ႕ေလ်ာ့ထားၾကသည္။ စစ္မွန္သည့္ လူထုကိုယ္စားလွယ္အခ်ိဳ႕ရွိနိုင္ေသာ္လည္း ၄င္းတို႕မွာ ကိုယ္စားလွယ္ အတု အမ်ားစုၾကီး အၾကားတြင္ ညပ္ေနျပီး ဘာမွ လုပ္ခြင့္မရ။ လုပ္ခြင့္ရေအာင္လည္း စြမ္းစြမ္းတမန္မၾကိဳးစားၾက။

ဘာေၾကာင့္ ပစ္ခတ္မႈျပန္လည္ျဖစ္ပြားရသည္၊ ယင္းအတြက္ မည္သူ႕တြင္ တာ၀န္ ရွိသည္၊ ဤမွ်ၾကီးမားလွေသာ စစ္စားရိပ္မ်ား က်ခံေနျခင္းအားျဖင့္ ျပည္သူလူထုအတြက္ သံုးရမည့္ ဘ႑ာေငြမ်ား မည္မွ်အထိ ထိခိုက္ေနသည္၊ ေအာက္ေျခ တပ္မေတာ္သားမ်ား မလိုအပ္ဘဲ အဘယ္ေၾကာင့္အသက္ဆံုးရွံဳးခံေနၾက ရသည္၊ စစ္ေဘးဒုကၡသည္ ျပည္သူမ်ား ရသင့္ သည့္ လူမႈေရးအကူအညီမ်ား မရေအာင္ အစိုးရက အဘယ္ေၾကာင့္ ပိတ္ပင္ထားသည္၊ စသည္ တို႕အား လႊတ္ေတာ္ အေနျဖင့္ အစိုးရတာ၀န္ရွိပုဂၢိဳလ္မ်ားအား တရား၀င္ေမးျမန္းျခင္း၊ စစ္ေဆးျခင္း၊ ၾကပ္မတ္ျခင္းမ်ား မျပဳခဲ့။ ေကအိုင္အိုဟာ ခြဲထြက္ဘို႕ၾကိဳးပမ္းေနၾကတာမဟုတ္၊ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု တည္ေဆာက္ဘို႕ေတာင္းဆိုေန ပါလွ်က္ အစိုးရက နိုင္ငံေရးအရဘာေၾကာင့္ လက္ခံ ေဆြးေႏြးမေပးသလဲ ဟူ၍ ဦးသိန္းစိန္အစိုးရကို ေမးျမန္း ဖိအား ေပးသည့္ လႊတ္ေတာ္အမတ္တဦးမွ် မေတြ႕ရ။

၂၀၁၂ ခုနွစ္ ဒီဇဘၤာလ ၁၄ ရက္ေန႕မွစတင္ကာ အစိုးရသည္ တိုက္ေလယာဥ္မ်ား၊ စစ္ရဟတ္ယာဥ္ မ်ား၊ အေျမာက္ လက္နက္ၾကီးမ်ားပါ သံုး၍ တိုက္ခိုက္ေနသည္ကို မသိေယာင္ ျပဳထားခဲ့ၾကသည္။ ကိုယ့္တိုင္းရင္းသား အခ်င္းခ်င္း ဤမွ်ၾကီးမားလွေသာ စစ္အင္အားၾကီးမ်ားနွင့္ ရက္ရက္စက္စက္ထိုးစစ္ဆင္တိုက္ခိုက္လွ်င္ ခုခံစစ္ဆင္ႏႊဲေန ရ ေသာ ကခ်င္လူထုတြင္ လူမ်ိဳးေရးမုန္းတည္းမႈမ်ား ေပၚလာနိုင္သည္ကို သိပါလွ်က္ လႊတ္ေတာ္သည္ တနွစ္ခြဲလံုးလံုး ေရငံု နုတ္ပိတ္ ေနခဲ့သည္။

ကခ်င္ျပည္နယ္တြင္ နွစ္ေပါင္း ၆၅ နွစ္ၾကာျပည္တြင္းစစ္သမိုင္း၌ အၾကီးမား အျပင္းထန္ဆံုး၊ အခ်ိန္တိုအတြင္းေငြ ကုန္ ေၾကးက် အမ်ားဆံုး စစ္ဆင္ေရးကို အစိုးရက ဘာေၾကာင့္ဆင္ႏႊဲရသနည္း။ ျပည္ေထာင္စုမွ ခြဲထြက္ဘို႕ ၾကိဳးပမ္း သည့္ အတြက္လား။ “ ဆယ္နွစ္ၾကာေအာင္ ေပါင္းျပီးမွ သူတို႕တေတြ ဆက္ေပါင္းျခင္ေအာင္ မလုပ္နိုင္လွ်င္ က်ဳပ္တို႕ဗမာ ေတြ ညံ႕လို႕ေပါ႕။” ဟု ေျပာကာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ကိုယ္တိုင္က ၁၀ နွစ္ၾကာျပီးလွ်င္ ခြဲထြက္ခြင့္အခြင့္အေရး ေပးခဲ႕ သည္။# ယင္းကို ၁၉၄၇ ခုနွစ္ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံ ဥပေဒတြင္ ျပဌာန္း ေပးခဲ့သည္။

ယခုနွစ္ေပါင္း ၆၅ နွစ္ၾကာခဲ့ျပီ။ တိုင္းရင္းသားမ်ားမွာ ရုပ္၀တၱဳအရ ဆင္းရဲငတ္ျပတ္၊ နိုင္ငံေရးအခြင့္အေရးလည္း ဘာမွ် မရွိျဖစ္ေနသည္။ ခြဲထြက္ပိုင္ခြင့္ေတာင္းဆိုမည္ ဆုိလွ်င္ပင္ အျပစ္တင္ဘို႕မရွိ။ ခြဲထြက္ရန္ ၾကိဳးပမ္းေစဦး။ နိုင္ငံေရး အရ ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေျပာင္းေျပာင္း ေဆြးေႏြးျပီး အေျဖရွာၾကဘို႕သာ ရွိသည္။ စာေရးသူက ခြဲထြက္ရန္ အားေပးေနျခင္း မဟုတ္ပါ။ စဥ္းစားပံု စဥ္းစားနည္းကိုသာ ေထာက္ျပျခင္းျဖစ္သည္။ ေကအိုင္အိုက ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု တည္ေဆာက္ေရး အတြက္သာဦးတည္ေၾကာင္း အၾကိမ္ေပါင္းမ်ား စြာေျပာၾကားခဲ့ျပီးျဖစ္သည္။ သို႕ပါလွ်က္ ဤမွ်ၾကီးမားျပင္းထန္၊ေငြေၾကး အရ ေသာက္ေသာက္လဲကုန္၊ ေအာက္ေျခ ရဲေဘာ္ထု ေထာင္ ဂဏန္းနွင့္ခ်ီျပီး က်ဆံုး၊ ဒဏ္ရာရ၊ ဘ၀ နစ္နာပ်က္စီးရ ေလာက္ေအာင္ စစ္ဆင္ေရးၾကီး ဆင္ႏႊဲရ သည့္ ဥပေဒ အရ အေၾကာင္းျပခ်က္# သည္ အဘယ္နည္း။

စစ္မွန္သည့္ လႊတ္ေတာ္တရပ္သာဆိုလွ်င္ ယင္းနွင့္စပ္လွ်ဥ္း၍ အစိုးရ ကို ထိေရာက္သည့္ ေမးခြန္းမ်ားေမးကာ တာ၀န္ ခံမႈကို ရွာေဖြရမည္။ ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ ပုဒ္မ (၆) (က) နွင့္ ဆန္႕က်င္ကာ ျပည္ေထာင္စု ျပိဳကြဲေအာင္ လုပ္ေနသလား ဟူ၍ ေမးခြန္းမ်ား ျပင္းျပင္းထန္ထန္ေမးရမည္ ျဖစ္သည္။ ေကအိုင္အိုကို မတရားသျဖင့္ စစ္ဆင္ေရးၾကီး ဆင္ႏႊဲသည့္အေပၚ မေၾကနပ္သျဖင့္ က်န္အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး လုပ္ထားခဲ့သည့္ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႕ အစည္းၾကီးမ်ားကပါ မခံမရပ္နုိင္လာၾကျပီး ျပန္တိုက္လာၾကလွ်င္ ျပည္ေထာင္စုၾကီးမွာ အမွန္ပင္ျပိဳကြဲသြားနိုင္သည္။ တိုင္းျပည္၏ အျမင့္ဆံုးျဖစ္ေသာ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒဆိုင္ရာ တရားရံုးတရားသူၾကီး ကိုးဦးအား လြယ္လင့္တကူ စြပ္စြဲျပစ္တင္ကာ ျဖဳတ္ခ်ခဲ့ေသာ လႊတ္ေတာ္သည္ သမတ ဦးသိန္းစိန္အား စြပ္စြဲျပစ္တင္သင့္သည္ဟု မည္သူမွ် မဟရဲ။ ဖြဲ႕စည္းပံု ပုဒ္မ ၂၀၁ အရ တာ၀န္အရွိဆံုးျဖစ္ေသာ အမ်ိဳးသားကာကြယ္ေရးနွင့္လံုျခံဳေ၇းေကာင္စီကို မည္သူမွ်လက္ညိႈး မထိုးရဲ။ အဘယ္ေၾကာင့္နည္း။ လႊတ္ေတာ္သည္ ပညာကို ေဘးဖယ္ကာ အာဏာကို ကိုးကြယ္ေနဆဲ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ပင္။ လႊတ္ေတာ္တြင္ ျပတ္သားသည့္ရပ္တည္ခ်က္မရွိ၊ ရွင္းလင္းသည့္ ေတြးေခၚမႈ ကင္းမဲ့ျခင္း ေၾကာင့္ျဖစ္သည္။

“ တိုင္းျပည္တည္ျငိမ္ေရး၊ လမ္းပန္း ဆက္သြယ္မႈေကာင္းမြန္ေရး၊ ျပည္နယ္ စီးပြားေရး လူုမႈေရး အေျခအေနမ်ား တိုးတက္ေစေရး နယ္ေျမရွင္းလင္းေရး စစ္ဆင္ ႏႊဲေနတာပါ။ ” ဟု ကာခ်ဳပ္မင္းေအာင္လိႈင္ အေၾကာင္းျပေနသည္ကို မဟုတ္မွန္းသိပါလွ်က္ ျငိမ္ေနခဲ႕ၾကသည္။ ေဒသငယ္ေလး တခုတြင္ စြဲထားေသာ တပ္တခ်ိဳ႕အား ရိကၡာေထာက္ပံ႕ေရး အတြက္မွ်ပင္ တလေက်ာ္ စစ္ပြဲအတြင္း အေမရိကန္ေဒၚလာ သန္းတရာေက်ာ္မွ် အကုန္ခံ တိုက္ခဲ႕ရသည္ ဆိုလွ်င္ စစ္စားရိပ္ေၾကာင္႕ လူထုၾကီးတရပ္လံုး မည္သည့္အခါတြင္မွ် ဆင္းရဲတြင္းက ရံုးထြက္နိုင္မည္ မဟုတ္။ ယင္းကို သိပါ လွ်က္ လႊတ္ေတာ္သည္ တုတ္ တုတ္မွ် မလႈပ္ခဲ့။

မိမိေရွ႕ေမွာက္တြင္ ျပစ္မႈက်ဴး လြန္ေနေၾကာင္း ေတြ႕ရပါလွ်က္ ၀င္ေရာက္တားဆီးကာကြယ္မႈ မျပဳျခင္းသည္ အားေပး ကူညီမႈေျမာက္ပါသည္။ ျပည္ေထာင္စု ျပိဳကြဲေရးကို ဦးတည္သြားနိုင္သည့္ လုပ္ရပ္မ်ားအား အစိုးရနွင့္ စစ္တပ္ က က်ဴး လြန္ေနၾကသည္ကို သိပါလွ်က္ ဘာတခုမွ်အေရးယူေဆာင္ရြက္ျခင္းမျပဳခဲ့ေသာ လႊတ္ေတာ္သည္ အားေပးကူညီမႈ က်ဴး လြန္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ “တိုင္းရင္းသားေတြကိုထိုးစစ္ဆင္တာဟာ ျပည္ေထာင္စုကို ထိုးစစ္ဆင္တာ ျဖစ္ တယ္” ဟူ၍ ေထာက္ျပခဲ့သည့္ ကိုေအာင္ထြန္းဦးကဲ့သုို႕ ရွင္းလင္းေသာ အေတြးအေခၚမ်ိဳး လႊတ္ေတာ္အမတ္မ်ားတြင္ ရွိေနခဲ့လွ်င္ ယခုအခ်ိန္ဆို ျပည္တြင္း ျငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ အေတာ္ပင္ ခရီးေပါက္ေလာက္ျပီ ျဖစ္သည္။

ကခ်င္ျပည္နယ္ စစ္ပြဲကိစၥ လႊတ္ေတာ္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ဘာေၾကာင့္ထြက္လာခဲ့သလဲ။

၂၀၁၃ ခုနွစ္ ဇန္န၀ါရီလ ၁၄ ရက္ေန႕တြင္ အစိုးရစစ္တပ္က လိုင္ဇာျမိဳ႕အား လက္နက္ၾကီးမ်ားနွင့္ ပစ္ခတ္သျဖင့္ အရပ္ သားလူထုမ်ား ေသေၾကဒဏ္ရာရေသာသတင္းမွာ ေန႕ခ်င္းပင္တကမာၻလံုးသို႕ျပန္႔သြားခဲ့သည္။ နိုင္ငံတကာ၏ တုန္႕ျပန္ မႈမွာ အံ႕ၾသဘြယ္ေကာင္း ေလစြ။ ထိုေန႕ တေန႕တည္းမွာပင္ ျဗိတိသွ်ပါလီမန္ အတြင္း၌ခ်က္ျခင္း အစည္းအေ၀းေခၚ ခဲ့ၾက၊ နိုင္ငံျခားေရး၀န္ၾကီး ဌာန တာ၀န္ရွိသူကို ေမးခြန္းေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးေမး၊ အရပ္သားလူထုကို ထိခိုက္ေစသည့္ အစိုးရ ၏ ထိုးစစ္ဆင္ေနမႈမ်ား အျမန္ဆံုးရပ္ရန္၊ ျပသနာကို နိုင္ငံေရးနည္းအရ ျငိမ္းခ်မ္းစြာ ေျဖရွင္းရန္၊ သို႕မဟုတ္ပါက ျမန္မာ နိုင္ငံအေပၚဆိုင္းငံ႕ ထားသည့္ ပိတ္ဆို႕မႈမ်ားအား ျပန္လည္သံုးသပ္နိုင္ေၾကာင္း စသျဖင့္ ျဗိိတိသွ်ပါလီမန္က ဖိအားေပး သည့္ ဆံုးျဖတ္ ခ်က္မ်ားခ်ခဲ့ၾကသည္။ ထိုမွ ေနာက္တေန႕မွာပင္ ဥေရာပသမဂၢကလည္း အလားတူသေဘာထားမ်ားပါ သည့္ အျပင္ စစ္ေဘးဒုကၡသည္မ်ား ရသင့္သည့္ လူမႈေရး အကူအညီမ်ား အျမန္ဆံုးရေအာင္ေဆာင္ရြက္ေပးရန္လိုအပ္ ေၾကာင္း စသည္တို႕ကို ပါ ၀င္ေရာက္ေတာင္းဆိုေပးခဲ့သည္။ နိုင္ငံတကာက ပိတ္ဆို႕မႈမ်ား ျပန္လုပ္မည္ကို စစ္ေခါင္း ေဆာင္မ်ားက က်ားထက္ပို၍ေၾကာက္ပါသည္။

သို႕နွင့္ပင္ လြန္ခဲ့သည္႕ တနွစ္ခြဲလံုးလံုး နႈတ္ပိတ္ေနခဲ့သည့္ လႊတ္ေတာ္သာမက အစိုးရ ပါ ကမူးရွဴးထိုး အလုပ္ေတြ လုပ္ျပလာရေတာ့သည္။ ဇန္န၀ါရီလ (၁၅) ရက္ ဥေရာပသမဂၢ၏ ထုတ္ျပန္ခ်က္ ထြက္လာျပီးေနာက္ ဦးသိန္းစိန္ အစိုးရသည္ ၁၆ နွင့္ ၁၇ ရက္ေန႕မ်ားတြင္ စစ္တပ္နွင့္ညွိကာ “ နယ္ေျမရွင္းလင္းစစ္ဆင္ေရးမ်ား ရပ္ဆိုင္းမည့္ ေၾကျငာ ခ်က္” ထြက္လာေစရန္ ကတိုက္ကရိုက္ နွင့္ နွစ္ရက္တာမွ် အလုပ္လုပ္လိုက္ပံုရ သည္။ တခ်ိန္တည္းမွာပင္ လႊတ္ေတာ္ ဥကၠဌ သူရ ဦးေရႊမန္းအား လက္တို႕ ထား မည္႕ သေဘာရွိသည္။

ျဗိတိသွ်ပါလီမန္အတြင္း ဇန္န၀ါရီလ ၁၄ ၇က္ေန႕ေဆြးေႏြးေမးျမန္း ခဲ႕ၾကသည္ကို စာေရးသူ အေသအခ်ာ ေလ့လာျဖစ္ သည္။ ဘက္စံု ရွဳေဒါင့္စံုမွ အၾကိတ္အနယ္ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ယင္းနွင့္ ဆန္႕က်င္စြာ ျမန္မာနိုင္ငံ လႊတ္ေတာ္ ကို ၾကည့္ပါ။ ဇန္န၀ါရီလ ၁၈ ရက္ေန႕တြင္ အမတ္တဦး အဆိုတင္ျပီးသည္နွင့္ အျခားမည္သည့္ လႊတ္ေတာ္အမတ္က မွ် ဟုတၱိပတၱိ မေဆြးေႏြးခဲ့ၾက။ ခ်က္ျခင္းလိုလိုမွာပင္ “ပစ္ခတ္တိုက္ခိုက္မႈမ်ား ခ်က္ျခင္း ရပ္ဆိုင္းျပီး ျငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြး ေႏြးပြဲမ်ား အျမန္ဆံုးစတင္ၾကရန္” သက္ဆိုင္ရာ တာ၀န္ရွိ အဖြဲ႕အစည္းမ်ားနွင့္ နိုင္ငံေတာ္ အစိုးရအား တိုက္တြန္း ေၾကာင္း လႊတ္ေတာ္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ထြက္လာခဲ့ သည္။ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ထြက္လာျပီး သံုးေလးနာရီ အၾကာ တေန႕တည္း မွာပင္ အစိုးရအဖြဲ႕၏ေၾကျငာခ်က္ ထြက္ခဲ့သည္။ လႊတ္ေတာ္ ၏ တိုက္တြန္းခ်က္အ၇သာ ေဆာင္ရြက္ရသည္မွန္လွ်င္ မည္မွ် အားေကာင္းထက္ျမက္သည့္ အစိုးရျဖစ္ေစ သံုးေလး နာရီခန္႕မွ်အတြင္းတြင္ ေၾကျငာခ်က္ ထြက္ေအာင္လုပ္နုိင္ မည္ မဟုတ္ပါ။ အစိုးရအဖြဲ႕အတြင္းညွိနုိင္းတိုင္ပင္ရမည္မ်ား ရွိသည့္ အျပင္ ေရးျပီးသားစာကို အစအဆံုး အထပ္ထပ္ စစ္ေဆးရမည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ပင္။ အစိုးရနွင့္ လႊတ္ေတာ္အၾကား ဇာတ္တိုက္ထားျပီး ကျပေနၾကသည္မွာ ထင္ရွား သည္။

လႊတ္ေတာ္ရဲ႕ တိုက္တြန္းခ်က္ဟာ ကခ်င္ျပည္နယ္လူထုရဲ႕ ေရရွည္ အက်ိဳးစီးပြားအတြက္ ဟုတ္ရဲ႕လား။

သန္မာထြားၾကိဳင္းျပီး မိုက္ရိုင္းရမ္းကား လုိေသာ ညီအစ္ကို လူၾကီးနွစ္ေယာက္ ေလွ်ာက္သြားၾကရင္း လမ္းေပၚတြင္  ၁၃ နွစ္ အရြယ္ခန္႕ ကေလးတဦးနွင့္ ေတြ႕သည္။ ညီငယ္လူၾကီးက ရန္စထိုးၾကိတ္သျဖင့္ ကေလးကလည္း ျပန္လည္ခုခံ ေရွာင္တိမ္းလွ်က္ရွိသည္။ တခ်ီတခ်ီလည္း ျပန္ထိုးခြင့္ရသည္။ ပြဲမွာ ၾကည့္မေကာင္း။ တဖက္ေစာင္းနင္း အနိုင္က်င့္ ေစာ္ကားေနမွန္း သိသာေသာ္လည္း အကိုလုပ္သူသည္ ၀င္ေရာက္ျဖန္ေျဖတားဆီးျခင္း မရွိ။ ခပ္ျပံဳးျပံဳး နွင့္ ရပ္ၾကည့္ေန သည္။ လမ္းသြားလမ္းလာ လူၾကီးတဦးက အျမင္မေတာ္သျဖင့္ အနီးရွိေတြ႕ရာတုတ္တေခ်ာင္း ကို ေကာက္ကိုင္ျပီး ညီ ျဖစ္သူအား ၀င္ရိုက္ေတာ့မည္ ရွိေသာအခါတြင္မွ အကိုက “ ေဟ႕ မင္းတို႕ နွစ္ေကာင္ လံုး ရပ္ၾကေတာ့။ ရန္ျဖစ္တာ၊ အၾကမ္းဘက္တာ မေကာင္းဘူးဆိုတာ မင္းတို႕နားမလည္ဘူးလား။” ဟု အသံကုန္ ေအာ္လိုက္သည္။

ဤဥပမာတြင္ ဦးသိန္းစိန္အစိုးရနွင့္ စစ္တပ္သည္ ညီ ျဖစ္သည္။ လႊတ္ေတာ္သည္ အကို ျဖစ္သည္။ လႊတ္ေတာ္ ၏ တိုက္တြန္းဆံုးျဖတ္ခ်က္ ဟူသည္ကို အေသအခ်ာေလ့လာပါ။ “ပစ္ခတ္တိုက္ခိုက္မႈမ်ား ခ်က္ျခင္း ရပ္ဆိုင္းျပီး ျငိမ္းခ်မ္း ေရးေဆြး ေႏြးပြဲမ်ား အျမန္ဆံုးစတင္ၾကရန္” ဟူ၍သာ ျဖစ္သည္။ ပစ္ခတ္တိုက္ခုိက္မႈမ်ား ခ်က္ျခင္းရပ္ဘို႕က အရင္လာ သည္။ လႊတ္ေတာ္သည္ ပစ္ခတ္တိုက္ခိုက္မႈမ်ား ျဖစ္ရသည္႕အေၾကာင္းရင္းအားေဖၚ ထုတ္၊ အေျဖရွာရမည့္ အလုပ္ကို လြန္ခဲ့ေသာ တနွစ္ခြဲက မလုပ္ခဲ႕။ ယခုလည္း လုပ္မည့္ပံု မေပၚေသး။ ပစ္ခတ္တိုက္ ခိုက္မႈ မ်ား ခ်က္ျခင္းရပ္ဘို႕ကိုသာ တိုက္တြန္းသည္။ ဆိုလိုသည္မွာ နွစ္ဘက္လံုးကို ေျပာေနျခင္းျဖစ္သည္။ မည္သည့္နည္း နွင့္ ျဖစ္ေစ အပစ္အခတ္ရပ္ သြားလွ်င္ ေအးတာဘဲ ဟု စဥ္းစားၾက ေသာ ရိုးရိုးလူထုမ်ားမွာလည္း ၀မ္းသာၾကသည္။ သို႕ရာတြင္ လြဲေနပါျပီ။ ျပည္တြင္းစစ္ ျဖစ္ရသည့္ အရင္းခံ အေၾကာင္း ကို မရွင္းနိုင္သမွ် အခုအပစ္ရပ္သည္ဟုေျပာ မၾကာခင္ျပန္ပစ္ၾကပါ ဦး မည္။ ဇန္န၀ါရီလ ၁၉ ရက္ေန႕ နံက္ေျခာက္နာရီ တြင္ အပစ္ရပ္မည္ဟု အစိုးရက အတိအလင္း ေၾကျငာထားပါလွ်က္ စစ္တပ္က မရပ္ဘဲ ဆက္တိုက္ေနသည္ကို ၾကည့္ ပါ။

စစ္တပ္၏ မရပ္စဲေသာ စစ္ဆင္ေရးမ်ားကို ၾကည့္ျပီး ဦးသိန္းစိန္ အစိုးရ၏ ထုတ္ျပန္ခ်က္ကို ျပန္လည္ ေလ့လာ ရာ ထုတ္ျပန္ခ်က္မွာ နွစ္ဖက္သြားရွိေနေၾကာင္းေတြ႕ရသည္။ တဘက္တြင္ ေကအိုင္ေအတပ္မ်ား ပစ္ခတ္တိုက္ခိုက္မႈ လံုး၀ မလုပ္ရ ဟု ထိန္းခ်ဳပ္လိုက္သည္။ အျခားတဘက္တြင္ သမတ၏ ညႊန္ၾကားခ်က္ေအာက္၌ မိမိကိုယ္ကို ခုခံကာကြယ္ခြင့္ ရွိသည္ဟု အေၾကာင္းျပကာ မည္သည့္အခ်ိန္တြင္မဆို စစ္တပ္အလိုက် တုိက္ပြဲျပန္စနိုင္သည္။ အစိုးရတပ္၏ ခုခံကာ ကြယ္ျခင္းဟူသည္မွာ စစ္ေလယာဥ္မ်ား၊ တိုက္ေလယာဥ္မ်ား၊ ၁၂၀ မီလီမီတာ အေျမွာက္ၾကီးမ်ားကို ပါသံုးကာ စစ္ဆင္ ေရးဆင္ႏႊဲျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္းျပီးခဲ့သည့္ စစ္ပြဲမ်ားက သက္ေသျပေနသည္။ သို႕ျဖစ္၍ ဦးသိန္းစိန္အစိုးရနွင့္ ၄င္း၏ စစ္တပ္ က ေဖၚေဆာင္ေသာ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးမွာ မည္သည့္အာမခံခ်က္မွ် မရွိနိုင္။ တကယ္တန္းစနစ္တက် အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရးလုပ္လိုပါလွ်င္ ကုလသမဂၢ သို႕မဟုတ္ အျခားနုိင္ငံတခု နွစ္ခု၏ ၾကား၀င္ရပ္တည္ၾကီးၾကပ္ေပးမႈ လိုမည္ ျဖစ္ ေၾကာင္း ထင္ရွားလာသည္။

ျပည္တြင္းျငိမ္းခ်မ္းေရးကို လိုလားေသာ လႊတ္ေတာ္ အမတ္မ်ား ဘယ္လိုရပ္တည္သြားမလဲ။

အတုအေယာင္လႊတ္ေတာ္ပင္ ျဖစ္ေစဦး။ ျပည္တြင္းစစ္ကို အမွန္တကယ္ရပ္စဲျပီး စစ္မွန္သည့္ ျငိမ္းခ်မ္းေရးရျခင္သည့္ အမတ္မ်ားလည္း လႊတ္ေတာ္အတြင္းတြင္ ရွိနုိင္ပါသည္။ ထိုပုဂၢိဳလ္မ်ားစဥ္းစားသင့္ပါျပီ။ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးကို ခ်က္ ျခင္း လက္မွတ္ထိုးရန္ ေကအိုင္အိုကို စစ္ေရးအရ တဘက္က ျခိမ္းေျခာက္ဖိအားေပး၊ အျခားတဘက္ကမူ ဦးတည္ခ်က္ မဲ႕သည့္ နိုင္ငံေရး ေဆြးေႏြးပြဲ ဟူသည္မ်ားနွင့္ အခ်ိန္ဆြဲထား၊ တစတစ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပံုေဘာင္အတြင္း ဆြဲသြင္းသြား မည္မွာ ဦးသိန္းစိန္ အစိုးရ၏ နိုင္ငံေရး မဟာဗ်ဴဟာ ျဖစ္သည္။ ေကအိုင္အိုက လက္မခံလ်ွင္ အျပတ္ေခ်မႈုန္းမည္႕ နည္း နာ ကို က်င့္သံုးေနသည္။ ဤနည္းျဖင့္ စစ္မွန္သည့္ ျငိမ္းခ်မ္းေရး မည္သည့္အခါတြင္မွ် မတည္ေဆာက္နုိင္ပါ။

ယခုျပသနာမွာ ေကအိုင္အိုက ျငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးပြဲကို လာေရာက္မတက္၍ မဟုတ္ပါ။ လႊတ္ေတာ္က အၾကံေပးေန သည့္ အြန္လိုင္းေဆြးေႏြးပြဲဟူသည္တြင္လည္း ေကအိုင္အိုက မီဒီယာမွ တဆင့္ ပါ၀င္ေနျပီးျဖစ္သည္။ ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္း ပံု ေဘာင္ အတြင္းမ၀င္ေရာက္၊ ဖက္ဒရယ္ ျပည္ေထာင္စုတည္ေဆာက္ ဟူသည္ကို ေကအုိင္အို ေခါင္းေဆာင္ မ်ားက ေရဒီယို အင္တာဗ်ဴးမ်ားမွေန၍ နိုင္ငံေရးအရ တင္ျပခဲ႕ျပီးၾကျပီ။ အစိုးရက ျငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲ ဖိတ္ေခၚပါ လွ်က္ ေကအိုင္အို က မလာဟု တဘက္သတ္ အျပစ္ဖို႕ျပီး စစ္ေရးအရ ထိုးစစ္ဆင္ေနမႈမ်ားသည္ အေၾကာင္းျပခ်က္ ရွာျခင္း သာ ျဖစ္သည္။ လႊတ္ေတာ္နွင့္ အစိုးရတြင္ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု ကို တကယ္တန္း တည္ေဆာက္ရန္ သေဘာထား မရွိပါက ေကအိုင္အိုက ျငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲဟူသည္မ်ားကို လာတက္ေသာ္လည္း အစိုးရကိုယ္စားလွယ္ ဦးေအာင္ မင္းက ဤကိစၥကို ၄င္းတြင္ ဆံုးျဖတ္ပိုင္ခြင့္ မရွိပါ၊ အထက္ကို ျပန္ျပီးတင္ျပပါဦးမည္ဟု ေျပာမည္၊ ေလာေလာဆယ္ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး လက္မွတ္ထိုးပါဟု ဖိအားေပးမည္၊ ျပီးလွ်င္ ျပန္သြားၾကမည္၊ ဤမွ်သာျဖစ္သည္။

ေကအိုင္အို မွာ နိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးမႈနွင့္ စပ္လွ်ဥ္း၍ခါးသီးသည့္ အေတြ႕အၾကံဳရွိခဲ့ျပီ။ နိုင္ငံေရး ေဆြးေႏြးျခင္လွ်င္ အမ်ိဳး သားညီလာခံ တက္ပါ ဟု ေျပာျပီး စစ္အစိုးရက မည္သည့္အပစ္ရပ္အဖြဲ႕နွင့္ မွ် နိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးမႈ မျပဳခဲ့။ ေကအိုင္အို  ၁၇ နွစ္တာ အပစ္ရပ္ခဲ့သည့္ ကာလအတြင္း လက္ရွိသမတ ဦးသိန္းစိန္ ကိုယ္တိုင္ ဥကၠဌ လုပ္ခဲ့ေသာ အမ်ိဳးသား ညီ လာခံသို႕ နွစ္အေတာ္ၾကာတက္ခဲ့ျပီးျပီ။ ယင္းတြင္ တဖြဲ႕ခ်င္းေဆြးေႏြးတင္ျပခဲ့ျပီးျပီ။ ထုိမွ်မက အပစ္ရပ္ အျခားအဖြဲ႕မ်ား နွင့္ ေပါင္းကာ (၁၃) ဖြဲ႕စုေပါင္း၍လည္းတင္ျပခဲ့ျပီးျပီ။ ပယ္ခ်ခံခဲ့ရျပီးျပီ။ စစ္အစိုး၇က ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒကို အဓမၼ ေမြးထုတ္ခဲ့သည္။ ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒ တြင္ တိုင္းရင္းသားမ်ား လုိလားေတာင္းဆိုေသာ အခ်က္မ်ား မပါရွိေၾကာင္း ေကအိုင္အိုက ၂၀၀၉ ခုနွစ္ ေဖေဖၚ၀ါရီလ (၅) ရက္ေန႕၌ ထုတ္ျပန္ ေၾကျငာခဲ့သည္။

ထို႕ေနာက္တြင္၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပံုေဘာင္ကို ကန္႕ သတ္မထားဘဲေဆြးေႏြးၾကရန္ ေကအိုင္အိုကေတာင္းဆိုခဲ့ေသာ္လည္း အစိုးရဘက္က မလိုက္ေလ်ာခဲ့။ အပစ္ရပ္၊ လက္ နက္ကိုလမ္းစဥ္ကို စြန္႕၊ ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပံုေအာက္တြင္ နိုင္ငံေရးပါတီ ေထာင္၊ ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္ ဟူသည့္ လမ္းေၾကာင္းကိုသာ အစိုးရက ျငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲ ဟူသည္မ်ား ေအာက္တြင္ ဖိအားေပးခဲ့သည္။ လႊတ္ေတာ္နွင့္ ဦးသိန္းစိန္အစိုးရတြင္ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု တည္ေဆာက္သြားမည္ဟူသည့္ မူ၀ါဒ နွင့္ လုပ္ငန္းစဥ္မရွိဘဲ ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပံုေအာက္ကို ဆြဲသြင္းေရးသာ လုပ္ေဆာင္ေနမည္ဆိုလွ်င္ ေရွ႕ဆက္ က်င္းပမည့္ နိုင္ငံေရး ေဆြးေႏြးပြဲဟူသည္မ်ားမွာ ျပည္တြင္းျငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ မည္သို႕မွ် အဓိပၸါယ္ရွိလာမည္မဟုတ္။

၁၉၇၄ ခုနွစ္ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ အသက္၀င္ခဲ့စဥ္ကာလအတြင္း အလားတူအေတြ႕အၾကံဳမ်ိဳးရွိခဲ့သည္။ ၁၉၈၀ ခုနွစ္ တြင္ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီက ျပည္တြင္းျငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲမ်ား က်င္းပရန္ သမတဦးေန၀င္းထံ ကမ္းလွမ္း ခဲ့ဘူး သည္။ လက္ခံသျဖင့္ ေဆြးေႏြးၾကေသာအခါ ဗကပ က အျခားအခ်က္မ်ားအျပင္ လူထုအား ဒီမိုကေရစီ အျပည့္အ၀ ေပးရန္၊ ပါတီစံုစနစ္က်င့္သံုးရန္တို႕ကို တင္ျပခဲ့သည္။ မဆလ အစိုးရဘက္က လက္မခံခဲ့။ ၁၉၇၄ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒကို လူထု ၉၀.၁၉ ရာခိုင္နႈန္း ကေန တခဲနက္ အတည္ျပဳထားေၾကာင္းနွင့္ ၄င္း၏ ဥပေဒ ေဘာင္အတြင္းတြင္သာ ၀င္ေရာက္လႈပ္ရွားရန္ ျပန္ၾကားျပီး ဦးေန၀င္းက ေဆြးေႏြးပြဲကို ရပ္ဆိုင္းခဲ့သည္။ ၁၉၇၄ ဖြဲ႕စည္းပံုမွာ ဆုိရွယ္လစ္ အေယာင္ျပထားေသာ တပါတီ အာဏာရွင္စနစ္ကို အသက္သြင္းခဲ့သည္။

အလားတူပင္ ၁၉၈၀ ခုနွစ္ ေအာက္တိုဘာ ၁၉ ရက္ေန႕တြင္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ သမတ အိမ္ေတာ္၌ မဆလ အစိုးရ နွင့္ ေက အိုင္အို တို႕ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကသည္။ ေကအိုင္အိုက အျခားအခ်က္မ်ားအျပင္ အဓိကအားျဖင့္ စစ္မွန္သည့္ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ ေရး (သို႕) ကိုယ္ပိုင္ စီမံခန္႕ခြဲေရး အာဏာရွိေသာ ျပည္နယ္ သတ္မွတ္ေပးရန္ ေတာင္းဆိုခဲ့သည္။ မဆလ အစိုးရက ၁၉၇၄ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒကိုသာ ရည္ညႊန္းျပီး ပယ္ခ်ခဲ့သည္။

၁၉၈၈ ခုနွစ္တြင္ ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုၾကီးျဖစ္ပြားျပီးေနာက္ မဆလစစ္အစိုး၇က ခံတပ္သဖြယ္ အခိုင္အမာ အားျပဳ ကိုင္စြဲခဲ့ေသာ ၁၉၇၄ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒအား လူထုၾကီးကဆုတ္ျဖဲကာ သမိုင္းအမိႈက္ျခင္းထဲသို႕ ထည့္လိုက္သည္။ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ဦးေဆာင္ေတာင္းဆိုခဲ့စဥ္က ခါးခါးသီးသီးျငင္းခဲ့ေသာ ပါတီစံု ဒီမိုကေရစီကို ရွစ္ေလးလံုးအေရး ေတာ္ပံုအားေၾကာက္ရြံ႕သျဖင့္ ယခုစစ္ေခါင္းေဆာင္ေဟာင္း သစ္မ်ားက လက္မခံနိုင္ဟု မေျပာရဲေတာ့။ ေျပာင္းျပန္ပင္ ဒီမိုကေရစီကို ၄င္းတို႕ကဘဲ သေဘာေကာင္းလို႕ ေဖၚေဆာင္ေပးသလိုလို အသံေကာင္းဟစ္လာသည္။ သမိုင္းလိမ္ကို ဖန္တည္းလာသည္။၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပံု နွင့္ အညီ ဒီမိုကေရစီကို ေဖၚေဆာင္ေနပါသည္ ဟု တကမာၻလံုးၾကားေအာင္ ေၾကြးေၾကာ္လွ်က္ရွိသည္။ သုိ႕ရာတြင္ ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပံုသည္ ဒီမိုကေရစီ အေယာင္ျပထားေသာ္လည္း စစ္အာဏာရွင္ စနစ္ကို အသက္သြင္းထားျခင္း ျဖစ္သည္။

၁၉၈၀ ခုနွစ္တြင္ ေကအိုင္အိုက ေတာင္းဆိုခဲ့သည့္ စစ္မွန္သည့္ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ ေရး (သို႕) ကိုယ္ပိုင္ စီမံခန္႕ခြဲေရး အာဏာရွိေသာ ျပည္နယ္ သတ္မွတ္ေပးရန္မွာ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု တည္ေဆာက္မွသာ ရပါမည္။ ယခုအခ်ိန္တြင္ ေကအိုင္အိုေခါင္းေဆာင္မ်ားကလည္း ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု ကို ေတာင္းဆိုေနၾကပါသည္။ ျမန္မာနိုင္ငံအတြက္ လိုအပ္သည္မွာ ဒီမိုကေရစီကို အေျခခံ၊ တိုင္းရင္းသားမ်ားအတြက္ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္၊ စီမံခန္႕ခြဲ ခြင့္  တို႕ကိုလည္း အာမခံသည့္ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု ဖြဲ႕စည္းပံုသာ ျဖစ္ပါမည္။ ယင္းဖြဲ႕စည္းပံုမ်ိဳးျဖစ္ေအာင္ ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပံုကို ျပင္ ဆင္သြားရန္ မျဖစ္နိုင္ပါ။ စစ္အာဏာရွင္ေဟာင္း သစ္မ်ားက ျပင္ဆင္ခြင့္ျပဳမည္ မဟုတ္ပါ။

၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပံုမွာ ျပင္ရန္ မျဖစ္နိုင္ေလာက္ေအာင္ကို ခက္ေနသျဖင့္ ျပင္ဘို႕ၾကိဳးစားမည့္အစား အသစ္ျပန္လည္ေရး ဆြဲ၇န္၊ လြန္ခဲ့သည္႕ ရက္ပိုင္းကမွ ရန္ကုန္ျမိဳ႕တြင္ ေရွ႕ေနမ်ားကြန္ယက္မွ ေရွ႕ေနၾကီးမ်ားက စတင္ ထုတ္ေဖၚလာၾက သည္။ ဖြဲ႕စည္းပံုေရးဆြဲသည့္ အေတြ႕အၾကံဳရွိေနၾကျပီ ျဖစ္သျဖင့္ နွစ္ နွစ္အတြင္း ျပီးေအာင္ေရးဆြဲနိုင္မည္ ျဖစ္ေၾကာင္း ၄င္းတို႕က ရွင္းျပသြားခဲ့သည္။ ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပံုကိုလက္မခံနိုင္ဟု တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕အစည္းၾကီးမ်ားက ေျပာေနၾကသည့္အခ်ိန္၊ ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပံုေဘာင္အတြင္း မ၀င္ေရာက္နိုင္ဟု ေကအိုင္အိုက ခုခံစစ္ပြဲမ်ားဆင္ႏႊဲ၍ သက္ ေသထူေနသည့္အခ်ိန္တြင္ ေရွ႕ေနမ်ားကြန္ယက္က ဖြဲ႕စည္းပံုအသစ္ေရးဆြဲရန္ အဆုိတင္လိုက္ျခင္းသည္ စစ္အာဏာ ရွင္စနစ္ကို ေဖၚေဆာင္၊ ပံ႔ပိုး၊ ၀န္းရံေနၾကသူမ်ားအတြက္ မိုးၾကိဳးပစ္လိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါမည္။ စာေရးသူအေနျဖင့္ မူ ေရွ႕ေနမ်ား ကြန္ယက္၏ အဆိုျပဳခ်က္ကို ရာခိုင္နႈန္းျပည့္ၾကိဳဆိုသည္။

၁၉၇၄ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒကို ခုခံကာကြယ္၊ ယင္းနွင့္အတူ အက်ိဳးစီးပြားခံစားခဲ့ၾကသူမ်ားသည္ သမိုင္းမဲၾကီး အျဖစ္ မွတ္တမ္းတင္ခံသြားခဲ့ၾကျပီးပါျပီ။ လူထုၾကီးတရပ္လံုး၏ အဆံုးအျဖတ္ကို မရႈမလွ ခံယူသြားခဲ့ၾကရသည္။ ၁၉၇၄ ဖြဲ႕စည္းပံုေအာက္တြင္ လႊတ္ေတာ္အမတ္အျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ၾကသူမ်ားသည္ ယေန႕ ေခါင္းမေဖၚနိုင္ၾကေတာ့။

လူထုက စစ္မွန္စြာေရြးခ်ယ္တင္ေျမွာက္ျခင္းခံထားရသူ ဟု မိမိကိုယ္ကို ယံုၾကည္သူ လႊတ္ေတာ္အမတ္ဟူေသာ ပုဂၢိဳလ္ မ်ား၊ အထူးသျဖင့္ ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပံုကို ျပင္ပါမည္ဟု ကတိေပးကာ လူထုဆႏၵမဲရယူခဲ့ေသာ္လည္း ယေန႕အခ်ိန္အထိ မည္သည့္ အေျခခံေၾကာရိုးၾကီး တခုတေလကိုမွ် ျပင္ရန္ အသံမထြက္ေသးသည့္ ပုဂၢိဳလ္္မ်ား သည္ ယေန႕ မည္သို႕စဥ္း စား ၾကမည္နည္း။ ေရွ႕ေနမ်ား ကြန္ယက္၏ ေထာက္ျပခ်က္ကို လက္ခံ၊ တိုင္းရင္းသားမ်ားလိုလားသည့္ ဖက္ဒရယ္ ဖြဲ႕ စည္းပံုအေျခခံဥပေဒသစ္တရပ္ ေပၚလာေရးကို လက္တြဲ ၾကိဳးပမ္းကာ ျပည္ေထာင္စုကို တည္ေဆာက္သြားမည္ လား။ သို႕မဟုတ္ မျပင္နိုင္သည့္ အေျခအေနရွိမွန္းသိပါလွ်က္ လႊတ္ေတာ္အရိပ္ေအာက္မွာပင္ ဆက္လက္ေမြ႕ေလ်ာ္၊၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒနွင့္ အတူ သမိုင္း အမိႈက္ျခင္းထဲ အေရာက္ခံမည္လား။ စဥ္းစား ဆံုးျဖတ္ၾကရမည္႕အေရးၾကီး ေသာ အခ်ိန္သို႕ေရာက္ပါျပီ။

ေအာင္ထူး (ေရွ႕ေန)                          ဇန္န၀ါရီလ (၂၁) ရက္ ၂၀၁၃ ခုနွစ္

ေရႊခ်ိိန္ခြင္–တရားစီရင္ျခင္ေဆာင္ရြက္ပုံ အဆင့္ဆင့္အေၾကာင္း သိေကာင္းစရာ

| ေဆာင္းပါး

တရားစီရင္ေရးတြင္
(၁) ျပစ္မႈဆုိင္ရာအမႈမ်ား
(၂) တရားမ ဆုိင္ရာအမႈမ်ား ဟူ၍ ႏွစ္မ်ဳိး ရွိပါသည္။

ျပစ္မႈဆုိင္ရာအမႈမ်ားမွာ လူပုဂၢိဳလ္ႏွင့္ သက္ဆုိင္ၿပီး တရားမဆုိင္ရာအမႈမ်ားမွာ မူကား ပုိင္ဆုိင္မႈပစၥည္းမ်ား၊ ေငြေၾကးမ်ားႏွင့္ သက္ဆုိင္ပါသည္။ ျပစ္မႈဆုိင္ရာအမႈမ်ားမွာ လူပုဂၢိဳလ္ႏွင့္ သက္ဆုိင္ေသာေၾကာင့္ ျပစ္မႈဆုိင္ရာ အမႈမ်ားအေၾကာင္းကို ထဲထဲ၀င္၀င္ မဟုတ္သည့္တုိင္ ေယဘုယ်အားျဖင့္ သိထားသင့္သည္ဟု ထင္ျမင္မိပါသည္။

သုိ႔အတြက္ ျပစ္မႈဆုိင္ရာအမႈမ်ား စစ္ေဆးစီရင္ျခင္းအေၾကာင္းကို ဗဟု သုတအလုိ႔ငွာ တင္ျပလိုက္ပါသည္။

ရာဇသတ္ႀကီးဥပေဒ (The Penal Code) ကို အမ်ားသိၿပီးျဖစ္ပါသည္။

ယခင္က ရာဇ၀တ္မႈဟု သုံးႏႈန္းခဲ့ပါသည္။

ယခုအခါ ျပစ္မႈဆုိင္ရာအမႈဟု ေခၚေ၀ၚသုံးႏႈန္းလ်က္ရွိပါသည္။

ျပစ္မႈဆုိင္ရာအမႈကို မည္သို႔မည္ပုံ စစ္ေဆးေဆာင္ရြက္ေၾကာင္း အက်ဥ္း ခ်ဳပ္ တင္ျပလုိပါသည္။

ျပစ္မႈဆုိင္ရာအမႈတြင္ ပထမဦးဆုံး စတင္သည္မွာ ပထမသတင္းေပး တိုင္ခ်က္ (First Information Report) ပင္ ျဖစ္ပါသည္။

ပထမသတင္း ေပးတုိင္ခ်က္ မည္သုိ႔ျပဳလုပ္ရေၾကာင္း ျပစ္မႈဆုိင္ရာက်င့္ထုံးဥပေဒပုဒ္မ ၁၅၄ တြင္ ျပ႒ာန္းထားပါသည္။

‘သတင္းေပး တုိင္ခ်က္ကို ရဲစခန္းမႉးထံ ႏႈတ္ျဖင့္ျဖစ္ေစ၊ စာျဖင့္ျဖစ္ေစ တုိင္တန္းႏုိင္သည္’ ဟူ၍ ျပ႒ာန္းထားပါသည္။

ရဲစခန္းမႉးထံ တုိင္ၾကားရာတြင္ တုိင္ခ်က္ကို ရဲတပ္ၾကပ္ ႀကီး (စာေရး) (ယခင္အေခၚ ဂါတ္စာေရး) က ေရးမွတ္ယူပါသည္။

ထုိ႔ေနာက္ ရဲစခန္းမႉးက ကုိယ္တုိင္ျဖစ္ေစ၊ ဒုရဲအုပ္ တစ္ဦးဦးကိုျဖစ္ေစ တာ၀န္ေပးၿပီး အမႈကို စုံစမ္းစစ္ေဆးပါသည္။

ျပစ္မႈဆုိင္ရာ က်င့္ထုံး ဥပေဒပုဒ္မ ၁၆၂ အရ သက္ေသ မ်ားအား စစ္ေမးျခင္းျပဳလုပ္ပါသည္။

ျပစ္မႈဆုိင္ရာက်င့္ထုံးဥပေဒပုဒ္မ ၁၀၃ အရ သက္ေသခံပစၥည္း သိမ္းဆည္းျခင္း ျပဳလုပ္ပါသည္။

ထိခုိက္ဒဏ္ရာရသည့္ အမႈျဖစ္ပါက ဒဏ္ရာရသူကို ေဆးစာႏွင့္ အတူ ေဆး႐ုံသုိ႔ပုိ႔ၿပီး စစ္ေဆးျခင္း၊ ဆရာ၀န္၏ ထင္ျမင္ခ်က္ကို ေတာင္းခံ ျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ရပါသည္။

ျပစ္မႈက်ဴးလြန္ သူကို ဖမ္းဆီးရပါသည္။

တရားခံအား ၂၄ နာရီထက္ ပုိမုိခ်ဳပ္ ေႏွာင္ထားရန္ လုိအပ္ပါက ျပစ္မႈဆုိင္ရာက်င့္ထုံးဥပေဒ ပုဒ္မ ၁၆၇ အရ အနီးဆုံး တရားသူႀကီး ထံ တရားခံအား တင္ပို႔၍ ခ်ဳပ္ရမန္ ေတာင္းခံရပါသည္။

ယင္းေနာက္ ၿမိဳ႕နယ္ဥပေဒအရာရွိ ထံ ရဲစကၠဴမ်ား ေပးပုိ႔ၿပီး အၾကံျပဳခ်က္ ေတာင္းခံရပါသည္။

အၾကံျပဳခ်က္ရရွိၿပီး ပါက အမႈကို ျပည့္စုံစြာ တည္ေဆာက္ၿပီး တရား႐ုံးသို႔ စြဲတင္ရပါသည္။

ျပစ္မႈႀကီး မ်ားကို ခ႐ုိင္တရား႐ုံးသို႔ တင္ပို႔ၿပီး က်န္ျပစ္မႈမ်ားကို ၿမိဳ႕နယ္တရား႐ုံးသို႔ စြဲတင္ရပါသည္။

ဆုိင္ရာတရား႐ုံးက ရဲစြဲခ်က္တြင္ ေဖာ္ျပပါရွိေသာ တရားလုိျပသက္ေသ မ်ားကို ရဲပုံစံ ၁၀၄ ျဖင့္ ဆင့္ေခၚၿပီး စစ္ေဆးပါသည္။

ထုိသို႔စစ္ေဆးရာတြင္ သက္ေသခံဥပေဒပုဒ္မ ၁၃၈ ပါ အစီ အစဥ္အတုိင္း ဥပေဒအရာရွိက ဦးစြာ ပထမ အဓိကစစ္ေမးျခင္းျပဳၿပီး တရားခံ ေရွ႕ေနက ျပန္လွန္စစ္ေဆးပါသည္။

သက္ေသ၏ ထြက္ဆုိခ်က္တြင္ ႐ႈပ္ေထြး ေနပါက ၿမိဳ႕နယ္ဥပေဒအရာရွိက ျပန္ရွင္း စစ္ေမးျခင္း (ေနာက္ထပ္စစ္ေမးျခင္း) ကို ျပဳလုပ္ပါသည္။

လုိအပ္လွ်င္ တရားသူႀကီးက (႐ုံးေမး) ဟူ၍ ေမးျမန္းပါ သည္။

ထုိသုိ႔စစ္ေမးေန စဥ္ တရားလုိျပ သက္ေသ အကုန္မ စစ္ေဆးရေသးမီ ျဖစ္ေစ၊ အကုန္ စစ္ေဆးၿပီးေနာက္ျဖစ္ေစ တရားခံ သည္ ျပစ္မႈတစ္ခုခုႏွင့္ ၿငိစြန္းေၾကာင္း ေပၚေပါက္ပါက တရားခံအား စြဲခ်က္ တင္ပါသည္။

ၿငိစြန္းေၾကာင္း ေပၚေပါက္ ျခင္းမရွိပါက စြဲခ်က္မတင္မီ (တရားရွင္)လႊတ္ပါသည္။

စြဲခ်က္တင္ခဲ့ပါက တရားခံဘက္ကို စစ္ေဆးပါသည္။

ျပစ္မႈက်ဴးလြန္ေၾကာင္း ထင္ရွားျခင္းမရွိပါက အမႈမွ အၿပီးအျပတ္ (တရားေသ)လႊတ္ပါသည္။

ျပစ္မႈ က်ဴးလြန္ေၾကာင္း ထင္ရွားပါက တရားခံ အား ျပစ္မႈထင္ရွား စီရင္ပါသည္။

အမႈစစ္တရားသူႀကီးသည္ အမႈတြဲ တြင္ ေပၚေပါက္ခ်က္အေပၚတြင္သာ သုံးသပ္ ဆုံးျဖတ္ရပါသည္။

ဤသည္မွာ ျပစ္မႈဆုိင္ရာအမႈမ်ားကို ေဆာင္ရြက္ပုံအဆင့္ဆင့္၏ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ ျဖစ္ပါသည္။

ယင္းကဲ့သို႔ တရားစီရင္ျခင္းကို ေဆာင္ ရြက္ၾကရာ၌ ေအာက္ပါပုဂၢိဳလ္မ်ားက က႑အလုိက္ ေဆာင္ရြက္ၾကပါသည္။

၎တို႔မွာ – ရဲတပ္ဖြဲ႕၊ ဥပေဒအရာရွိ၊ ဆရာ၀န္၊ ဓာတုေဗဒ၀န္၊ ရဲမႈခင္းတပ္ဖြဲ႕ (စီအုိင္ဒီ)၊ သက္ေသမ်ား၊ ေရွ႕ေန၊ တရားသူႀကီးတုိ႔ ျဖစ္ပါသည္။

ရဲတပ္ဖြဲ႕ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲတပ္ဖြဲ႕သည္ တရားစြဲ အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခု ျဖစ္ပါသည္။

အမႈကို ေဖာ္ထုတ္သူမ်ား ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ လြန္စြာ အေရးပါေသာအပိုင္းကို ထမ္းေဆာင္ၾကသူမ်ား ျဖစ္ပါသည္။

မ်က္ျမင္သက္ေသမ်ား၊ နားၾကားသက္ ေသမ်ား၊ အမွန္ကို ေျပာဆုိမည့္ သက္ေသ မ်ားကို ရွာေဖြစုံစမ္းၿပီး စစ္ခ်က္ယူရ သကဲ့သို႔ သက္ေသခံပစၥည္းမ်ား သိမ္း ဆည္းျခင္း၊ တရားခံကို ေဖာ္ထုတ္ဖမ္းဆီး ျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ရပါသည္။

လူနာကို ေဆး႐ုံသုိ႔ပို႔ျခင္း၊ သက္ေသခံပစၥည္းကုိ ဓာတ္ခြဲစမ္းသပ္ရန္ ဓာတုေဗဒ၀န္႐ုံးသို႔ ပို႔ျခင္း စသည့္ ရဲလုပ္ငန္းမ်ားကို အျပည့္ အစုံ လုပ္ရပါသည္။

ဥပေဒအရာရွိ အမႈစစ္ရဲအရာရွိက အမႈတည္ ေဆာက္ၿပီးေနာက္ ရဲစကၠဴမ်ားကို ဥပေဒ အရာရွိထံ ေပးပို႔ၿပီး အၾကံျပဳခ်က္ေတာင္း ခံပါသည္။

ဥပေဒအရာရွိက ဥပေဒ လုပ္ထုံးလုပ္နည္းႏွင့္အညီ အၾကံေပး ျခင္းကို ေဆာင္ရြက္ပါသည္။

တရား႐ံုးသို႔ အမႈစြဲတင္သည့္အခါတြင္လည္း ရဲစကၠဴ မ်ားကို ကိုင္ေဆာင္၍ အမႈမွ သက္ေသ မ်ားကို စစ္ေဆးေမးျမန္းျခင္း ျပဳလုပ္ပါ သည္။

တစ္နည္းအားျဖင့္ တရားလုိဘက္ မွ လုိက္ပါေဆာင္ရြက္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

အမႈမွန္ေပၚေပါက္ေစေရး ဦးတည္ခ်က္ ျဖင့္ လုိက္ပါေဆာင္ရြက္ရပါသည္။ အမွန္ တရားေပၚေပါက္လာေစရန္ ေဆာင္ ရြက္ရသျဖင့္ ဥပေဒအရာရွိသည္အေရး ပါေသာက႑ကို ေဆာင္ရြက္ေၾကာင္း သိႏိုင္ပါသည္။

ဆရာ၀န္ ရဲက ေဆးစာျဖင့္ တင္ပို႔လာေသာ လူနာကို ေဆးကုသေပးရသည့္အျပင္ ဒဏ္ရာသည္ ျပင္းထန္ဒဏ္ရာျဖစ္သည္ သို႔မဟုတ္ သာမန္ဒဏ္ရာျဖစ္သည္ စသည္ျဖင့္ ထင္ျမင္ခ်က္ေပးရပါသည္။

ဒဏ္ရာအေျခအေနေပၚမူတည္လ်က္ ပုဒ္မအႀကီး၊ အေသး ျဖစ္ေပၚရပါသည္။

မုဒိမ္းမႈမ်ားတြင္ ကာယကံရွင္မိန္းကေလး သည္ လတ္တေလာ ကာမစပ္ယွက္ခံ ထားရျခင္းရွိ၊ မရွိ ေဆးစစ္ေဆးရပါ သည္။

ထုိသုိ႔ မစစ္ေဆးမီ မိန္းကေလး အား ဦးစြာၿမိဳ႕နယ္တရားသူႀကီးထံပို႔၍ ေဆးစစ္ေဆးခြင့္ေတာင္းခံရန္ လို ေၾကာင္း ရဲလက္စြဲအပိုဒ္ ၁၇၇၀ တြင္ ၫႊန္ ၾကားထားပါသည္။

မုဒိမ္းမႈမ်ားတြင္ အမ်ားအားျဖင့္ မ်က္ျမင္သက္ေသမရိွ ႏိုင္ပါ။

သို႔ျဖစ္၍ ဆရာ၀န္၏ ေဆးစာမွာ အမႈတြင္ မည္မွ်အေရးႀကီးေၾကာင္း သိ ႏိုင္ပါသည္။

ဓာတုေဗဒ၀န္ ဓာတုေဗဒ၀န္မွာလည္း အေရးႀကီး ေသာ အပိုင္းကို ထမ္းေဆာင္ရပါသည္။

မူးယစ္ေဆး၀ါးမႈမ်ားတြင္ တရားခံသည္ မူးယစ္ေဆး၀ါးသံုးစြဲျခင္း ရွိ၊ မရွိသိႏုိင္ရန္ ၎၏ ဆီးနမူနာကို ဆရာ၀န္ကရယူၿပီး ဓာတုေဗဒ၀န္ထံ ေပးပို႔စစ္ေဆးပါသည္။

ဆီးထဲတြင္ မူးယစ္ေဆး၀ါးအာနိသင္ ရွိ၊ မရွိ ဓာတုေဗဒ၀န္က စစ္ေဆးၿပီး ဆရာ၀န္ထံ ျပန္ၾကားရပါသည္။

သို႔ျဖစ္ ၍ တရားခံသည္ မူးယစ္ေဆး၀ါးသံုးစြဲ ျခင္း ရွိ၊ မရွိ ဆံုးျဖတ္ရာ၌ ဓာတုေဗဒ၀န္႐ံုး ၏ စစ္ေဆးခ်က္သည္ အဓိကက် ေၾကာင္း ေတြ႕ႏိုင္ပါသည္။

၎အျပင္ လူသတ္မႈမ်ားတြင္ သက္ေသခံဓား၊ တုတ္ တို႔၌ ေသြးရွိ၊ မရွိ စမ္းသပ္ၿပီး ဆိုင္ရာ ရဲစခန္းသို႔ ျပန္ၾကားရပါသည္။

မုဒိမ္းမႈ မ်ားတြင္လည္း တရားခံ၏ အ၀တ္ အစားႏွင့္ မိန္းကေလး၏ အ၀တ္အစား မ်ားတြင္ သုက္ရည္၊ သုက္ပိုးေတြ႕၊ မေတြ႕ ဓာတုေဗဒ၀န္႐ံုးက စစ္ေဆးရပါသည္။

သို႔ျဖစ္ရာ ဓာတုေဗဒ၀န္႐ံုး၏ စစ္ေဆး ျပန္ၾကားခ်က္သည္ အမႈတြင္ အမွန္ တရားကို ရွာေဖြရာ၌ လြန္စြာအဖိုးတန္ လွပါသည္။

ရဲမႈခင္းတပ္ဖြဲ႕(စီအိုင္ဒီ) ရဲမႈခင္းတပ္ဖြဲ႕(စီအိုင္ဒီ)သည္ အခ်ဳိ႕ ေသာ အေရးႀကီးအမႈမ်ားကိုေဖာ္ထုတ္ ရေသာ လုပ္ငန္းကို ေဆာင္ရြက္သကဲ့သို႔ အျခားတစ္ဖက္တြင္လည္း လက္ေရး၊ လက္မွတ္၊ လက္ေဗြမ်ားကို စစ္ေဆးျပန္ ၾကားေပးရပါသည္။

ျပစ္မႈမ်ားတြင္ သာမကဘဲ တရားမ မႈမ်ားတြင္ စာခ်ဳပ္စာတမ္းတစ္ခုတြင္ ေရးသားထားေသာ၊ ေရးထုိးထားေသာ လက္မွတ္၊ လက္ေဗြ တို႔အေပၚ စစ္ေဆး ျပန္ၾကားေပးသည့္ အလုပ္ကိုလည္း လုပ္ပါသည္။

သို႔ျဖစ္၍ ရဲမႈခင္းတပ္ဖြဲ႕(စီအိုင္ဒီ) သည္ ျပစ္မႈမ်ားကို ေဖာ္ထုတ္ရာတြင္ အေရးပါေသာ တာ၀န္ကိုထမ္းေဆာင္ ေနေၾကာင္းျမင္ သာပါသည္။

သက္ေသမ်ား အမႈ၏ အဓိကေက်ာ႐ိုးမွာ သက္ေသမ်ား ျဖစ္ပါသည္။

သက္ေသမ်ားက အမွန္ ကို ထြက္ဆိုၾကလွ်င္ အမႈမွန္ေဖာ္ထုတ္ ရာတြင္ လြယ္ကူပါသည္။ သက္ေသမ်ား က အမွန္ကို ထုတ္ေဖာ္ထြက္ဆိုျခင္း မရွိ လွ်င္ အမႈမွန္ေဖာ္ထုတ္ရာ၌ ခဲယဥ္းတတ္ ပါသည္။

အမွန္တရားသည္ သက္ေသ မ်ား၏ ေျဖာင့္မတ္မွန္ကန္မႈအေပၚ မ်ားစြာမူတည္ပါသည္။

သို႔ျဖစ္၍လည္း သက္ေသမ်ားကို က်မ္းကိုင္ၿပီး ထြက္ဆို ေစျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

တရားခံမွာ မိမိ၏ ေဆြမ်ဳိး၊ မိတ္ေဆြျဖစ္ေသာေၾကာင့္ လိမ္ လည္ထြက္ဆိုသကဲ့သို႔ တရားခံကို မုန္းတီးေသာစိတ္ေၾကာင့္ ပိုပိုသာသာ ထြက္ဆိုသူမ်ားလည္း ရွိတတ္ပါသည္။

အခ်ဳိ႕က အသက္အႏၲရာယ္စိုးရိမ္သျဖင့္ အမႈကို မထြက္ဆို၀ံ့သကဲ့သို႔ အခ်ဳိ႕က လည္း အျဖစ္အပ်က္ကို မသိဘဲ ေကာလာဟလကို အမွန္ဟု ရမ္းသမ္း ထြက္ဆိုၾကသူမ်ားလည္း ရွိတတ္သည္။

အမႈစီရင္ဆံုးျဖတ္ရာတြင္ သက္ေသ မ်ား၏ ထြက္ဆိုခ်က္ကို အေျခခံၿပီး ဆံုးျဖတ္ရေသာေၾကာင့္ သက္ေသမ်ား သည္ ေျဖာင့္မတ္ၾက ရန္ လုိေၾကာင္း ေတြ႕ ႏိုင္ပါသည္။

သက္ေသမ်ားသည္ တရား စီရင္ျခင္း၏ အဓိကဇာတ္ေကာင္မ်ားဟု ပင္ေခၚဆိုႏုိင္ပါသည္။

ေရွ႕ေနမ်ား ေရွ႕ေနမ်ားသည္လည္း အလြန္အေရး ပါေသာ တာ၀န္ကိုထမ္းရြက္ၾကရပါ သည္။ အမွန္တရားကို ေဖာ္ထုတ္ရာ တြင္ ေရွ႕ေနမ်ားက ေမးခြန္းမ်ားကို ဥပေဒေဘာင္အတြင္းမွ ဉာဏ္ပညာျဖင့္ ေမးျမန္းေဖာ္ထုတ္ရပါသည္။

ေၾကာက္ရြံ႕ ေနေသာ သက္ေသမ်ား၊ လိမ္လည္ေန ေသာ သက္ေသမ်ား၊ ထိမ္ခ်န္ထြက္ဆို ေနေသာ သက္ေသမ်ားကို ပညာဉာဏ္ ျဖင့္ ေမးျမန္းေဖာ္ထုတ္ရပါသည္။

လိမ္ လည္ထားသည္ကို ေပၚလြင္ရန္၊ ဖုံးကြယ္ ထားသည္ကို ေဖာ္ထုတ္ရန္၊ ေကြ႕ ေကာက္ေနသည္ကို ေျဖာင့္မတ္လာေစ ရန္ ဉာဏ္ပညာျဖင့္ ေဆာင္ရြက္ၾကပါ သည္။

ေရွ႕ေနမ်ား၏ ဉာဏ္ပညာထက္ ျမက္လွ်င္ ထက္ျမက္သေလာက္ အမွန္ ကို ေဖာ္ထုတ္ႏုိင္ပါသည္။ သို႔ျဖစ္ေပရာ တရားစီရင္ျခင္း ေျဖာင့္မတ္ရန္အတြက္ ေဆာင္ရြက္ရာ တြင္ ေရွ႕ေနမ်ား၏ ဉာဏ္ပညာႀကီးမား မႈက မည္မွ်အေရးပါပံုကို သိျမင္ႏိုင္ပါ သည္။

တရားသူႀကီး အမႈတစ္ခုလံုး၏ အဆံုးသတ္အပိုင္း ကို ေဆာင္ရြက္ရသူ ျဖစ္ပါသည္။

အမႈ တြဲတြင္ ေပၚေပါက္ခ်က္ကိုသာ သံုးသပ္ ဆံုးျဖတ္ခြင့္ ရွိပါသည္။ အမႈတြဲတြင္ ေပၚေပါက္ျခင္းမရွိေသာ အခ်က္မ်ားကို အေျခခံၿပီး ဆံုးျဖတ္ခြင့္မရွိပါ။

ႏွစ္ဖက္ အမႈသည္မ်ားကတင္ျပၾကေသာ သက္ ေသခံ အေထာက္အထားမ်ားအနက္ သက္ေသခံဥပေဒႏွင့္ ကိုက္ညီေသာ အခ်က္အလက္မ်ားကိုသာ ထည့္သြင္း သံုးသပ္ခြင့္ရွိပါသည္။

ဥပေဒႏွင့္ ကိုက္ ညီျခင္းမရွိသည္ကို ပယ္ၿပီး ဥပေဒႏွင့္ ကိုက္ညီသည့္အခ်က္မ်ားကိုသာ လက္ခံ ရပါသည္။

တစ္နည္းအားျဖင့္ တရား သူႀကီး၏ လုပ္ပိုင္ခြင့္ကို သက္ေသခံ ဥပေဒျဖင့္ ေဘာင္ခတ္ထားသည္ဟု ဆို ႏုိင္ပါသည္။

သက္ေသခံဥပေဒႏွင့္ ညီၫြတ္ေသာ တင္ျပခ်က္မ်ားအေပၚ အေျခခံၿပီး ဆံုးျဖတ္ရာတြင္လည္း ျပ႒ာန္းဥပေဒ၊ က်င့္ထံုးဥပေဒ၊ နည္းဥပေဒ၊ စီရင္ထံုး ဥပေဒလမ္းၫႊန္ခ်က္၊ တရား႐ံုးမ်ား လက္စြဲမ်ားႏွင့္ ျခံဳငံုသံုးသပ္ဆံုးျဖတ္ရပါ သည္။

တရားဥပေဒႏွင့္ ညီၫြတ္ရမည့္ အျပင္ မွ်တမႈရွိရန္လည္း ထည့္သြင္း စဥ္းစားရပါသည္။

သို႔ျဖစ္ရာ တရားစီရင္ျခင္း၏ အဆံုး သတ္အပိုင္းကို ေဆာင္ရြက္ၾကရေသာ တရားသူႀကီး၏ လုပ္ငန္းတာ၀န္ မည္မွ် ႀကီးမားပံုကို သိႏိုင္ပါသည္။

ဤသည္မွာ ျပစ္မႈဆိုင္ရာအမႈမ်ားကို တရားစီရင္ရာ၌ ေဆာင္ရြက္ပံုအဆင့္ ဆင့္၏ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ႏွင့္ တရားစီရင္ျခင္း တြင္ မည္သူက မည္သည့္အပိုင္းကို တာ၀န္ယူၾကရေၾကာင္းသိရွိရန္ ဗဟုသုတ အလို႔ငွာ တင္ျပလုိက္ရပါသည္။

ျမန္မာတိုင္း(မ္)မွ ကူးယူေဖာ္ျပျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ဒါဖတ္ၿပီးမွ တံဆိပ္ေခါင္း၀ယ္ယူ စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ဆို ေစလုိပါသည္

ဒါဖတ္ၿပီးမွ တံဆိပ္ေခါင္း၀ယ္ယူ စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ဆို ေစလုိပါသည္

| ေဆာင္းပါး |

၁၈၉၉ ခုႏွစ္၊ ျမန္မာႏိုင္ငံတံဆိပ္ေခါင္း အက္ဥပေဒသည္ ယခင္က ျပည္ေထာင္စုသမၼတ ျမန္မာ ႏုိင္ငံ၏ အခ်ဳိ႕ေဒသတု႔ိတြင္ အက်ဳိးသက္ေရာက္ ျခင္းမရွိခဲ့ေသာ္လည္း ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရ၏ ၂၇-၁၀-၉၇ ရက္စြဲပါ အမိန္႔ေၾကာ္ျငာ စာအမွတ္ ၁၈ / ၉၇ အရ ႏိုင္ငံေတာ္တစ္၀န္းလံုးသို႔ တုိးခ်ဲ႕အာဏာသက္ေရာက္ခဲ့ၿပီး ျဖစ္ပါသည္။

အဆိုပါ ျမန္မာႏိုင္ငံတံဆိပ္ေခါင္း အက္ဥပေဒ ၏ ေနာက္ဆက္တြဲဇယား (၁)တြင္ ေဖာ္ျပထားေသာ စာခ်ဳပ္စာတမ္းအမ်ဳိးအစား ၆၅ မ်ဳိးႏွင့္ ပတ္သက္၍ ယင္းဇယားတြင္ ေဖာ္ျပပါရွိသည့္ ႏႈန္းထားအသီးသီး အတုိင္း တံဆိပ္ေခါင္းခြန္ထမ္းေဆာင္ရန္ တာ၀န္ ရွိမည္ျဖစ္ ပါသည္။

ထုိ႔အတူ ယင္းဇယားတြင္ ေဖာ္ျပထားေသာ စာခ်ဳပ္စာတမ္း အမ်ဳိးအစားအလုိက္ ကင္းလြတ္ခြင့္ႏွင့္ ႁခြင္းခ်က္မ်ားကိုလည္း ခံစားခြင့္ ရွိမည္ျဖစ္ပါမည္။

တံဆိပ္ေခါင္းခြန္ ထုိက္သင့္သည့္ စာခ်ဳပ္စာတမ္းမ်ားအေပၚတြင္ က်သင့္ေသာ တံဆိပ္ေခါင္းခြန္ကို စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ဆိုျခင္းမျပဳမီ၊ သို႔မဟုတ္ စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ဆိုသည့္အခ်ိန္တြင္ ထမ္းေဆာင္ရမည္ ျဖစ္ပါသည္။

စာခ်ဳပ္စာတမ္း တစ္ခုခုေပၚတြင္ တံဆိပ္ခြန္ ထမ္းေဆာင္ထုိက္ပါလ်က္ ထမ္းေဆာင္ရန္ ပ်က္ကြက္လွ်င္၊ သို႔မဟုတ္ ေလ်ာ့နည္း ထမ္းေဆာင္ ထားလွ်င္ ယင္းစာခ်ဳပ္စာတမ္းကို သက္ဆိုင္ရာ အရာရွိက သိမ္းဆည္းရယူႏိုင္ၿပီး ေရွာင္တိမ္းခဲ့သည့္၊ သို႔မဟုတ္ ေလ်ာ့နည္းထမ္းေဆာင္ခဲ့သည့္ တံဆိပ္ ခြန္ကို ျပန္လည္ထမ္းေဆာင္ရမည့္အျပင္ ယင္း ေရွာင္တိမ္းေငြ၊ သို႔မဟုတ္ ေလ်ာ့နည္းေငြ၏ ၁၀ ဆ အထိကိုလည္း ဒဏ္ေၾကးေငြအျဖစ္ ေပးေဆာင္ရမည္ျဖစ္ပါသည္။

တံဆိပ္ခြန္ထုိက္သင့္သည့္ စာခ်ဳပ္တစ္ရပ္ေပၚတြင္ တံဆိပ္ခြန္ထမ္းေဆာင္ရာ၌ အစိုးရက တံဆိပ္ ေခါင္းအက္ဥပေဒအတြက္ ထုတ္ေ၀ထားသည့္ စာခ်ဳပ္စာတမ္း အမ်ဳိးအစားအလုိက္ သတ္မွတ္ ထားသည့္ တံဆိပ္ေခါင္းအမ်ဳိးအစားျဖင့္ ေပးေဆာင္ ရမည္ျဖစ္၍ အထူးျပ႒ာန္းခ်က္မရွိပါက စာပို႔တံဆိပ္ ေခါင္းမ်ား အသံုးျပဳခြင့္မရွိပါ။

တံဆိပ္ခြန္ထုိက္သင့္သည့္ စာခ်ဳပ္စာတမ္းတြင္ ထုိက္သင့္သည့္ တံဆိပ္ေခါင္းမပါရွိလွ်င္ ဥပေဒ အရျဖစ္ေစ၊ အမႈသည္တို႔၏ သေဘာ တူညီခ်က္ျဖင့္ ျဖစ္ေစ၊ သက္ေသခံခ်က္ ရယူခြင့္ရွိသူ တစ္ဦး တစ္ေယာက္က မည္သည့္အမႈကိစၥအတြက္မဆို သက္ေသခံခ်က္အျဖစ္ လက္ခံႏိုင္ခြင့္မရွိေၾကာင္း၊ ထုိ႔ျပင္ အဆိုပါ သက္ေသခံခ်က္ ရယူခြင့္ရွိသူ တစ္ဦး တစ္ေယာက္ကျဖစ္ေစ အမ်ားျပည္သူဆုိင္ရာ အရာရွိ တစ္ဦးဦးကျဖစ္ေစ အဆိုပါ စာခ်ဳပ္စာတမ္း အရ ေဆာင္ရြက္ေပးျခင္း၊ ယင္းတုိ႔ကို မွတ္ပံုတင္ ျခင္း၊ မွန္ကန္ေၾကာင္း အသိအမွတ္ျပဳ သက္ေသခံ လက္မွတ္ေရးထုိးျခင္း မရွိေစရဟု ျမန္မာႏုိင္ငံ တံဆိပ္ေခါင္းအက္ဥပေဒတြင္ ျပ႒ာန္းထား ပါသည္။

သို႔ျဖစ္ပါ၍ မိမိေဆာင္ရြက္ၾကသည့္ ကိစၥရပ္မ်ား အတြက္ စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ဆုိ႐ံုမွ်ျဖင့္ လံုေလာက္မည္ မဟုတ္ဘဲ ထုိက္သင့္သည့္တံဆိပ္ခြန္ ထမ္းေဆာင္ ထားရန္၊ စာခ်ဳပ္စာတမ္း အမ်ဳိးအစားအလုိက္ သတ္မွတ္ထားသည့္ တံဆိပ္ေခါင္းအမ်ဳိးအစားျဖင့္ ထမ္းေဆာင္ထား ၾကရန္ လိုအပ္မည္ျဖစ္ပါသည္။

စာခ်ဳပ္စာတမ္း တစ္ရပ္ရပ္အေပၚတြင္ တံဆိပ္ခြန္ ထုိက္သင့္ျခင္း ရွိ၊ မရွိ၊ ရွိလွ်င္ မည္မွ်ထုိက္သင့္သည္ စသည္တို႔ႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေကာ္လိေတၱာ္အရာရွိ ျဖစ္သည့္ ၿမိဳ႕နယ္အခြန္ ဦးစီးဌာနမႉးက အဆံုး အျဖတ္ျပဳမႈ၊ ထပ္ဆင့္လက္မွတ္ေရးထုိးမႈတုိ႔ကို ေဆာင္ရြက္ ပိုင္ခြင့္ ရွိသျဖင့္ ေတြ႕ဆံုေမးျမန္း ေဆာင္ရြက္သင့္ပါသည္။

လက္ရွိအခ်ိန္တြင္ ေဈးကြက္အတြင္း တံဆပ္ ေခါင္းအလြတ္မ်ား၊ အသင့္႐ိုက္ႏွိပ္ထားၿပီးျဖစ္သည့္ စာခ်ဳပ္စာတမ္းပံုစံမ်ားကို ေရာင္းခ်လ်က္ရွိၾကရာ အခ်ဳိ႕ေသာ မသမာသူတုိ႔က ျမန္မာႏိုင္ငံ တံဆိပ္ ေခါင္းအက္ဥပေဒအရ အစိုးရက ထုတ္ေ၀ထား သည့္ တံဆိပ္ေခါင္းမ်ား မဟုတ္သည့္ ငါးက်ပ္တန္၊ ေျခာက္က်ပ္တန္၊ ၁၀ က်ပ္တန္၊ ၂၅ က်ပ္တန္ ႏွိပ္တံဆိပ္ေခါင္းအတုမ်ားျဖင့္ ႐ိုက္ႏွိပ္ ေရာင္းခ် လ်က္ရွိေၾကာင္း ေတြ႕ရွိရသျဖင့္ တာ၀န္ရွိသူမ်ား အား ဖမ္းဆီးအေရးယူျခင္းမ်ား ေဆာင္ရြက္လ်က္ ရွိပါသည္။

အဆိုပါ တံဆိပ္ေခါင္းအတုမ်ားျဖင့္ စာခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ဆိုေဆာင္ရြက္ၾကျခင္းျဖင့္ မိမိတို႔ခ်ဳပ္ဆိုထား သည့္ အေၾကာင္းအရာကိစၥအတြက္ အေရးယူ ေဆာင္ရြက္ခ်က္မျပဳႏုိင္၍ နစ္နာမႈမ်ားစြာ ျဖစ္ေစႏိုင္ပါသည္။

သို႔ျဖစ္ပါ၍ တံဆိပ္ေခါင္းမ်ားကို ျပင္ပေဈးကြက္တြင္ အလြယ္၀ယ္ယူျခင္းမျပဳဘဲ မိမိတုိ႔ႏွင့္ နီးစပ္ရာ ၿမိဳ႕နယ္အခြန္ဦးစီးဌာနမႉး႐ံုး မ်ားတြင္ မိမိတို႔ေဆာင္ရြက္ၾကမည့္ကိစၥ၊ ခ်ဳပ္ဆိုမည့္ စာခ်ဳပ္စာတမ္းအမ်ဳိးအစားတုိ႔ကို မွန္ကန္စြာ တင္ျပ ၾကလ်က္ ထိုက္သင့္သည့္ တံဆိပ္ခြန္ကို ကပ္ႏွိပ္ရ မည့္ တံဆိပ္ေခါင္းအမ်ဳိးအစား မွန္ကန္စြာျဖင့္ ကပ္ႏွိပ္ေဆာင္ရြက္သင့္ပါသည္။

မည္သူမဆို တံဆိပ္ေခါင္းေရာင္းခ်သူအျဖစ္ ခန္႔အပ္ျခင္း မခံရပါလ်က္ တံဆိပ္ေခါင္းေရာင္းခ် လွ်င္၊ သို႔မဟုတ္ တံဆိပ္ေခါင္း တစ္စံု တစ္ရာကို ဥပေဒႏွင့္ဆန္႔က်င္၍ လက္၀ယ္ထားရွိပါက ေျခာက္လအထိ ေထာင္ဒဏ္ျဖစ္ေစ၊ ေငြဒဏ္ က်ပ္ ၅၀၀ အထိျဖစ္ေစ စီရင္ျခင္းခံထိုက္ေစရမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း ျမန္မာႏိုင္ငံတံဆိပ္ေခါင္း အက္ဥပေဒ ပုဒ္မ ၆၉ တြင္ ျပ႒ာန္းထားပါသည္။

ျပစ္မႈဆိုင္ရာ ဥပေဒပုဒ္မ ၂၅၅ တြင္ တံဆိပ္ ေခါင္းအတုျပဳလုပ္ျခင္းအတြက္ ေထာင္ဒဏ္ တစ္သက္၊ သို႔မဟုတ္ ေထာင္ဒဏ္ ၁၀ ႏွစ္အထိ၊ ထုိ႔ျပင္ ေငြဒဏ္လည္း ခ်မွတ္ႏိုင္သည္ဟု လည္းေကာင္း၊ ပုဒ္မ ၂၅၆ တြင္ တံဆိပ္ေခါင္းအတု ျပဳလုပ္သည့္ ကိရိယာ၊ သို႔မဟုတ္ ၀တၳဳပစၥည္းကို လက္၀ယ္ထားရွိျခင္း၊ ပုဒ္မ ၂၅၇ တြင္ တံဆိပ္ ေခါင္းအတုျပဳလုပ္သည့္ ကိရိယာကို ျပဳလုပ္ျခင္း၊ သို႔မဟုတ္ ေရာင္းခ်ျခင္း၊ ပုဒ္မ ၂၅၈ တြင္ တံဆိပ္ ေခါင္းအတုေရာင္းခ်ျခင္း၊ ပုဒ္မ ၂၅၉ တြင္ တံဆိပ္ ေခါင္းအတုကို လက္၀ယ္ထားရွိျခင္း တုိ႔အတြက္ ေထာင္ဒဏ္ ခုနစ္ႏွစ္အထိ၊ ထုိ႔ျပင္ ေငြဒဏ္လည္း ခ်မွတ္ႏုိင္သည္ဟု လည္းေကာင္း၊ ပုဒ္မ ၂၆၀ တြင္ တံဆိပ္ေခါင္း အတုမွန္း သိလ်က္ႏွင့္ အစစ္အမွန္ အေနျဖင့္ အသံုးျပဳျခင္းအတြက္ ခုနစ္ႏွစ္အထိ ေထာင္ဒဏ္၊ သို႔မဟုတ္ ေငြဒဏ္၊ သို႔မဟုတ္ ေထာင္ဒဏ္ႏွင့္ ေငြဒဏ္ ႏွစ္ရပ္စလံုး ခ်မွတ္ႏိုင္ ေၾကာင္း ျပ႒ာန္းထားပါေၾကာင္း သိရွိမွတ္သား ၾကႏုိင္ပါရန္ အသိေပးအပ္ပါသည္။

သက္ဆိုင္ရာ ျပည္တြင္းအခြန္မ်ား ဦးစီးဌာန ႐ံုးမ်ားတြင္ မိမိအမွန္တကယ္ အသံုးျပဳလိုေသာ ကိစၥရပ္အတြက္ လိုအပ္ေသာ အေရ အတြက္ကို တံဆိပ္ေခါင္းမ်ားအေပၚတြင္ ပါရွိေသာ သတ္မွတ္တန္ဖိုးမ်ားအတုိင္း ေငြအပိုမေပးရဘဲ လြယ္လင့္တကူ ၀ယ္ယူရရွိႏုိင္ေရး အတြက္ စီမံထားရွိသည္ဟု ေမးျမန္းသိရွိရပါေၾကာင္း အသိေပးေဖာ္ျပအပ္ပါသည္။

ခြန္ျမတ္ေအာင္ေက်ာ္

ျမန္မာတိုင္း(မ္)မွ ကူးယူေဖာ္ျပျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ျပည့္တန္ဆာႏွင့္ ဥပေဒ

ျပည့္တန္ဆာႏွင့္ ဥပေဒ

(ေအာက္တြင္ ေဖၚျပမည့္ အေၾကာင္းအရာမ်ားသည္ အသက္ ၁၈ႏွစ္ ျပည့္မွ ဖတ္သင့္သည့္ အျပင္ ေဖၚျပမည့္ အေၾကာင္းအရာကို လိုက္၍ ၾကမ္းတမ္းသည္ဟု ယူဆႏိုင္ေသာ စာသားမ်ား ပါ၀င္ႏိုင္သျဖင့္ မဖတ္ရွဳလိုသူမ်ား ဤေနရာမွ စတင္၍ ရပ္တန္႕ႏိုင္ေၾကာင္း သတိေပးပါသည္)

၁။ အမ်ိဳးသမီး လႊတ္ေတာ္ အမတ္တစ္ဦးမွ ႏိုင္ငံတြင္ ျပည့္တန္ဆာ လုပ္ငန္းကို တရား၀င္လုပ္ကိုင္ႏိုင္ရန္ ဥပေဒရိွသင့္ေၾကာင္း အဆိုတင္သြင္းမည္ဟု ၾကားသိရေသာအခါ ထံုးစံအတိုင္းပင္ ကန္႕ကြက္သံ၊ လက္ခံသံ တေ၀ေ၀ ၾကားရပါသည္။ ခံစားခ်က္ကို အဓိကထား ေျပာေနသည္ကမ်ားပါသည္။ ခံစားခ်က္ကို ေဘးဖယ္၍ ေျပာျပခ်င္သည္မ်ားရိွလာသည္။

၂။ ျပည့္တန္ဆာဟု ေခၚသည္ျဖစ္ေစ၊ မိန္းမရႊင္ဟု ေခၚသည္ျဖစ္ေစ၊ လိင္လုပ္သားဟု ေခၚသည္ျဖစ္ေစ အမွန္စင္စစ္ “ဖာ” ပင္ျဖစ္သည္။ (စကားရိုင္းလွ်င္သည္းခံပါ၊ ဆက္ရွင္းပါမည္) အေခၚအေ၀ၚက စကားေျပာပါသည္။ ဖာကို ဖာဟု မေခၚပဲ လိင္လုပ္သားဟု ေခၚေသာအခါ တမ်ိဳးေသာ ဂုဏ္ရိွေနသေယာင္ထင္ေနရသည္။ (ဂုဏ္မရိွဟု ေျပာျခင္းလည္း မဟုတ္ပါ၊ ပုဂၢလအစြဲေၾကာင့္ ခံစားခ်က္ေျပာင္းသြားတတ္ေၾကာင္း ေျပာလိုရင္း ျဖစ္သည္။) ေကတီဗီမွာ အဆိုေတာ္လုပ္သည္ဟု နာမည္တတ္ထားေသာ မိန္းကေလးမ်ားကို ဖာဟု ေခၚေသာ အခါ ဆတ္ဆတ္ခါ နာပါလိမ့္မည္။ ထို အနာသည္လည္း ထိုဘ၀မွ ရုန္းထြက္ရန္ တြန္းအား တစ္ခု ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ ထို႕အျပင္ ထိုအလုပ္ကို တရား၀င္ေရးမ၀င္ေရးထက္ “ဖာ” ဟူေသာ စကားကိုပင္ ႏွဳတ္မွ မထြက္ရဲေသာ အမ်ိဳးေကာင္း သမီးငယ္မ်ား ရိွေနေၾကာင္း ထင္ရွားေစရန္ ျဖစ္သည္။ ယခုစာသည္ ထိုဖာမ်ားကို တရား၀င္သင့္ မ၀င္သင့္ထက္ ေတြးေတာထိုက္ဖြယ္ရာမ်ားကို ေျပာျပရန္သာ ျဖစ္ပါသည္။

၃။ လက္ခံလိုသူတို႕ကမူ အေၾကာင္း အမ်ိဳးမ်ိဳးျပၾကသည္။ ျပည့္တန္ဆာသည္ ဘုရားရွင္လက္ထက္ကပင္ ရိွခဲ့ေၾကာင္း (ဘုရားရွင္ႏွင့္ ေလာကီေရး မဆိုင္ပါ၊ ဘုရားရွင္လက္ထက္တြင္ သူခိုးလည္းရိွပါသည္၊ မည္သည့္လက္ထက္တြင္မဆို ျပည့္တန္ဆာရိွပါသည္၊ ရိွတိုင္း လက္ခံရန္မလိုပါ) တိုင္းျပည္ကို အလွတန္ဆာဆင္ေပးသျဖင့္ ျပည့္တန္ဆာဟုေခၚေၾကာင္း (မည္သို႕နာမည္တတ္တတ္၊ ဖာသည္ဖာပင္ျဖစ္သည္) တရား၀င္ သတ္မွတ္ျခင္းျဖင့္ ရဲမ်ားကို လိုင္းေၾကး ဆတ္ေၾကးေပးရျခင္းမွ ကင္းလြတ္ႏိုင္ေၾကာင္း၊ ေဆးစစ္ခ်က္မ်ား လုပ္ႏိုင္သျဖင့္ စိတ္ခ်ရေၾကာင္း မ်ား ေျပာျပၾကပါသည္။ (ထိုကိစၥမ်ားကိုလည္း ရွင္းရပါမည္၊ ခဏသည္းခံပါ)

၄။ ကေလးေျပာ ေျပာလိုက္လွ်င္မူ ကိစၥျပတ္ပါသည္။ ျပည့္တန္ဆာ ကိစၥ တရား၀င္ေရး သေဘာတူသူမ်ားသည္ မိမိမိတ္ေဆြမ်ားကို “ငါ့ညီမကေတာ့ လိုင္စင္ရဖာကြ” ဟု ေျပာရဲပါမည္လား။ ကိုယ့္အမ်ိဳးထဲတြင္ တရား၀င္ ဖာခန္းေထာင္သူမ်ားရိွလွ်င္ သေဘာတူမည္လား။ မိုက္ရိုင္းခ်င္၍ မဟုတ္ပါ။ လူဆိုသည္မွာ ကိုယ့္ႏွလံုးသားထဲတြင္ရိွေသာ ႀကိဳးကို ဆြဲလွဳပ္မွ နာခ်င္သည္။ ဖာမ်ားကို မသနား၍ မဟုတ္ပါ။ သနားသည္ႏွင့္ တရား၀င္လုပ္ကာ သူရဲေကာင္းဘြဲ႕ေပးရန္လည္း မလိုပါ။ ဖခင္နဖူးမွ ျခင္ကို ရဲတင္းႏွင့္ ထုသတ္ေသာ ေစတနာကို ေစတနာဟု မသတ္မွတ္လိုပါ။ ေစတနာကို ပညာတြဲမွ သာဓုေခၚရပါမည္။

၅။ ျပည့္တန္ဆာ ကိစၥကို အစိုးရတစ္ရပ္အေနျဖင့္ သံုးမ်ိဳး ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ပါသည္။ ၁) ျပစ္မွဳ အျဖစ္ သတ္မွတ္ျခင္း Criminalisation ၊ ၂) ဥပေဒေဘာင္အတြင္း ကန္႕သတ္ေဆာင္ရြက္ေစျခင္း Legalisation ၊ ၃) ျပစ္မွဳအျဖစ္ လံုး၀ မသတ္မွတ္ေတာ့ျခင္း Decriminalisation တို႕ ျဖစ္ပါသည္။ ဒီမိုကေရစီ အစိုးရတိုင္း ျပည့္တန္ဆာကိစၥကို တရား၀င္ ခြင့္ျပဳသည္မဟုတ္ပါ။ အထက္ပါ သံုးမ်ိဳးကို ႏိုင္ငံအလိုက္ ေဆာင္ရြက္ၾကသလို ႏိုင္ငံတစ္ခုအတြင္းရိွ ေဒသအလိုက္ေဆာင္ရြက္ၾက၊ ျငင္းပယ္ၾက၊ လက္ခံၾကသည္လည္း ရိွပါသည္။

၆။ ျပည့္တန္ဆာကိစၥကို္ ျပစ္မွဳေဘာင္အတြင္း သြတ္သြင္းရာတြင္လည္း ႏွစ္မ်ိဳးရိွပါသည္။ အလံုးစံုေသာ လိင္အေရာင္းအ၀ယ္ကိစၥမွန္သမွ် တားျမစ္ျခင္း Prohibitionist ႏွင့္ လိင္အေရာင္းအ၀ယ္ကို ခြင့္ျပဳၿပီး က်န္ဆက္စပ္သမွ်တားျမစ္ျခင္း Abolitionist (ဥပမာ- အမ်ားျပည္သူေနရာလိင္ေရာင္း၀ယ္ျခင္း၊ ျမဴဆြယ္ျခင္း၊ ဇိမ္နန္းေထာင္ျခင္း) တို႕ ျဖစ္ပါသည္။ ယခု ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ေျပာေနၾကသူမ်ားသည္ ဥပေဒအတြင္းမွ ျပည့္တန္ဆာ လုပ္ကိုင္ခြင့္ျပဳျခင္းကို ေတာင္းဆိုေနသည္ဟု ယူဆသည့္ အေလ်ာက္ ထိုကိစၥကို အေသးစိတ္ပါမည္။

၇။ ျပည့္တန္ဆာလုပ္ငန္းကို တရား၀င္ ခြင့္ျပဳလိုက္ေသာအခါ တရား၀င္ေစရန္ လုပ္ရေသာ ကိစၥမ်ား ပါလာပါသည္။ မွတ္ပံုတင္ျခင္း၊ လိုင္စင္ခ်ေပးျခင္း၊ မစစ္မေနရ ေဆးစစ္ေစျခင္း စသည္တို႕ ျဖစ္ပါသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္ ဖာမ်ားသည္ မ်ားေသာအားျဖင့္ နယ္လွည့္လိင္လုပ္သားမ်ား ျဖစ္ပါသည္။ တစ္ေနရာတြင္ ၾကာရွည္ေနလွ်င္ ေဖာက္သည္ရသည္ဟု ယူဆႏိုင္ေသာ သာမန္အေရာင္း အ၀ယ္ကိစၥမဟုတ္ပါ။ ေနရာသစ္မွ လူအသစ္ဟုထင္ၾကပါသည္။ မွတ္ပံုတင္၀ယ္ သက္တမ္းရင့္ေနေသာ ျပည့္တန္ဆာကို မည္သူမွ ငွားရမ္းေပ်ာ္ပါးလိုမည္ မဟုတ္ပါ။ ထိုျပည့္တန္ဆာမ်ားအား တရား၀င္ မွတ္ပံုတင္လာမည္ဟု ထင္လွ်င္ထိုင္ေစာင့္ပါ။ မလာပါ။ လိုင္စင္သက္တမ္းတိုးျခင္း၊ ေဆးစစ္ျခင္းကိုလည္း တစ္ေနရာတည္းတြင္ လုပ္ပါမည္လား။ သံသယရိွရပါသည္။ ေဆးမေအာင္လွ်င္လည္း “ေကာင္းေရာင္းေကာင္း၀ယ္” လုပ္စားမည္လား။ တရား၀င္ဖာမွာ တရားမ၀င္ဖာအျဖစ္ ေျပာင္းသြားျခင္းသာ ျဖစ္ပါမည္။ အသက္မျပည့္၍ မွတ္ပံုတင္မလုပ္ရေသာ ျပည့္တန္ဆာသည္ ထိုအလုပ္ကို အသက္ျပည့္သည္ အထိ ေစာင့္ေနမည္လား။

၈။ ေနာက္တစ္ခ်က္သည္ ျပည့္တန္ဆာလုပ္ငန္းကို တရား၀င္ သတ္မွတ္ျခင္းျဖင့္ ရာဇ၀တ္မွဳ ေလ်ာ့က်ႏိုင္သည္ ဆိုေသာ အေကာက္အယူျဖစ္သည္။ ရာဇ၀တ္မွဳတြင္ အုပ္စုဖြဲ႕ အႏိုင္က်င့္ျခင္း၊ ရဲေၾကးေပးရျခင္း၊ ကေလးျပည့္တန္ဆာ၊ လူကုန္ကူးမွဳ စသည္တို႕ ေလ်ာ့က်မည္ဟု ဆျိုခင္းျဖစ္ပါသည္။ အေရာင္းအ၀ယ္သေဘာကို နားမလည္၍ ေျပာျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ငယ္ငယ္ကိုမွ တပ္မက္သူ၊ အပ်ိဳဘ၀ ၀ယ္လိုသူ (ကန္ေတာ့ပါသည္၊ မရွင္းမည္စိုး၍ ရိုင္းရိုင္းဆိုပါမည္၊ ပါကင္ေဖာက္လိုသူ) စသည္တို႕ရိွေနလွ်င္ ေမွာင္ခိုေစ်းကြက္ရိွေနမည္သာျဖစ္သည္။ ထိုသို႕ရိွေနလွ်င္ ရဲအဂတိကိစၥ ရိွေနဦးမည္သာျဖစ္သည္။ ရဲမ်ား ရဲေၾကးေတာင္းသည္ကို ပေပ်ာက္ရန္ ျပည့္တန္ဆာ တရား၀င္ေရးလုပ္မည္လား၊ ရဲအဂတိလိုက္စားမွဳ ပေပ်ာက္ေရးလုပ္ရမည္လား ရွင္းေအာင္ေတြးေစခ်င္ပါသည္။ ရဲကမူ ဖာေၾကး မရလွ်င္ ႏွစ္လံုးသံုးလံုးသမားဆီမွေတာင္းပါမည္။

၉။ လိင္အေရာင္းအ၀ယ္ကိစၥသည္ ေရာင္းသူ၀ယ္သူ ႏွစ္ဦးတည္းသာ ရိွေသာ ကိစၥလို မရိုးရွင္းပါ။ တတိယလူ အၿမဲလိုလိုရိွပါသည္။ ထို ျပည့္တန္ဆာမ်ားကို ႀကိဳးကိုင္ျခယ္လွယ္ေနေသာ ဇိမ္ေခါင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။ ထိုေခါင္းမ်ားသည္ မ်ားေသာ အားျဖင့္ လူဆိုးလူမိုက္မ်ားျဖစ္ၾကပါသည္။ တရား၀င္ျဖစ္လာေသာ ျပည္တန္ဆာကိစၥမ်ားတြင္ ထို မန္ေနဂ်ာမ်ား တရား၀င္ ေပၚေပါက္လာၿပီး ရာဇ၀တ္မွဳကို က်ဴးလြန္ႏိုင္ေျခ ပိုမ်ားလာပါမည္။ ျပည့္တန္ဆာမ်ားကို ေခါင္းပံုျဖတ္ျခင္း၊ ပခ်ဳပ္ဆိုင္ေထာင္ျခင္း၊ အတင္းအၾကပ္ ဖာဇာတ္သြင္းျခင္းတို႕ကို တရား၀င္လုပ္လာႏိုင္ပါသည္။ ျဖစ္ၿပီးလွ်င္ မ်က္ေစ့မွိတ္သည္က မ်ားပါသည္။ ျပည့္တန္ဆာႏြံသည္ ရုန္းထြက္ရန္ ခက္ပါသည္။ ျပည့္တန္ဆာကိစၥကို ဥပေဒျပဳလွ်င္ ထို ဖာေခါင္းမ်ားအတြက္ ဥပေဒ ထပ္၍ ျပဳရပါသည္။ ႏိုင္ငံတကာကို ၾကည့္ေစခ်င္ပါသည္။

၁၀။ ေနရာကိစၥသည္လည္း စဥ္းစားစရာ ကိစၥ ျဖစ္လာပါမည္။ လမ္းေပၚမွ ဖာမ်ားအတြက္ ျမဴဆြယ္ရန္ ေနရာ သတ္မွတ္ေပးရပါမည္။ ေတြ႕ရာတြင္ ျမဴဆြယ္၍ မရပါ။ ဇိမ္နန္းေထာင္ရာတြင္လည္း ထို႕အတူပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ထုိအရပ္ေဒသရိွ အမ်ိဳးေကာင္း သားသမီးမ်ား အေႏွာက္အယွက္ မျဖစ္ေစရန္ သီးသန္႕ေနရာ သတ္မွတ္ေပးရပါမည္။ ထို႕အျပင္ အမ်ားျပည္သူႏွင့္ ဆိုင္ေသာ ေနရာမ်ားတြင္ လိင္အေရာင္း အ၀ယ္လုပ္ျခင္း soliciting ကိုလည္း ထိန္းခ်ဳပ္ရပါမည္။ မည္သူသည္ မိမိေနရပ္ကို တရား၀င္ ဖာအရပ္ အျဖစ္ သတ္မွတ္ခံလိုပါမည္နည္း။ ျပည့္တန္ဆာ ဥပေဒကို လက္ခံလွ်င္ ထိုကိစၥမ်ားကို ထည့္သြင္း ခြင္ျပဳရမည္ျဖစ္သည္။ တံခါးေပါက္မွာ ျမဴဆြယ္ခြင့္၊ လမ္းေပၚတြင္ ျမဴဆြယ္ခြင့္၊ အိမ္သို႕ အလုပ္သို႕ ဖာေခၚခြင့္၊ ဇိမ္နန္းေထာင္ခြင့္ စသျဖင့္ ပါ၀င္လာပါမည္။ သားပ်ိဳသမီးပ်ိဳရိွေသာ အိမ္ေရွ႕တြင္ ပခ်ဳပ္ဆိုင္ေထာင္သည္ကို မည္သည့္ဖခင္က လက္ခံလိုပါမည္နည္း။

၁၁။ ထပ္မံစဥ္းစားစရာကိစၥသည္ ဥပေဒ အသက္၀င္ျခင္း ကိစၥ ျဖစ္ပါသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ေဆးလိပ္အရက္မ်ားကို ၁၈ႏွစ္ မေက်ာ္သူမ်ားအား မေရာင္းရန္ ဥပေဒရိွပါသည္။ အားလံုးလိုလို မလိုက္နာပါ။ ထိုသို႕ ထိန္းညိွရန္ အဖြဲ႕ အစည္း အားေကာင္းမွဳ မရိွပဲ တရား၀င္ ခြင့္ျပဳလိုက္လွ်င္ အာဏာျဖင့္ ထိန္းခ်ဳပ္၍ ရေသာ ဘ၀မွ ထိန္းခ်ဳပ္ရန္ အခြင့္အာဏာ ပင္ေပ်ာက္သြားႏိုင္ပါသည္။ ဘာႏွင့္မွ ကိုင္တြယ္မရပဲ လူကုန္ကူးမွဳ၊ ကေလးျပည့္တန္ဆာအမွဳတို႕ တရား၀င္ ျဖစ္လာႏိုင္ပါသည္။ ထိုသို႕ တရား၀င္လာလွ်င္ ေမွာင္ခိုျပည့္တန္ဆာကိစၥကို မည္သူကိုင္တြယ္မည္နည္း။ ရဲမ်ားကမူ ဖာေၾကးေကာက္ရသည့္ အရသာကို သိၿပီး ျဖစ္ပါသည္။

၁၂။ ျပည့္တန္ဆာကိစၥကို ဥပေဒျဖင့္ ကန္႕သတ္ျခင္းသည္ လူထုအတြင္း လိင္မွဳေရာဂါမ်ားကူးစက္မွဳကို ကန္႕သတ္ရန္ျဖစ္ပါသည္။ လူထုကို ဦးတည္ပါသည္။ ျပည့္တန္ဆာကိစၥကို ျပစ္မွဳအျဖစ္မွ ဖယ္ရွားလိုက္ျခင္းသည္ လူ႕အခြင့္အေရးကို ဦးတည္ပါသည္။ လူ႕အခြင့္အေရးေထာင့္မွ ၾကည့္သူမ်ားသည္ ျပည့္တန္ဆာအမွဳကို သာမန္အေရာင္းအ၀ယ္ကိစၥ အျဖစ္ ဥပေဒလုပ္ရန္မလိုပဲ ရိွရင္းစြဲ တားျမစ္ဥပေဒကို ပယ္ဖ်က္ရံုသာရိွပါသည္။ ထိုအထိ လုပ္ရဲပါမည္လား။ ဥပေဒျဖင့္ ကန္႕သတ္လွ်င္လည္း ျပည့္တန္ဆာမ်ားကို အႏၱရာယ္ရိွေသာ လိင္ကိစၥမ်ားအေၾကာင္း သင္တန္းေပးျခင္း၊ ဆာတီဖီကိတ္ လက္မွတ္ထုတ္ေပးျခင္းတို႕ ေဆာင္ရြက္ရပါမည္။

၁၃။ ထိုသို႕ ေဆာင္ရြက္ပါေသာ္လည္း ျပည့္တန္ဆာကို ဥပေဒျဖင့္ ခြင့္ျပဳျခင္း၏ အက်ိဳးရလာဒ္ကို သိသာထင္ရွားစြာ မေတြ႕ရေၾကာင္း သူရို႕ ၀န္ခံၾကပါသည္။ ၁) ရလာဒ္ကို သုေတသနျပဳမွဳ၊ ေစာင့္ၾကည့္ အဆင့္ျမွင့္ေပးမွဳ နည္းပါးျခင္းLittle evaluative research ၊ ၂) ဥပေဒေဘာင္ျဖင့္ ခ်ဥ္းကပ္နည္းမ်ား အတိုးအေလ်ာ့ လုပ္ရန္လြယ္ျခင္းVariations in legal frameworks within approaches ၊ ၃) အစီရင္ခံစားမ်ား၏ ရလာဒ္ကို တိုင္းတာတြက္ခ်က္ရန္ ခဲယဥ္းျခင္းValidity of reports ၊ ၄) အျငင္းပြားဖြယ္ရလာဒ္မ်ားရိွျခင္း Conflicting results (ဘာသာေရးသမားတို႕က သိပ္မ်ားေနၿပီထင္မည္၊ လူ႕အခြင့္အေရးသမားက လိုေသးသည္ထင္မည္) တို႕ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။

၁၄။ အဆံုးသတ္ေျပာရလွ်င္ ဖူကူယားမား၏ ႏိုင္ငံတည္ေဆာက္ေရး စာအုပ္္မွ အမွတ္ရမိသည္ကို ေျပာျပလိုပါသည္။ ဒီမိုကေရစီေဖၚေဆာင္ရာတြင္ ယဥ္ေက်းမွဳဖက္တာသည္ ေရြ႕ေျပာင္းရ အလြန္ခက္ပါသည္။ ျပည့္တန္ဆာကိစၥကို ယဥ္ေက်းမွဳဖက္တာေပၚတင္ၾကည့္ေစခ်င္ပါသည္။ (ယဥ္ေက်းမွဳကို အေၾကာင္းျပ၍ ျငင္းျခင္း မဟုတ္ပါ၊ ျပည့္တန္ဆာကိစၥကို ျပည္သူတို႕၏ ယဥ္ေက်းမွဳအေပၚလက္ခံေသာ သို႕မဟုတ္ ျငင္းပယ္ေသာ ဓေလ့အေပၚတင္ၾကည့္ေစရန္ ဆိုလိုပါသည္။ ျပည္သူတို႕ အလြယ္တကူ ေခါင္းၿငိမ့္မည္ေလာ၊ ျငင္းပယ္မည္ေလာ ဆိုသည္ကို စဥ္းစားရန္ ျဖစ္ပါသည္) ထိုအလုပ္ကို မဆိုထားႏွင့္၊ ဖာဟူေသာစကားကိုပင္ ႏွဳတ္က မထြက္ရဲသူမ်ားရိွေၾကာင္း သိေစလိုပါသည္။

၁၅။ သူရို႕ဆီမွာ၊ သူရို႕ဆီမွာႏွင့္ လြယ္လင့္တကူ ဒီမိုကို ကေရစီျပသူမ်ား စဥ္းစားေစခ်င္ပါသည္။ သူရို႕ဆီမွာတိုင္း ျပည့္တန္ဆာဥပေဒကို လက္ခံၾကသည္မဟုတ္ပါ။ တားျမစ္ေသာႏိုင္ငံမ်ားစြာရိွပါသည္။ ကိုယ့္အေျခအေနကို မသံုးသပ္ပဲ လြယ္လင့္တကူ တင္သြင္းလို၍ မရပါ။ သူ႕ေရေျမမွာေပါက္တိုင္း ကိုယ့္ေရေျမႏွင့္ အံမ၀င္ပါ။ (ယခုစာစုတြင္ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမွဳကို အေၾကာင္းျပ၍ မျငင္းခဲ့ပါ၊ ) ဆင္ျခင္တံုတရားကို သံုး၍ သံုးသပ္ေစလိုပါသည္ခင္ဗ်ား။

၁၆။ ထို႕ထက္ပို၍ ဆိုရန္ မရိွပါ။

ေနာက္ဆက္တြဲ

ဆရာဦးေမာင္ေမာင္ျမင့္မွ ဖံုးဆက္၍ ေဆြးေႏြး အားေပးသျဖင့္ ေက်းဇူးတင္ရပါသည္။ ဆရာေျပာေသာ ေျဖရွင္းရန္ နည္းလမ္းမ်ားကို (နားလည္သမွ်) တင္ေပးပါမည္။

(၁) ျပည့္တန္ဆာကိစၥသည္ ပေပ်ာက္ရန္ လုပ္မရပါ။ ပေပ်ာက္ရန္ လုပ္မရ၍ တရား၀င္လုပ္ရမည္ဟု မဆိုလိုပါ။ တိုးတိုးႀကိတ္ႀကိတ္ ေျဖရွင္းျခင္းကိုသာ ကာယကံရွင္မ်ားက ပိုသေဘာက်ပါသည္။ တရား၀င္ဖာအျဖစ္ရပ္တည္ရန္သည္ ေနာင္ေရးရိွပါေသးသည္။ အသက္ႀကီးလာလွ်င္ မိသားစုႏွင့္ ေနခ်င္ၾကပါလိမ့္မည္။ မည္သူမွ ထာ၀စဥ္ဖာလုပ္မရပါ။ ဖာမွတ္ပံုတင္ထားလွ်င္ အသက္ႀကီးလွ်င္ ေခါင္းျဖစ္သြားပါမည္။ မွတ္ပံုမတင္လွ်င္ မသိလိုက္ မသိဘာသာ စြန္႕ခြာ၍ ရႏိုင္ပါသည္။

(၂) ဆရာေျပာျပေသာ ဥပမာေလး အလြန္ေကာင္းပါသည္။ အမိန္႕ရ အေပါင္ဆိုင္သည္ အေပါင္ဆိုင္ သတ္သတ္လုပ္ပါက မည္သူမွ မ၀င္လိုပါ။ (ဆိုင္ထဲ၀င္လွ်င္ ေပါင္ရန္မွန္း လူတိုင္း သိပါသည္) အေပါင္ဆိုင္ကို စတိုးဆိုင္ေလးႏွင့္ တြဲဖြင့္ပါမွ ပစၥည္းေလး တစ္ခုခု ၀ယ္သလိုႏွင့္ ၀င္ေပါင္ပါသည္။ ေကတီဗီအဆိုေတာ္လုပ္ျခင္းသည္ ထိုသို႕ သေဘာပါေနပါသည္။ ဖာမ်ားမွတ္ပံုတင္မည္မဟုတ္ပါ။ မတင္မည့္အတူတူ အျခားေသာ နည္းလမ္းမ်ားျဖင့္ ဖာကိစၥ ပေပ်ာက္ရန္ ႀကိဳးစားေစခ်င္ပါသည္။

(၃) ဖာထက္ အေရးႀကီးသည္မွာ ခ်ဳပ္ထားေသာ ေခါင္းမ်ားျဖစ္ပါသည္။ သူရို႕က ဖာမ်ားကို ေခါင္းပံုျဖတ္ျခင္း၊ ဇိမ္ခန္းေထာင္ျခင္း၊ ဖာဇာတ္သြင္းျခင္းမ်ား လုပ္ပါသည္။ ဖာကိုဖမ္းသျဖင့္ ျပႆနာ မေျပလည္ပါ။ အညွာက ေခါင္းမ်ားျဖစ္ပါသည္။ ဖာမ်ားကို ကယ္လိုလွ်င္ ေခါင္းကို အားေပးေသာ ဥပေဒျပဳေရးထက္ သူရို႕ကို အေရးယူႏိုင္ရန္သာ ႀကိုးစားေစခ်င္ပါသည္။

http://www.facebook.com/notes/%E1%80%9E%E1%80%80%E1%81%A0-%E1%80%99%E1%80%AD%E1%80%AF%E1%80%B8%E1%80%8A%E1%80%AD%E1%80%B3/%E1%80%BB%E1%80%95%E1%80%8A%E1%80%B9%E1%80%B7%E1%80%90%E1%80%94%E1%80%B9%E1%80%86%E1%80%AC%E1%82%8F%E1%80%BD%E1%80%84%E1%80%B9%E1%80%B7-%E1%80%A5%E1%80%95%E1%80%B1%E1%80%92/511735228859485

ICC က လက္ခံကုိင္တြယ္ႏုိင္သည့္ ရာဇဝတ္ျပစ္မႈအမ်ိဳးအစားမ်ား၊

ICC က လက္ခံကုိင္တြယ္ႏုိင္သည့္ ရာဇဝတ္ျပစ္မႈအမ်ိဳးအစားမ်ား၊

ယခုေပၚေပါက္လာေသာတရားရံုးသည္ လူမ်ိဳးတံုး သတ္ျဖတ္မႈမ်ား (Genocide)၊လူသားမ်ိဳးႏြယ္ တခုလံုးကို ထိခုိက္ေစသည့္ ရာဇဝတ္မႈမ်ား (Crime Against Humanity)၊ စစ္ပြဲဆုိင္ရာရာဇဝတ္မႈ မ်ား(War Crime) တုိ႔ကုိ က်ဴးလြန္သည္ဟု စြပ္စြဲခံရသည့္ လူပုဂၢိဳလ္တဦးတေယာက္တုိင္းကို ခံုရံုးတင္ အေရးယူႏုိင္ပါသည္။ ထုိအမႈ(၃)မ်ိဳးႏွင့္ အက်ဴံးမဝင္သည့္ က်န္သည့္အမႈမ်ားကို မတုိင္ၾကားႏုိင္ေပ။

တုိင္ၾကားႏုိင္ေသာအမႈမ်ား

လူမ်ိဳးတံုးသတ္ျဖတ္မႈဆုိသည္မွာ “ႏုိင္ငံသား၊ မ်ိဳးႏြယ္စု၊ လူမ်ိဳးစု (သုိ႔မဟုတ္) ဘာသာေရးဆုိင္ရာ အသင္းအဖြဲ႔မ်ား အားလံုးကို ဖ်က္ဆီးရန္ ရည္ရြယ္ခ်က္ႏွင့္ က်ဴးလြန္မႈမ်ား (သုိ႔မဟုတ္) အခ်ိဳ႕အစိတ္ အပုိင္း ကုိ ဖ်က္ဆီးရန္ ရည္ရြယ္ခ်က္ႏွင့္ က်ဴးလြန္မႈမ်ား” ကုိ ဆုိလုိသည္။

အပုိဒ္ (၇)အရ “လူမ်ိဳးတံုး သတ္ျဖတ္မႈ” ႏွင့္ သက္ဆုိင္ေသာ ျပစ္မႈအမ်ိဳးအစား ငါးမ်ိဳးမွာ-

(၁) လူတစ္စု၏ အဖြဲ႕ဝင္မ်ားကို ပစ္မွတ္ထားေသာ သတ္ျဖတ္ျခင္း။
(၂) လူတစ္စု၏ အဖြ႔ဲဝင္မ်ားကို ခႏၶာကုိယ္ သုိ႔မဟုတ္ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ ျပင္းထန္စြာ အႏၱရာယ္ျပဳျခင္း။
(၃) အသင္းအဖြဲ႔တစ္ခုလံုး သုိ႔မဟုတ္ အခ်ိဳ႕ကုိ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ က်ဆင္းပ်က္စီးမႈ ျဖစ္ေပၚေစရန္ တမင္တကာ ရည္ရြယ္၍ ထုိအုပ္စု၏ အသက္အႏၱရာယ္ကို ထိပါးျခင္း။
(၄) လူတစ္စုအတြင္း၌ ကေလးေမြးဖြားမႈကို တားဆီးရန္ဟူေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ခ်မွတ္သည့္ သတ္မွတ္ခ်က္ကုိ လုိက္နာေစျခင္း။
(၅) ကေလးသူငယ္မ်ားကုိ လူအုပ္စုတစ္စုမွ အျခားလူအုပ္စုတစ္စုသုိ႔ အတင္းအဓမၼ ေရႊ႕ေျပာင္းျခင္း။

သန္းေခါင္စာရင္း ဥပေဒၾကမ္း ထုတ္ျပန္ေၾကညာ

သန္းေခါင္စာရင္း ဥပေဒၾကမ္း ထုတ္ျပန္ေၾကညာ

တနလၤာေန႔၊ ဒီဇင္ဘာလ 10 ရက္ 2012 ခုႏွစ္ မဇိၥ်မ သတင္း မဇၩိမသတင္းဌာန

လူဦးေရႏွင့္ အိမ္အေၾကာင္းအရာ သန္းေခါင္စာရင္း ဥပေဒၾကမ္းကို ျပည္သူအမ်ား သိရိွေလ့လာအႀကံျပဳႏိုင္ ေရးအတြက္ ၂ဝ၁၂ ခုႏွစ္၊ ဒီဇဘၤာလ ၉ ရက္ေန႔က ျပည္ေတာ္စုလႊတ္ေတာ္က ႏိုင္ငံပိုင္ မီဒီယာမ်ားမွတဆင့္ ေဖၚျပလိုက္သည္။

အခန္း ၇ ခန္းပါ ဥပေဒၾကမ္းတြင္ ပုဒ္မ ၂၇ ခု ပါသည့္အနက္ ပုဒ္မ ၄ အရ “သန္းေခါင္စာရင္း ေကာက္ယူရာ တြင္ ႏိုင္ငံတကာ စီခ်ိန္စံညႊန္းမ်ားႏွင့္ ညီညြတ္မႈရွိေစရန္ အတြက္ ကုလသမဂၢ စာရင္းအင္းေကာ္မရွင္က ကမၻာတဝွန္း အတည္ျပဳ သတ္မွတ္ထားေသာမူမ်ား၊ အၾကံျပဳခ်က္မ်ား အား ထည့္သြင္းေဆာင္ရြက္ရမည္” ဟု ပါရွိသည္။

ထိုဥပေဒအရ သန္းေခါင္စာရင္း ေကာက္ယူရန္အတြက္ ဗဟို သန္းေခါင္စာရင္း ေကာ္မရွင္ ဖြဲ႔စည္းရမည္ျဖစ္ၿပီး သမၼတ က ခန္႔အပ္မည့္ ဒု-သမၼတ တဦးက နာယက လုပ္ကာ လူဝင္မႈႀကီးၾကပ္ေရး ဝန္ႀကီးက ဥကၠ႒၊ ဒု-ဝန္ႀကီးက အတြင္းေရးမႉးအျဖစ္ ေဆာင္ရြက္မည္ ျဖစ္သည္။ ထိုမွတဆင့္ တိုင္း၊ ျပည္နယ္၊ ခ႐ိုင္၊ ၿမိဳ႕နယ္ႏွင့္ ရပ္/ေက်း ေကာ္မရွင္ မ်ား ဖြဲ႔စည္းေဆာင္ရြက္မည္ျဖစ္သည္။ တာဝန္ခံအရာရွိအျဖစ္မူ လူ၀င္မႈႀကီးၾကပ္ေရးႏွင့္ ျပည္သူ႔အင္အား ဦးစီးဌာန ညႊန္ၾကားေရးမႉးအား ခန္႔အပ္မည္ျဖစ္သည္။

၃၁ ႏွစ္အၾကာမွ ျပန္လည္ေကာက္ခံသည့္ ျမန္မာႏိုင္ငံ လူဦးေရ သန္းေခါင္စာရင္းကုိ ၂ဝ၁၅ ခုႏွစ္တြင္ အၿပီး ထုတ္ျပန္မည္ ျဖစ္ေၾကာင္း ဝန္ႀကီး ဦးခင္ရီ က လႊတ္ေတာ္တြင္ ေျပာဆိုထားသည္။

၂ဝ၁၄ ခုႏွစ္၊ စတင္ေကာက္ယူမည့္ သန္းေခါင္စာရင္းကုိ လုပ္ငန္းအဆင့္ ေလးဆင့္ခြဲ၍ ေဆာင္ရြက္ေနၿပီး ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ျခင္း၊ စာရင္းေကာက္ျခင္း၊ စာရင္းျပဳစုျခင္း၊ ဆန္းစစ္ျခင္းႏွင့္ အစီရင္ခံစာ ျပဳစုထုတ္ျပန္ျခင္း လုပ္ငန္းမ်ား ကုိ ေဆာင္ရြက္သြားမည္ဟု ေဖာ္ျပထားသည္။

လူဦးေရစာရင္းမ်ား တိက်မႈ မရွိသျဖင့္ ၿပီးခဲ့သည့္ ၂ဝ၁ဝ ႏွင့္ ၂ဝ၁၂ ေရြးေကာက္ပြဲမ်ားတြင္ စာရင္း တိက်မႈ မရသျဖင့္ မဲေပးပုိင္ခြင့္မ်ား ဆံုးရႈံးမႈ အမ်ားအျပား ရွိခဲ့သည္။

လက္ရွိ ျမန္မာႏိုင္ငံလူဦးေရ ခန္႔မွန္းခ်က္မ်ားမွာ ႏိုင္ငံတကာအဖြဲ႔အစည္းမ်ားအၾကား တခုႏွင့္တခု တူညီမႈ မရွိခဲ့ၾကေပ။ ကမၻာ့ဘဏ္ ကိန္းဂဏန္းအရ ၄၈ သန္းဟု ခန္႔မွန္းၿပီး အာရွဖြံ႔ၿဖိဳးေရးဘဏ္က သန္း ၆ဝ ဟု ခန္႔မွန္းကာ ႏိုင္ငံတကာ ေငြေၾကး ရန္ပံုေငြ အဖြဲ႔ႀကီးကမူ ၆၄ သန္းဟု ခန္႔မွန္းထားၾကသည္။

၂၀၀၈ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒႏွင့္ပင္ ဆန္႔က်င္ေနသည့္ ၁၉၈၂ ႏိုင္ငံသားဥပေဒ

ဒီဇင္ဘာ ၁၅ ၊ ၂၀၁၂
M-Media

၁၉၈၃ခုႏွစ္ ႏိုင္ငံသားနည္း ဥပေဒမ်ားတြင္ ၁၈၂၃ခုႏွစ္ေနာက္ပိုင္း ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ လာေရာက္ေနထိုင္သူမ်ားသည္ တိုင္း ရင္း သား မ်ဳိးႏြယ္စုမ်ား၏ လူမ်ဳိးအမည္မ်ားႏွင့္ တူေနေစကာမူ ထိုသူမ်ားသည္ တိုင္းရင္းသား မဟုတ္ပါ လို႔ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ေဖာ္ျပထားတာ ေတြ႕ရပါတယ္။

တဖန္ ၁၉၈၂ခုႏွစ္ ျမန္မာႏိုင္ငံသား ဥပေဒပုဒ္မ ၈(ခ) တြင္ ႏိုင္ငံေတာ္ေကာင္စီသည္ ႏိုင္ငံေတာ္၏  အက်ဳိးငွာ ေမြးရာ ပါ ႏိုင္ငံသားမွအပ မည္သူ႔ကိုမဆို ႏိုင္ငံသားသို႔မဟုတ္ ဧည့္ႏိုင္ငံသား သို႔မဟုတ္ ႏိုင္ငံသားျပဳခြင့္ရသူ အျဖစ္မွ ရုပ္ သိမ္းႏိုင္ သည္ဟု ဆိုထားျပန္ပါသည္။

ဒီေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္ တင္ျပခ်င္တာကေတာ့ တည္ဆဲျမန္မာႏိုင္ငံသား ဥပေဒမွာပါတဲ့  ( ၁၈၂၃ ) ခုႏွစ္ မတုိင္မီက ၿမန္ မာ နဳိင္ငံ၌ ပင္ရင္းနႈိင္ငံအၿဖစ္ ေနထုိင္ခဲ႔ေၾကာင္း၊ တနည္းအားၿဖင္႔ ၁၈၂၃ခုႏွစ္ဆိုေသာ သကၠရာဇ္ မွာ ယေန႔အခ်ိန္မွာဆိုရင္ လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ေပါင္း ၁၉၀ေလာက္ရွိေနပါၿပီ။ ရာစုႏွစ္၂ခုနီးပါးေလာက္ အခ်ိန္ အခါ အေထာက္အထားတင္ျပရန္မွာ မလြယ္ကူေသာေၾကာင့္ တိုင္းရင္းသား တစ္ဦးဦးအား ၁၈၂၃ မတိုင္မီ   ျမန္မာႏိုင္ ငံသို႔ လာေရာက္ေနထိုင္ေၾကာင္း အေထာက္အထား တင္ျပႏိုင္မွ တိုင္းရင္းသား အျဖစ္ အသိ အမွတ္ျပဳ ရမယ္ဆိုရင္ ထိုပုဂၢဳိလ္သည ္တိုင္းရင္းသားျဖစ္ပါလ်က္ တိုင္းရင္းသားျဖစ္မႈဆိုေသာ အခြင့္ အေရး ကို ဆံုးရႈံးသြားမည္မွာ ဧကန္မုခ်။ ထိုပုဂၢဳိလ္ဟာ တိုင္းရင္းသားအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳ မခံရေသာ   ေၾကာင့္ ႏိုင္ငံ သားဥပေဒပုဒ္မ(၅) အရ ေမြးရာပါႏိုင္ငံသားဟု အသိအမွတ္ျပဳျခင္း မခံရသည့္ အျပင္ အခန္႔   မသင့္ ရင္ ပုဒ္မ ၈(ခ)အရ ႏိုင္ငံသား အျဖစ္မွေတာင္ ရုပ္သိမ္းျခင္းခံရႏိုင္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ ၁၉၈၂ ႏိုင္ငံသားဥပေဒသည္ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးမ်ားအားလံုး၏ အခြင့္အေရးကို ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ သည္ဟု အတိအက်မေျပာႏိုင္ပါ။ ဒါ့အျပင္ ၁၉၈၃ ခု၊ ႏိုင္ငံသားဥပေဒ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းမ်ား အရ ႏိုင္ငံ သားစီစစ္ေရး ကတ္ျပားမ်ားေပၚတြင္ လူမ်ဳိး၊ ဘာသာနဲ႔ အလုပ္အကိုင္မ်ား ကို ေဖာ္ျပထားျခင္း သည္ လူမ်ဳိး၊ ကိုးကြယ္ရာဘာသာ၊ ရာထူးဌာနႏၱရ၊ အဆင့္အတန္း စသည္တို႔ကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ခြဲျခားမႈမရွိ ေစရ ဟူေသာ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒပုဒ္မ ၃၄၈ နဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြမႈ ရွိမရွိကိုလည္း စဥ္းစားစရာျဖစ္ေနပါ တယ္။ မည္သည့္ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးျဖစ္သည္၊ မည္သည့္ ဘာသာကို ကိုးကြယ္သည္ဆိုတာကို ႏိုင္ငံသား စီစစ္ေရး ကတ္ျပားမ်ားေပၚတြင္ မေဖာ္ျပဘဲ ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕လိုအပ္ခ်က္အရ သိရွိလိုပါက သက္ဆိုင္ရာဌာန မွတ္တမ္းမ်ားတြင္ ၾကည့္ရႈႏိုင္မွာျဖစ္ပါတယ္။ ကြန္ပ်ဴတာ ေဒတာေဘ့စ္စနစ္ျဖင့္ ကိုယ္ေရးအခ်က္အလက္မ်ား ထိန္းသိမ္းထားပါက သက္ ဆိုင္ ရာမွ အလြယ္တကူ ရွာေဖြႏိုင္မွာျဖစ္ပါတယ္။

သို႔ျဖစ္ပါ၍ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးမ်ား၏ အေျခခံအခြင့္အေရး မဆံုးရႈံးေစရန္အတြက္ ၁၉၈၂ခုႏွစ္ ျမန္မာႏိုင္ငံသား ဥပေဒ ကို ေခတ္သစ္၊ စနစ္သစ္နဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြျဖစ္ေအာင္၊ ယုတၱိရွိေအာင္၊ လူ႔အခြင့္အေရးစံခ်ိန္စံၫႊန္း မ်ားနဲ႔ ကိုက္ ညီေအာင္ ျပင္ဆင္ၿပီး ကြတ္ခိုင္မဲဆႏၵနယ္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ ဦးတီခြန္ျမတ္အဆို တင္သြင္းျပ သည့္ အတိုင္း တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးမ်ား၏ အခြင့္အေရး ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ သည ့္ဥပေဒ တစ္ရပ္ ျပဌာန္းေပး သင့္ ပါေၾကာင္း ဤလႊတ္ေတာ္သို႔ အေလးအနက္ထား အႀကံျပဳ တင္ျပအပ္ပါ တယ္ခင္ဗ်ာ။

၂၀၁၂ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လ ၂၅ ရက္ေန႔တြင္ က်င္းပခဲ့သည့္ ပထမအၾကိမ္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ စတုတၳပံုမွန္ အစည္းအေဝးတြင္ ကြတ္ခိုင္မဲဆႏၵနယ္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္္ ဦးတီခြန္ျမတ္ ၏ ၁၉၈၂ ႏို္င္ငံသား ဥပေဒျပင္ဆင္ေရး အဆိုကို ဘူးသီးေတာင္ မဲဆႏၵနယ္မွ ျပည္သူလႊတ္ေတာ္အမတ္ ဦးေရႊေမာင္၏  ေထာက္ခံ ေဆြးေႏြးခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။ အထက္ေဖာ္ျပပါ အခ်က္အလက္မ်ားသည္ ရုပ္သံမွတ္တမ္း ၅း၄၀ မိနစ္ မွစတင္သည့္ ေဆြးေႏြး ခ်က္မ်ားကို   ေကာက္ႏႈတ္ေဖာ္ျပထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။

၁၉၆၀ Burma Law Report

၁၉၆၀ Burma Law Report တစ္ခုကို မိတ္ေဆြတို႔ စိတ္၀င္စားမယ္ထင္လို႔ တင္ေပးလိုက္တယ္။ ဒါမ်ိဳး အမႈေတြ ေရွးယခင္ထဲက ျမန္မာျပည္မွာ ရွိခဲ့တယ္။ ဒီတရားသူၾကီးက ဘယ္လို ဆံုးျဖတ္ေပးခဲ့တယ္ ဆိုတာ ေသခ်ာ ဖတ္ၾကည့္ပါ။ စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းပါတယ္။

မိတ္ေဆြတို႔ ဒီစာရြက္ေတြကို ဖတ္ရတာအဆင္မေျပမွာစိုးလို႔ အဓိကက်တဲ့ တရားရံုးေတာ္ရဲ့ ေနာက္ဆံုး ေကာက္ခ်က္နဲ႔ အမိန္႔ခ်မွတ္ခဲ့တာကို က်ေနာ္ ျပန္ကူးေပးလိုက္တယ္။

[ ဤကဲ့သို႔ေသာ အမႈမ်ားတြင္ လူတစ္ဦးတေယာက္သည္ျမန္မာျပည္တြင္းသို႔ ခိုး၀င္လာသည္ ဆိုသည္မွာ တရားစီရင္ေရး ကိစၥသာျဖစ္၍ အေျခခံဥပေဒပုဒ္မ ၁၅၀ အရ ကန္႔သတ္ထားသည့္ တရားစီရင္ေရး ဆိုင္ရာ အလုပ္၀တၱရားအေနျဖင့္ တရားဥပေဒႏွင့္ကိုက္ညီေအာင္ေဆာင္ရြက္စီရင္ဆံုးျဖတ္ရေပမည္။ ယခုကဲ့သို႔ လူ၀င္မႈၾကီးၾကပ္ေ၇း၀န္ေထာက္က တင္ သမွ်ကို စစ္ေဆးၾကားနာျခင္း မျပဳဘဲ ျပီးစလြယ္ အသင့္ရွိပံုစံတြင္ လက္မွတ္ထိုး၍ ျပည္ႏွင္ဒဏ္ေပးခဲ့ျခင္းမွာ လံုး၀မသင့္ေလ်ာ္ေၾကာင္းကို ဤရံုးေတာ္က
ေဖၚျပလိုက္သည္။ဤအမႈမ်ားတြင္ လူ၀င္မႈၾကီးၾကပ္ေရး၀န္ၾကီးဌာန ၊ တြဲဘက္အတြင္း၀န္က ေလ်ာက္ထားသူမ်ားသည္ ျမန္မာစကားပင္ မတတ္၊ တရားသျဖင့္ ျမန္မာျပည္တြင္းသို႔ ၀င္ေရာေနထိုင္သူမ်ားျဖစ္ေၾကာင္းကို ယံုၾကည္ ေလာက္ေအာင္ မျပႏိုင္ဟု ေဖၚျပသည္။

ဤကဲ့သို႔ ေခ်ပျခင္းမွာ အဆန္းမဟုတ္၊ ေရွးကအမႈမ်ားတြင္လည္း ထိုနည္းတူ ေခ်ပခဲ့သည္ကို ဤရံုးေတာ္ကေ၀ဖန္ခဲ့ျပီး ျဖစ္သည္။ ျမန္မာျပည္တြင္ ျမန္မာလူမ်ိဳး အစစ္အမ်ားအျပားမေရာက္ေသးေသာ ေဒသမ်ား၌ျမန္မာႏွင့္အသြင္မတူ၊ ျမန္မာစကားမတတ္၊ ျမန္မာျပည္တြင္ ဘယ္တံုးက ဘာျဖစ္ခဲ့သည္ကို မေျပာႏိုင္ေသာျပည္ေထာင္စု တိုင္းရင္းသားမ်ား ရွိၾကေသးသည္။ ရခိုင္တိုင္း ေဒသမ်ား၌ ျမန္မာစကားမတတ္သူ ျပည္ေထာင္စုသားမ်ားအေျမာက္အျမားရွိႏိုင္သည္။ ျပည္ေထာင္စု ႏိုင္ငံသားျဖစ္မႈ အက္ဥပေဒ ပုဒ္မ ၄(၂) အရ၊ ေရွးအခါက အျခားႏိုင္ငံျခားမွ လာ၍ ေနထိုင္ၾကသူမ်ားမွ ဆင္းသက္ေသာ ေျမးျမစ္မ်ားသည္ ဥပေဒအရ ျပည္ေထာင္စု ႏိုင္ငံသားမ်ား ျဖစ္ၾကသည္ကိုလည္း သတိမူသင့္သည္။

ယံုၾကည္ေလာက္ေအာင္ အေထာက္အထား မျပႏိုင္ဆိုသည့္အခ်က္ႏွင့္ ပက္သက္၍ ဖမ္းဆီးသည့္ေန႔ကစျပီး ေထာင္ထဲတြင္ ခ်ဳပ္ထားသူတို႔ကို အေထာက္အထားျပရန္အတြက္ အခြင့္အေရးကို လံုး၀မေပးသည့္အျပင္ ကိုင္ေဆာင္ထားသည့္ႏိုင္ငံသားလက္မွတ္မ်ားကိုပင္ အာဏာပိုင္မ်ားက သိမ္းဆည္းထားေသးသည္။

ေလ်ာက္ထားသူ ၂၃ ဦးကို ျမန္မာျပည္တြင္းသို႔ ခိုး၀င္လာသူမ်ားဟု ယူဆႏိုင္ရန္ တရား၀င္ သက္ေသခံ ျဖစ္ႏိုင္ေသာ အေထာက္အထား လံုး၀မရွိ၍ ထိုကဲ့သို႔ေသာ ယူဆခ်က္ကို ကိုးကားျပီး လူ၀င္မႈအေရးေပၚ အက္ဥပေဒ ပုဒ္မ ၇ (၂) အရ ျပည္ႏွင္ဒဏ္ေပးျခင္းသည္ တရားဥပေးႏွႈ့္ မကိုက္ညီသျဖင့္ ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ ထားျခင္းမွာ တရားဥပေဒႏွင့္ ဆန္႔က်င္ေသာ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားျခင္းသာ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေမာင္းေတာနယ္ပိုင္ ၀န္ေထာက္မင္း၏ အမိန္႔မ်ားကို ပယ္ဖ်က္ျပီး ေလ်ာက္ထားသူမ်ားအား အခ်ဳပ္မွ ခ်က္ျခင္း လြတ္ပစ္ရန္ အမိန္႔ခ်မွတ္လိုက္သည္။ ]

Very Important ရခုိင္ၿပည္ရွိမြတ္ဆလင္မ်ားသည္သဘာဝအေလွ်ာက္ တုိင္းရင္းသား၊နဳိင္ငံသားၿဖစ္ေၾကာင္း၊ၿပည္ေထာင္စု လႊတ္ေတာ္သုိ႔ တင္ၿပသည္႔စာတမ္း …

CCF07122012_00016
CCF07122012_00017
CCF07122012_00018
CCF07122012_00019
CCF07122012_00020
CCF07122012_00021
CCF07122012_00022
CCF07122012_00023
CCF07122012_00024
CCF07122012_00025
CCF07122012_00026
CCF07122012_00027
CCF07122012_00028
CCF07122012_00029
CCF07122012_00030
CCF07122012_00031
CCF07122012_00032
CCF07122012_00033
CCF07122012_00034
CCF07122012_00035
CCF07122012_00036
CCF07122012_00037
CCF07122012_00038
CCF07122012_00039
CCF07122012_00040
CCF07122012_00041
CCF07122012_00042
CCF07122012_00043
CCF07122012_00044
CCF07122012_00045
CCF07122012_00046
CCF07122012_00047
CCF07122012_00048
CCF07122012_00049
CCF07122012_00050
CCF07122012_00051
CCF07122012_00052
CCF07122012_00053
CCF07122012_00054
CCF07122012_00055
CCF07122012_00056
 
CCF07122012_00058
CCF07122012_00059
CCF07122012_00060
CCF07122012_00061
CCF07122012_00062
CCF07122012_00063
CCF07122012_00064
CCF07122012_00065
CCF07122012_00066
CCF07122012_00067
CCF07122012_00068
CCF07122012_00069
CCF07122012_00070
CCF07122012_00071
CCF07122012_00072
CCF07122012_00073
CCF07122012_00074
CCF07122012_00075
CCF07122012_00076
ပူးတြဲထားေသာအေထာက္အထားမ်ားကုိလည္းဆက္လက္တင္ေပးသြားမည္။

Share this:

ကြၽန္ေတာ္အစာမေၾကတဲ့ ဆက္သြယ္ေရးဥပေဒၾကမ္း

ကြၽန္ေတာ္အစာမေၾကတဲ့ ဆက္သြယ္ေရးဥပေဒၾကမ္း
ကြၽန္ေတာ္တို႕ႏုိင္ငံမွာလည္း မၾကာေသးခင္ရက္ပိုင္းအတြင္းက အမ်ားျပည္သူ သိေအာင္ သတင္းစာမ်ားကတဆင့္ ထုတ္ျပန္ေပးလိုက္တဲ့ ဆက္သြယ္ေရး ဥပေဒၾကမ္းနဲ႕ ပတ္သက္ျပီး ကြၽန္ေတာ့္စိတ္ထဲ အစာမေၾက ျဖစ္ေနတဲ့ အခ်က္ေတြ ရွိေနခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခ်က္ေတြကို ကြၽန္ေတာ့္ စာဖတ္ပရိသတ္ ဗတြကခ်ျပီး ကြၽန္ေတာ္နဲ႕ သေဘာထားခ်င္း တူမတူ စူးစမ္း ၾကည့္ခ်င္ပါတယ္။

ပထမဆုံးအခ်က္က ဥပေဒၾကမ္းရဲ႕ အခန္း(၁၉) ျပစ္မႈႏွင့္ ျပစ္ဒဏ္မ်ား ဆိုတဲ့ အခန္းမွာပါတဲ့ ေဖာ္ျပခ်က္မွာပါ။ အဲဒီအခန္းရဲ႕ ပုဒ္မ (၆၀)မွာ ေထာင္ဒဏ္ အနည္းဆုံး (၇)ႏွစ္မွ အမ်ားဆုံး (၁၅)ႏွစ္ အထိ ခ်မွတ္ႏုိင္တဲ့ ျပစ္မႈမ်ားကို ေအာက္ပါအတိုုင္း ေဖာ္ျပထားပါတယ္။(က) ႏိုင္ငံေတာ္၏ လုံျခဳံေရး၊ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရးႏွင့္ နယ္ေျမေအးခ်မ္းသာယာေရး၊ တိုင္းရင္းသား စည္းလုံးညီညြတ္ေရး၊ ႏုိင္ငံေတာ္၏ စီးပြားေရး သို႕မဟုတ္ အမ်ဳိးသားယဥ္ေက်းမႈကို ထိခိုက္ေစမည့္ ျပဳလုပ္မႈတစ္ရပ္ရပ္ကို ျပဳလုပ္ျခင္း။

(ခ) ႏိုင္ငံေတာ္၏ လုံျခဳံေရး၊ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရးႏွင့္ နယ္ေျမေအးခ်မ္းသာယာေရး၊ တိုင္းရင္းသား စည္းလုံးညီညြတ္ေရး၊ ႏုိင္ငံေတာ္၏ စီးပြားေရး သို႕မဟုတ္ အမ်ဳိးသားယဥ္ေက်းမႈႏွင့္ စပ္လ်ဥ္းသည့္ ႏိုင္ငံေတာ္၏ လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ႏွင့္ သက္ဆိုင္ေသာ သတင္းအခ်က္ အလက္တစ္ရပ္ရပ္ကို ရယူျခင္း သို႕မဟုတ္ ေပးပို႕ျဖန္႕ခ်ိျခင္း သို႕မဟုတ္ ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ျခင္း။

ဖုန္းေျပာတာ အီးေမးလ္ပို႕တာ လက္ခံထားတာ အဲဒီဥပေဒပုဒ္မပါတဲ့ အပုဒ္ေတြကိုၾကည့္ရင္ အင္မတန္မွ ေယဘုယ်က်ျပီး လူတစ္ေယာက္ကို အာဏာပိုင္ေတြက သူတို႕ဆႏၵရွိသလို ဖမ္းဆီး စြဲခ်က္တင္ အေရးယူအျပစ္ေပးႏိုင္ခြင့္ျပဳထားတာကို ေတြ႕ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ လက္ရွိျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံေတာ္ရဲ႕ အေရးကိစၥေတြနဲ႕ပတ္ သက္ျပီး ကိုယ့္အျမင္ သေဘာထားကို ကိုယ့္မိတ္ေဆြထံ ဖုန္းကတဆင့္ေျပာတာ၊ အီးေမးလ္ပို႕တာ၊ တစ္ဖက္က ေပးပို႕တဲ့သတင္းအခ်က္အလက္ ေတြ ရယူတာဟာ ေထာင္ဒဏ္ (၁၅)ႏွစ္ က်ခံရႏိုင္တဲ့ ျပစ္မႈေတြ ျဖစ္ေနပါတယ္။

ေနာက္ျပီး အဲဒီအခန္းမွာလဲ ပုဒ္မ (၆၆) မွာ (၃)ႏွစ္ထက္ မပိုတဲ့ ေထာင္ဒဏ္ျဖစ္ေစ၊ ေငြဒဏ္ျဖစ္ေစ၊ ဒဏ္ႏွစ္ရပ္စလုံးျဖစ္ေစ ခ်မွတ္ ႏိုင္တဲ့ ျပစ္မႈမ်ားဆိုျပီး ေအာက္ပါအတိုင္း ေဖာ္ျပထားပါေသးတယ္။

(က) မမွန္ကန္ေသာ သတင္းအခ်က္အလက္ေတြကို မရိုးမေျဖာင့္ေသာသေဘာျဖင့္ လက္ခံျခင္း၊ ပို႕လႊင့္ျခင္း၊ ဖမ္းယူျခင္း၊ ဆက္သြယ္ ျခင္း၊ ျဖန္႕ခ်ိျခင္း သို႕မဟုတ္ ေပးေ၀ျခင္း၊ သို႕မဟုတ္ ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ျခင္း။

(ခ) မိမိႏွင့္ မသက္ဆိုင္ေသာ သတင္းအခ်က္အလက္ကို မရိုးမေျဖာင့္ေသာသေဘာျဖင့္ ခြင့္ျပဳခ်က္မရွိဘဲ လက္ခံျခင္း၊ ၾကားျဖတ္ ဖမ္းယူျခင္း၊ ပို႕လႊင့္ျခင္း၊ ထုတ္လႊင့္ျခင္း၊ ဆက္သြယ္ျခင္း၊ ျဖန္႕ခ်ိျခင္း သို႕မဟုတ္ ေပးေ၀ျခင္း။

အဲဒီစကားရပ္ေတြဟာလည္း အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ တရားေရး အာဏာပိုင္ေတြက ျပည္သူေတြကို မလိုရင္ မလိုသလို ဖမ္းဆီး အျပစ္ေပးႏိုင္ ေအာင္ ခြင့္ျပဳထားသလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ မမွန္မကန္ေသာ အခ်က္အလက္ဆိုတာကို ဘယ္လို အဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆိုမွာလဲ။

ဥပမာ- ရခိုင္ျပည္နယ္က မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က သူေနတဲ့ရြာကို ဘဂၤါလီေတြက မီးလာရႈိ႕သြားပါတယ္ ဆိုတဲ့ အီးေမးလ္တစ္ခု ကြၽန္ေတာ့္ဆီ ပို႕လိုက္တယ္ ဆုိပါစို႔။ ကြၽန္ေတာ္က ရခိုင္ကို သြား၊ ကိုယ္တိုင္ အဲဒီရြာကို သြားၾကည့္၊ ရြာသားေတြနဲ႕ ေတြ႕ဆုံေမးျမန္း အတည္ျပဳခ်က္ရယူ၊ ျပီးေတာ့မွ ရန္ကုန္ ျပန္လာ၊ အဲဒီ အီးေမးလ္ကို ပရင့္ထုတ္ ယူ ဒီလို လုပ္ရမွာလား။ အဲဒီ အီးေမးလ္ေၾကာင့္ အာဏာပိုင္ေတြက ကြၽန္ေတာ့္ကို ဖမ္းျပီး တရားရုံးတင္တယ္ ဆိုပါေတာ့။ ကြၽန္ေတာ္ အဲသလိုေတြ လုပ္ခဲ့ျပီးမွ အီးေမးလ္ကို ပရင့္ထုတ္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္လို႕ ေျပာရင္ေရာ တရားသူၾကီးက လက္ခံမွာလား။ ]]မရိုးမေျဖာင့္ေသာ သေဘာျဖင့္}} ဆိုတဲ့ စကား အသုံးအႏႈန္း ကိုေရာ ဘယ္လို အဓိပၸာယ္ဖြင့္မွာလဲ။ မုသားေဖာ္စက္နဲ႕ စစ္မွာလား။ ကြၽန္ေတာ္တို႕ ႏိုင္ငံမွာ မုသားေဖာ္စက္သုံးျပီး စစ္ေဆးတဲ့နည္း အသုံးျပဳေနျပီလား။ မရိုးမေျဖာင့္တဲ့သေဘာလို႕ ေကာက္ခ်က္ဆြဲႏိုင္ေအာင္ ဘယ္လို အေထာက္အထားေတြကို အသုံးျပဳမည္လဲ။ က်ယ္လြန္းလွပါတယ္။

ဥပေဒဆိုတာ လူေတြကို ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ဖို႔။ အခုလည္း လာျပန္ပါျပီ။ ဆက္သြယ္ေရး ဥပေဒၾကမ္းတဲ့။ တကယ္ေတာ့ ဥပေဒဆိုတာ မတရား ျပဳက်င့္ ခံရႏိုင္မႈေတြကေန လူသားေတြကို ကာကြယ္ ေစာင့္ေရွာက္ဖို႕ လူသားေတြက တီထြင္ ခ်မွတ္ ျပဌာန္း က်င့္သုံးခဲ့ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းမွာ ဥပေဒဆိုတာဟာ ဖိႏွိပ္ အုပ္စိုးသူေတြရဲ႕ ဖိႏွိပ္ ရာမွာ အသုံးျပဳတဲ့ လက္နက္ကိရိယာ တန္ဆာပလာ တစ္ခု ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ အခု ကြၽန္ေတာ္တို႕ႏိုင္ငံဟာ ဖိႏွိပ္အုပ္စိုးတဲ့ ႏိုင္ငံေရးစနစ္ေနရာမွာ ဖိႏွိပ္သူနဲ႕ အဖိႏွိပ္ခံ ဆိုတဲ့ လူတန္းစားႏွစ္ရပ္ မရွိႏိုင္တဲ့ စနစ္နဲ႕ အစားထိုးဖို႕ ၾကိဳးစားေနခ်ိန္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီေရးနဲ႕ လူ႕အခြင့္အေရးေတြမွာ ကြၽန္ေတာ္တို႕ ေနာက္ကက် က်န္ခဲ့တာကို ႏိုင္ငံတကာနဲ႕ အမီလိုက္ဖို႕ ႀကိဳးစားေနၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႕ႏိုင္ငံ အတုခိုးဖို႕ ႀကိဳးစားရင္ တရုတ္ျပည္တို႕ ရုရွားျပည္တို႕ ေျမာက္ကိုရီးယားတို႕ က်ဴးဘားတို႕၊ ဗီယက္နမ္တို႕ ကေမၻာဒီးယားတို႕ လာအိုတို႕ စင္ကာပူတို႕ မေလးရွားတို႕လို ေနရာေတြမွာ က်င့္သုံးေနတာေတြကို နည္းနည္းကေလးမွ နားမေယာင္ ေစလိုပါ။ အဲဒီႏိုင္ငံေတြကို အားက်ေနသူေတြ မီးၾကြင္းမီးက်န္ မ်ားသဖြယ္ က်န္ရွိေနေသးတာ ေသခ်ာေနတယ္ဗ်ာ။ ဒီလိုအခ်ိန္မ်ဳိးမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ စစ္မွန္တဲ့ ဒီ္မိုကေရစီ စနစ္ကို တည္ေဆာက္ေနရိုး အမွန္ဆိုရင္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး တရားစီရင္ေရး ပိုင္းက ပုဂၢိဳလ္ေတြက ျပည္သူေတြကို ဖိႏွိပ္ခြင့္ရွိေစတဲ့ ဥပေဒ အေဟာင္းမွန္သမွ် ဖ်က္သိမ္းပစ္ဖို႕ သူတို႕ကိုယ္တိုင္က စတင္ေဆာင္ရြက္ၾကရမွာ ျဖစ္သလို အဲသလိုမ်ဳိး ဥပေဒဆိုး အသစ္ေတြ ပုံစံတစ္မ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ ေနာက္ထပ္ ေပၚမလာေအာင္လည္း ျပည္သူ႕လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္ႀကီး အားလုံးနဲ႕ ျပည္သူတစ္ရပ္လုံး အတူတကြ ၀ိုင္း၀န္းကာကြယ္ ဟန္႕တားၾကရမွာ ျဖစ္ေၾကာင္းပါဗ်။

၁၈၊ ၁၁၊ ၂၀၁၂
ဆရာေမာင္ဝံသရဲ႕ ”ဘယ္သူေတြကို ကာကြယ္ဖို႕ ဘယ္သူေတြကို ၿခိမ္းေျခာက္ဖို႕ ဥပေဒလဲ” မွ ကူးယူေဖာ္ျပလိုက္ပါသည္။

ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒပုဒ္မ ၄၁၃။ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒပုဒ္မ ၄၁၂ အရ အေရးေပၚအေျခအေန ေၾကျငာသည္႔ကိစၥ

ယေန႔က်င္းပေသာ ျပည္သူ႕လႊတ္ေတာ္ အစည္းအေ၀းတြင္ ျပည္ထဲေရး၀န္ၾကီး ဌာန ျပည္ေထာင္ စု၀န္ၾကီး ဒုတိယ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ၾကီး ကုိကုိက ရခုိင္ျပည္နယ္ တည္ျငိမ္ေအးခ်မ္းေရးအတြက္ အေျခခံ ဥပဒ အခန္း (၁၁) ပါ ပါ ျပဌာန္းခ်က္မ်ားႏွင္႔ အညီ ေဆာင္ရြက္သြားမည္ဟု ေျပာၾကားခဲ႔ရာ ရခုိင္ျပည္နယ္ ကုိ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ေၾကညာဖြယ္ရွိေၾကာင္း သတင္းမ်ားထြက္ေပၚလွ်က္ရွိသည္။ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒပုဒ္မ ၄၁၃။
ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒပုဒ္မ ၄၁၂ အရ အေရးေပၚအေျခအေန ေၾကျငာသည္႔ကိစၥရပ္တြင္

-(ခ)ႏုိင္ငံေတာ္သမၼတသည္ လိုအပ္ပါက စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအမိန္႔တစ္ရပ္ ထုတ္ျပန္ႏုိ္င္သည္။ယင္းစစ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအမိန္႔တြင္ တပ္မေတာ္ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္အား အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဆုိင္ရာ လုပ္ပို္င္ခြင့္ႏွင့္ တာဝန္မ်ား ကုိ လည္းေကာင္း ၊ရပ္ရြာေအးခ်မ္းသာယာေရးႏွင့္ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရးႏွင့္ သက္ဆိုင္ သည္႔ တရားစီရင္ေရးဆိုင္ရာလုပ္ပိုင္ခြင့္ႏွင့္တာဝန္မ်ားကိုလည္းေကာင္း သတ္မွတ္ေပးရမည္။ တပ္ မေတာ္ ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္သည္ ယင္းလုပ္ပိုင္ခြင့္ႏွင ့္ တာဝန္မ်ားကို မိမိကိုယ္တုိင္ က်င့္ သံုး ေဆာင္ ရြက္ျခင္း (သို႔မဟုတ္) သင့္ေလ်ာ္သည္႔ စစ္ဖက္အာဏာပို္င ္တစ္ဦးဦးကို က်င့္ သံုးေဆာင ္ရြက္ေစျခင္း ျပဳႏုိင္သည္။Source: The Voice Weekly

အဓိကရုဏ္း အင္တာဗ်ဴး သုံးသပ္ခ်က္ ေဆာင္းပါး

ရခိုင္ျပည္နယ္အဓိကရုဏ္း ဦးသိန္းစိန္၏ အင္တာဗ်ဴးအေပၚသံုးသပ္ခ်က္
အပိုင္း (၁)
ေရွ႕ေနႀကီး ဦးေအာင္ထူး

၂၀၁၂ ခုနွစ္ ၾသဂုတ္လ (၁၅) ရက္ေန႕တြင္ ဦးသိန္းစိန္က ဗြီအိုေအမွဦးသန္းလြင္ထြန္း၏ ေမးခြန္းမ်ား အား ေျဖၾကား သြားခဲ့သည္။ စစ္အစိုးရ၏ သမတ ပင္ ျဖစ္ေစဦး၊ လြတ္လပ္ေသာသတင္းဌာနမ်ားကို တန္ဘိုးထားေၾကာင္းျပသျပီး ေမးခြန္းမ်ားကို တေလးတစားေျဖၾကား သြားခဲ့သည့္အေပၚ အသိအမွတ္ျပဳရမည္ ျဖစ္သည္။ ထို႕အျပင္ ဦးသိန္းစိန္ ကိုယ္တုိင္၏နဳတ္ဖ်ားမွ ေန၍ “လူသားအျမင္ မ်ိဳးရွိလာေအာင္ လူ႕အခြင့္အေရးကို ေရွ႕တန္းကေနတင္ျပီး စဥ္းစားတတ္ လာေအာင္ အခ်ိန္ယူျပီး လုပ္သြားရမယ္” ဟု ထုတ္ေဖၚေျပာဆိုလာသည္ကို ၾကိဳဆိုရမည္လည္း ျဖစ္သည္။

 

အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ၁၉၆၂ ခုနွစ္မွစ၍ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ က နွစ္ေပါင္း ငါးဆယ္ေက်ာ္လႊမ္းမိုးခဲ့ သည့္ ကာလ အတြင္း humanity ဟု ေခၚသည့္ လူသားခ်င္းစာနာမႈ အယူအဆ၊ human rights ဟု ေခၚသည့္ လူ႕အခြင့္အေရး အေတြးအေခၚ စသည့္စကားလံုးမ်ား အား တန္ဘိုးထားေၾကာင္းျပသသည့္ အေနျဖင့္ အာဏာရွင္မ်ားကိုယ္တိုင္၏ နုတ္ဖ်ားမွ ရြတ္ဆိုသံမ်ား မၾကားခဲ့ရေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။

 

ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ အဓိကရုဏ္းနွင့္ စပ္းလွ်ဥ္း၍ ဦးသိန္းစိန္က “တိုင္းျပည္ရဲ႕ ထူးျခားတဲ့ အေနအထားအရ ၾကည့္ရမယ္။

တိုင္းျပည္ရဲ႕အခ်ဳပ္အျခာ အာဏာကို ထိပါးတာ လက္မခံနိုင္ဘူး။ ဒါဟာ အမ်ိဳးသားေရး ျပသနာျဖစ္တယ္။ အမ်ိဳးသား လံုျခံဳေရး ရႈေဒါင့္ကေန ၾကည့္ရမယ္။” စသည္တို႕ကို တလံုးမွ သံုးျပီး ခုခံေခ်ပနိုင္ခဲ့ျခင္း မရွိပါ။

 

ယခု ဦးသိန္းစိန္ ကိုယ္တိုင္၏ အတိအလင္းထုတ္ေဖၚ ခ်က္အရ ရခိုင္ ျပည္နယ္အတြင္း ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ အဓိကရုဏ္းနွင့္ စပ္လွ်ဥ္း၍ လူသားခ်င္းစာနာမႈ အယူအဆ နွင့္ လူ႕အခြင့္အေရး အေတြးအေခၚ တို႕ အား ေရွ႕ တန္းကေနတင္ျပီး စဥ္းစားရမည္ ဆိုသည့္အခ်က္မွာ အျငင္းမပြား ေတာ့ဟု ဆိုနိုင္သည္။ အင္တာဗ်ဴး အေသးစိပ္ကို ကို ဤလင့္ခ္တြင္ နားဆင္ပါ။ http://www.youtube.com/watch?v=2L2-QRCs5s0

 

ယခုကဲ့သို႕ စစ္အစိုးရ၏ ထိပ္သီးၾကီး ကိုယ္တိုင္က ၀န္ခံေျပာဆိုလာျပီ ျဖစ္သျဖင့္ စစ္အစိုးရ၏ လႊတ္ေတာ္အတြင္းမွ ေန၍ စစ္အစိုးရေလသံ

အတိုင္း ေျပာဆိုေနၾကေသာ အခ်ိဳ႕ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ မ်ား၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအာဏာ ပိုင္ ပုဂၢိဳလ္မ်ား သည္  “လူ႕အခြင့္အေရး ခ်ည္းဘဲ ေျပာေနလို ့မရဘူး။ ကိုယ့္နိုင္ငံရဲ႕ထူးျခား တဲ့အေျခအေနကိုလည္း ၾကည့္ရမယ္” ဟူေသာ မေရရာသည့္ ဆင္ေျခမ်ိဳး မေပးသင့္ေတာ့။ လူ ့အခြင့္ အေရး ခ်ိဳးေဖါက္ မႈမ်ားအား အားေပး သည့္ သေဘာ ေဆာင္သည့္ ေျပာဆိုမႈ၊ ျပဳမူမႈမ်ား အား အျမန္ဆံုးရပ္တန္းက ရပ္သင့္ျပီ ျဖစ္သည္။

 

စာေရးသူသည္ ၂၀၁၂ ခုနွစ္ ဇူလိုင္လ (၂၄)ရက္ေန႕တြင္ ရိုဟင္ဂ်ာျပသနာ၊ လူ႕အခြင့္အေရး နွင့္ အမ်ိဳးသားဂုဏ္သိကၡာ ဟူေသာ ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ ေဆာင္းပါးတေစာင္ေရးသားတင္ျပခဲ့ျပီး အဓိကရုဏ္းအား ျငိမ္းခ်မ္းစြာေျဖရွင္းေဆာင္ရြက္နုိင္ေရး အတြက္အေထာက္အကူျပဳသည့္အေန ျဖင့္ နိဂံုးခ်ဳပ္တင္ျပခ်က္ စုစုေပါင္း ရွစ္ခ်က္ကို တင္သြင္းခဲ့သည္။ ပထမဆံုး အခ်က္မွာ လူသားခ်င္း စာနာေထာက္ထားမႈ၊ လူ႕အခြင့္အေရး တို႕နွင့္ စပ္လွ်ဥ္း၍ ျဖစ္သည္။ ယင္းကို ေအာက္တြင္ ရႈေစလိုပါသည္။

 

(က) ယခုအခ်ိန္၌ ရိုဟင္ဂ်ာမ်ားသည္ လူသားခ်င္းစာနာေထာက္ထားသည့္ (တနည္းအားျဖင့္) လူအျဖစ္အသက္ ရွင္ ခြင့္ ရနိုင္သည့္ အေျခခံစားနပ္ရိကၡာမ်ားပင္ မရရွိဟူေသာ သတင္းမ်ား ထြက္ေပၚေနပါသည္။ ဤသည္မွာ လံုး၀ မျဖစ္ သင့္ ပါ။ လူ႕အခြင့္အေရးရႈေဒါင့္မွ ၾကည့္လွ်င္ မျဖစ္သင့္သလို ေမတၱာတရားၾကီးမားသည္ဟု ဂုဏ္ယူၾကေလ့ရွိေသာ ဗုဒၶဘာ သာ၀င္မ်ား အေနျဖင့္ အျမန္ဆံုးကူညီ ေစာင့္ေရွာက္နိုင္၇န္ စဥ္းစားေဆာင္ရြက္သင့္ပါသည္။

 

ဤ တင္ျပခ်က္ကို ေထာက္ကာ စာေရးသူအား ရိုဟင္ဂ်ာမ်ား ဘက္ကလိုက္ျပီး ေရးသည္ဟု ထိုစဥ္ကေ၀ဘန္သူ တခ်ိဳ႕ ရွိခဲ့ သည္။ ေျဖရွင္းခြင့္ မၾကံဳခဲ့ပါ။ ရင္းနွီးေသာမိတ္ေဆြတခ်ိဳ႕တေလ ကလည္း စာေရးသူအား ခင္ဗ်ား ဒီကိစၥၾကီးသြားျပီး မေရးနဲ႕ဗ်၊ သိတ္ရွဳတ္တယ္ ဟု သေဘာရိုးျဖင့္ သတိေပးၾကပါသည္။ ေ၀ဘန္သူတခ်ိဳ႕ကို မည္သို႕မွ် အာဃာတ မရွိ သလို၊ ေစတနာရိုးျဖင့္ သတိေပးေသာ မိတ္ေဆြမ်ားကို လည္း ေက်းဇူးတင္ရပါမည္။ သို႕ရာ တြင္ ကမာၻေလာကၾကီးတြင္ တရားမွ်တမႈဖံုးလႊမ္းေစလိုပါက အမွန္တရားကို ထုတ္ေဖၚရမည္ဟု ယံုၾကည္ေသာေၾကာင့္ ယခု ေနာက္ထပ္ေဆာင္းပါး တေစာင္ ထပ္ေရးျခင္းျဖစ္သည္။

 

ရိုဟင္ဂ်ာလည္း လူျဖစ္ပါသည္။ ကုလားဟု အလြယ္တကူေခၚေနၾကသူမ်ားလည္း လူျဖစ္ပါသည္။ တရုတ္လည္း လူျဖစ္ ပါသည္။ ဤပုဂၢိဳလ္မ်ား အားလံုးကို လူ ဟူ၍ အရွိအတိုင္း ျမင္ေစလိုေသာ ေစတနာျဖင့္ စာေရးသူက အထက္တြင္ေဖၚ ျပခဲ့သည့္ ေဆာင္းပါးကို ေရးသားခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ထိုမွ်သာမက ထိုပုဂၢိဳလ္မ်ားအေပၚ လူ႕ဂုဏ္သိကၡာနွင့္ အညီ သေဘာထားေစျခင္၊ ဆက္ဆန္ေစျခင္၍လည္း ျဖစ္သည္။ လူ႕အခြင့္အေရးကို လက္ခံလွ်င္ ဤသည္ကို ျငင္းဆန္ရန္ မသင့္ပါ။

 

လူ ့အခြင့္အေရးကို အမ်ိဳးသားေရးနွင့္ ဆက္စပ္၍လည္း တန္ဘိုးထားသင့္ပါသည္။ ယေန႕ကမာၻတခြင္ ဆက္သြယ္ ေဆာင္ရြက္ေသာ Globalization ေခတ္ကို ေရာက္ေနပါျပီ။ ဤသည္ကို မည္သူမွ် အျငင္း မပြားပါ။ စစ္အာဏာရွင္ ေန၀င္း ၾကီးစိုးခဲ့သည့္ အခ်ိန္ကလို ကိုယ့္ နိုင္ငံကို ကိုယ္ တံခါးပိတ္ထားျပီး ၀ါးလံုးေခါင္းထဲ မွာ လသာလို႕ရေသာ ေခတ္မဟုတ္ေတာ့ပါ။ ကမာၻတခြင္ ဆက္သြယ္ေဆာင္ရြက္ေသာ ေခတ္ၾကီးတြင္ အားေကာင္းခ်က္ မ်ားရွိသလို အားနည္းခ်က္မ်ားလည္း ရွိပါသည္။ လူ႕အခြင့္အေရး အေတြးအေခၚ အယူအဆ ကမာၻတ၀ွမ္းသို႕ အရွိန္ အဟုန္နွင့္ ပ်ံ႕နွံ႕သြားသည္ကိုမူ အားေကာင္းခ်က္ အျဖစ္ တကမာၻလံုးက အျငင္းမပြားဘဲ လက္ခံၾကပါသည္။

လူ႕အခြင့္အေရးကို လက္ခံက်င့္သံုးေသာ လူမ်ိဳးသည္ ကမာၻတြင္ ဂုဏ္တင့္ပါသည္။ လူ႕အခြင့္အေရးကို ေလးစားလိုက္ နာက်င့္သံုးေသာ ရခိုင္လူမ်ိဳးအျဖစ္ ကမာၻကအသိအမွတ္ျပဳေစျခင္ပါသည္။ သမိုင္းတြင္ ယဥ္ေက်းမႈ အား ေကာင္း ေကာင္း က်င့္သံုးခဲ့ေသာ ရခိုင္လူမ်ိဳး၊ ေမတၱာတရား ၾကီးမားေသာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားျဖစ္သည့္ ရခိုင္လူမ်ိဳး အျဖစ္ ကမာၻက ရႈျမင္ေစျခင္ပါသည္။ လူ႕အခြင့္အေရးကို ေလးစားလိုက္နာေၾကာင္း ျပျခင္းသည္ လူမ်ိဳးတမ်ိဳး၏ အမ်ိဳးသား ဂုဏ္သိကၡာကိုပါ ျမင့္ တက္သြားေစသည္။ ဤသို႕ျဖင့္ ရခိုင္ လူမ်ိဳး၏ လူမ်ိဳးဂုဏ္သိကၡာကိုသာမက ျမန္မာနိုင္ငံအတြင္းရွိ တိုင္းရင္းသား အားလံုး၏ အမ်ိဳးသား ဂုဏ္သိကၡာကိုပါ ျမွင့္တင္ေစျခင္သည္။ စာေရးသူက အမ်ိဳးသားေရးကို ဤသို႕ ရႈျမင္ ပါသည္။

 

ရခိုင္ျပည္နယ္၏ လွပေသာ ေရေျမေတာေတာင္မ်ား၊ ျမစ္ေခ်ာင္းမ်ား၊ ပင္လယ္ကမ္းေျခမ်ား၊ သဘာ၀ ကြ်န္းငယ္ကြ်န္းစု မ်ားအား လူသတ္ကြင္းမ်ား အျဖစ္ေျပာင္းမသြားေစလိုပါ။ ျငိမ္းခ်မ္း သည့္ေဒသမ်ား၊ လံုျခံဳေရးအတြက္ ပူပင္ရန္ မလို အပ္ေသာ ေနရာမ်ား၊ ဥပေဒစိုးမိုးေရး ရွိသည့္ ၀န္းက်င္မ်ား အျဖစ္ ကမာၻက ရႈျမင္ေစလိုသည္။ သို႕မွသာ နိုင္ငံျခား ခရီး သည္မ်ား လာေရာက္ ၾကပါမည္။ ရင္းနွီးျမွဳပ္နွံလိုသူမ်ား ၀င္လာၾကပါမည္။ စက္ရံုအလုပ္ရံုမ်ား အားေကာင္းေကာင္း ေပၚလာပါမည္။ ကုန္ေရာင္း ကုန္၀ယ္မ်ား ျဖစ္ထြန္းပါမည္။ စာေရးသူက ရခိုင္အမ်ိဳးသားမ်ား၏ အမ်ိဳးသား အက်ိဳးစီးပြား ကို ဤသို ့ေျမွာ္မွန္းပါသည္။

 

ရခိုင္ျပည္နယ္အဓိကရုဏ္း ဦးသိန္းစိန္၏ အင္တာဗ်ဴးအေပၚသံုးသပ္ခ်က္

 

 

(အပိုင္း ၂)

 

အဓိကရုဏ္းနွင့္ စပ္လွ်ဥ္း၍ စစ္အစိုးရ၏ မူ၀ါဒသည္ အဘယ္နည္း။

 

သမတ ဦးသိန္းစိန္သည္ ယခုအခ်ိန္တြင္ လူသားခ်င္း စာနာမႈ နွင့္ လူ့႕အခြင့္အေရး ဟူေသာ စကားလံုးမ်ားကိုသာ အၾကိမ္မ်ားစြာ ထပ္ခါတလဲလဲ သံုး၍ ေျပာလာ ေနျပီျဖစ္သည္။ ဤသည္မွာ အဘယ္ေၾကာင့္နည္း။ မူလ ကထဲက ဦးသိန္းစိန္ေခါင္းေဆာင္သည့္ စစ္အစိုးရ မွာ ဤ သေဘာထား သို႕  မဟုတ္ မူ၀ါဒ ရွိသလား။ လံုး၀မရွိခဲ့ဟု ေျပာရပါ မည္။

 

အဓိကရုဏ္းစျဖစ္သည့္ အခ်ိန္မွစ၍  ၾသဂုတ္လ (၁၅)ရက္ေန႕ အင္တာဗ်ဴး ေပၚထြက္လာသည့္အခ်ိန္အထိ နွစ္လ ေက်ာ္မွ် ကာလအတြင္း အျပန္အလွန္သတ္ျဖတ္မႈၾကီးမ်ား ျဖစ္ပြားေနခဲ့ေသာ္လည္း လူသားခ်င္းစာနာမႈ နွင့္ လူ႕အခြင့္ အေရး အေျခခံတို႕မွ ခ်ည္းကပ္သင့္ေၾကာင္း ဦးသိန္းစိန္္က ရခိုင္ျပည္သူမ်ားအား ယခု ကဲ့သို႕ေလးေလးနက္နက္ တိတိ က်က် ေျဖာင့္ဖ်ခဲ့ျခင္း မရွိပါ။ ဤသို႕ဆိုလွ်င္ အဘယ္ေၾကာင့္ ေျပာင္းလဲ ေျပာဆိုလာပါ သနည္း။ အဓိကရုဏ္းတြင္ စစ္ အစိုးရ၏ပါ၀င္ပတ္သက္မႈကို လူ႕အခြင့္အေရးအဖြဲ႕အစည္းၾကီးမ်ားက ရက္စြဲနွင့္တကြ တိတိက်က်ေထာက္ျပလာျပီး ေနာက္ပိုင္း နိုင္ငံတကာ၏ ထိထိေ၇ာက္ေ၇ာက္ အေရးယူမႈကို အမွန္တကယ္ ခံလာရနိုင္ဘြယ္ ရွိေၾကာင္း ယခုအခ်ိန္ တြင္ ရိပ္စားမိလာေသာေၾကာင့္သာ ေျပာင္းလဲေျပာဆိုလာျခင္းျဖစ္သည္။

 

ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ အဓိကရုဏ္းသည္ လူမ်ိဳးေရး ဘာသာေရး ပဋိပကၡ မဟုတ္ဟု ဦးသိန္းစိန္က ျငင္းသြားခဲ့သည္ နွင့္ ဆက္စပ္ကာ ဦးသန္းလြင္ထြန္းက ေအာက္ပါတိုင္း ေမးျမန္းခဲ့သည္။

 

“လူမ်ိဳးေရး ဘာသာေရး ပဋိပကၡ မဟုတ္ဘူး ဆိုေပမယ့္ တဘက္နဲ႕တဘက္ ေရရွည္ မုန္းတီးမႈေတြ ရွိတာေတာ့ ျငင္းလို႕ မရတဲ့ကိစၥပါ။ ေဒသထဲမွာ အတူေနထိုင္လာၾကတဲ့ အခါက်ေတာ့ မုန္းတည္းမႈေတြ သည္ထက္ပိုျပီး ပ်ံ႕ပြားမလာေအာင္ နွစ္ဘက္ အတူယွဥ္တြဲေနထိုင္ နိုင္ေအာင္ ဘယ္လို စီမံခ်က္ေတြ ေျဖရွင္းမႈေတြ ေရရွည္ လုပ္ေဆာင္သြားဘို႕ရွိပါသလဲ။”

 

ဤေမးခြန္းအား ေမးျဖစ္ ေျဖျဖစ္သည့္ အေျခအေနမည္သို ့ေရာက္သြားေၾကာင္းေတာ့ ေမးသူ ေျဖသူ နွစ္ဦးသာ သိပါ မည္။ ရိုဟင္ဂ်ာမ်ားအား ဒုကၡသည္စခန္းအတြင္း ေနေစျပီး တတိယနိုင္ငံသို႕ ပိုးေပးမည္ဆိုပါက ကုလသမဂၢ ဒုကၡသည္ မ်ားဆိုင္ရာ မဟာမင္းၾကီးရံုးအား အစိုးရက ကူညီသြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ဦးသိန္းစိန္က ကမာၻသိေၾကျငာထားခဲ့ျပီး ျဖစ္ သည္။ ယခုဤသည္ကို အေကာင္အထည္ မေဖၚေတာ့ဘူးလား။ စစ္အစိုးရ သေဘာထားေျပာင္းသြားျပီလား။ ေျပာင္း သြားလွ်င္လည္း ေျပာင္းသြားျပီ ျဖစ္ေၾကာင္း ကမာၻသိေၾကျငာရန္လိုပါသည္။

 

ရခိုင္လူထုထံမွ နိုင္ငံေရးအရေထာက္ခံမႈရေစရန္ ဦးသိန္းစိန္က အထက္ပါကဲ့သို႕ လုပ္ေဆာင္ခဲ့ျခင္း၊ လုပ္ေဆာင္ျပီး ေနာက္ ေၾကျငာခဲ့ျခင္း လည္း ျဖစ္သည္။ အစိုးရ၏ပါ၀င္ပတ္သက္မႈရွိေၾကာင္း နိုင္ငံတကာ လူ႕အခြင့္အေရး အဖြဲ႕အစည္း မ်ားက အေစာပိုင္းကထဲက ေထာက္ျပခ်က္မ်ားနွင့္ ဦးသိန္းစိန္၏ ဤေၾကျငာခ်က္ကို ဆက္စပ္ၾကည့္လွ်င္ စစ္အစိုးရ သည္ ရိုဟင္ဂ်ာမ်ား (ဦးသိန္း စိန္၏ စကားလံုးအရ ဘဂၤါလီမ်ားအား) လူ႕အဖြဲ႕အစည္းမွ ျပတ္ျပတ္သားသား ေမာင္းနွင္ ထုတ္ေရးမူ၀ါဒ Exclusion Policy ကို အဓိကရုဏ္း၏ အစကထဲကပင္ က်င့္သံုးေဖၚ ေဆာင္ခဲ့ေၾကာင္းသံုးသပ္နိုင္သည္။  ယင္းအတြက္ မေကာင္းသည့္ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈမ်ားအေနျဖင့္ လူမ်ိဳးေရးအရ နွိမ့္ခ်တိုက္ ခိုက္မႈမ်ား၊  အျပန္အလွန္ သတ္ျဖတ္မႈၾကီးမ်ား ေတာက္ေလွ်ာက္ျဖစ္ေပၚခဲ့သည္။ ယင္းအတြက္ ဦးသိန္းစိန္ဦးေဆာင္သည့္ စစ္အစိုးရတြင္ လံုး၀ပင္ တာ၀န္ရွိသည္။

 

ယခုမူ ဦးသိန္းစိန္၏ ရုပ္သြင္ကို အင္တာဗ်ဴးတြင္ ေတြ႕ျမင္လိုက္ရေသာအခါ ၄င္း၏ စစ္အစိုးရအေနျဖင့္ အုပ္စုၾကီးနွစ္ခု ၏ အလယ္တြင္ ေနျပီး ျငိမ္သက္ျငိမ္းခ်မ္းမႈရွိေအာင္ပင္ တိုင္းျပည္ကို ထိမ္းသိမ္းေနသည့္ သေဘာ မွင္ေသေသ ရွင္း လင္းေဆြးေႏြးသြားခဲ့သည္။

 

ယင္းသို႕ျဖစ္ျခင္းမွန္ကန္လွ်င္ အမွန္တရားေဖၚထုတ္နိုင္ေရးအတြက္ နိုင္ငံတကာက လာ ေရာက္စစ္ေဆးမည္ ဆိုသည္ကို ဦးသိန္းစိန္ အဘယ္ေၾကာင့္ လက္မခံနိုင္ပါသနည္း။ ဦးသိန္းစိန္ ရည္ညႊန္းသည့္      လူ႕အခြင့္အေရးေကာ္မီရွင္ လြတ္လပ္မႈရွိသည္ဆိုသည္မွာ လံုး၀ပင္လြဲမွားေနသည္။ လူ ့အခြင့္အေရးေကာ္မီရွင္ဟူသည္ မွာ သမတရံုးအဖြဲ႕ ၏ အစိပ္အပိုင္း တခုကဲ့သို႕ ျဖစ္ေနသည္။ သူၾကီးလုပ္သူကိုယ္တိုင္ျပစ္မႈက်ဴးလြန္ေၾကာင္း စြပ္စြဲခံရ သည့္ အမႈတြင္ လူ႕အခြင့္အေရး ေကာ္မရွင္မွာ သူၾကီးတူ အဆင့္ေလာက္သာ ရွိေၾကာင္းတင္ျပခဲ့ပါျပီ။ လူ႕အခြင့္အေရး ေကာ္မရွင္တြင္ မည္သည့္အခြင့္အာဏာမွ် မရွိသလို သမတ ကိုယ္တိုင္က်ဴး လြန္သည့္ ျပစ္မႈမွန္သမွ်ကိုလည္း မည္သည့္ အခါမွ် ေဖၚထုတ္မည္ မဟုတ္ပါ။

 

ပို၍ဆိုးသည္မွာ ဦးသိန္းစိန္၏ ေၾကျငာခ်က္ထြက္လာခဲ့ျပီးေနာက္တြင္ ရခိုင္ျပည္နယ္ လူ႕အဖြဲ႕အစည္း အတြင္း၌ လံုး၀ ပင္ နွစ္ျခမ္းကြဲသြား ခဲ့သည္။ ရိုဟင္ဂ်ာ ဆိုသူ (သို႕မဟုတ္) ဘဂၤါလီ မြတ္ဆလင္ဆိုသူမ်ား ကို ရခုိင္ျပည္ နယ္မွ အျပီး အပိုင္ ေမာင္းထုတ္လိုက္ျခင္းသည္ ျပသနာ၏ အေျဖျဖစ္သည္ဟူ၍ ရခိုင္လူထုအမ်ားစုၾကီး၏ စိတ္တြင္ စြဲထင္သြား ေစသည္။ ယင္းသို႕ေမာင္းထုတ္ျခင္းမွာ တရားေသာ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ ျဖစ္သည္ဟု ထင္ျမင္လာေစခဲ့သည္။ ယင္း အတြက္တာ၀န္ရွိသူမွာ ဦးသိန္းစိန္ ဦးေဆာင္သည့္ စစ္အစိုးရ တဖြဲ႕လံုးျဖစ္သည္။ ယင္းကို ပထမ ရွင္းျပ သင့္ သည္။ ဗြီအိုေအနွင့္ ေတြ႕ဆံုေမးျမန္းခန္း၌ ဦးသိန္းစိန္သည္ ဤသည္ နွင့္ စပ္လွ်ဥ္း၍ မည္သို႕မွ်ရွင္းလင္း ေျဖၾကားခဲ့ ျခင္းမရွိပါ။

 

သာဓကအားျဖင့္ လူတဦးက အျခားတဦးအား “ထမင္းစားျပီးျပီ လား” ဟု ပထမ ေမးျပီးမွ ”ဘာဟင္းနဲ႕ စားခဲ့လဲ” ဟုေမးေလ့ရွိပါသည္။ ပထမ ေမးခြန္းကို မေမးဘဲ ဒုတိယ ေမးခြန္းကို တန္းျပီး ေမးပါက ေမးျမန္းခံရသူ သည္ ထမင္း စားျပီးျဖစ္ေၾကာင္း ေမးျမန္း သူက ၾကိဳတင္သိထားနွင့္ သည့္ သေဘာသက္ေရာက္သည္။ ပထမေမးခြန္းကိုေက်ာ္ျပီး ဒုတိယ ေမးခြန္းကို ေမးျခင္းအားျဖင့္ ဦးသိန္းစိန္၏ အစိုးရတြင္ နွစ္ဘက္ အတူ ယွဥ္တြဲေနထိုင္ေရး မူ၀ါဒ ရွိေနျပီဟု ေမးသူ ဦးသန္းလြင္ထြန္းက ၾကိဳတင္သိေန ၍ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ပါမည္။ ထူးျခားသည္မွာ ေျဖၾကားသည့္ ဦးသိန္းစိန္ ကိုယ္တိုင္ကလည္း မိမိတို႕နုိင္ငံတြင္းသို ့တရားမ၀င္ခိုး၀င္ေနသည့္ ဘဂၤါလီမ်ားအား မူရင္းနိုင္ငံသို ့ျပန္ပို႕မည္ ဟူ၍ လည္းေကာင္း၊ လက္ခံမည့္ တတိယ နိုင္ငံမ်ားသို ့သြားနိုင္ေရးအတြက္ ကုလသမဂၢ ဒုကၡသည္ မ်ားဆိုင္ရာ မဟာ မင္းၾကီးရံုးအား ကူညီသြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္း တခြန္းမွ် မဟေတာ့ျခင္းျဖစ္သည္။

 

အဆိုပါ ေမးခြန္းအား သမတ ဦးသိန္းစိန္က “ေရရွည္ ေျဖရွင္းသြားရမွာပါ။ရခိုင္တိုင္းရင္းသားပါတီအၾကီးအကဲ ေတြနဲ႕ ေတြ႕ပါတယ္။ ကမာၻၾကီးက က်ဥ္းေျမာင္းသြား ျပီ။ ရြာၾကီးတရြာလို ျဖစ္ေန တယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို ့က သူ႕လူမ်ိဳး ကိုယ့္ လူမ်ိဳး သူ႕ဘာသာ ကိုယ့္ဘာသာ ခြဲျခားလို ့မရ ဘူး။ လူသားဆိုတဲ့ အျမင္ နဲ႕ျမင္ပါ။ လူသား ဆိုတဲ့ အျမင္ နဲ႕ ျမင္ရမယ္။ ကမာၻမွာ လဲ လူ႕အခြင့္အေရးကို ေရွ႕တန္း တင္ျပီး ေျပာလာၾကတယ္။ လူသားဆိုတဲ့ အျမင္နဲ႕ျမင္ပါ။ လူ႕အခြင့္အေရးကို မထိခိုက္ေအာင္ လုပ္ဘို ့လိုပါတယ္။” ဟု ေျဖသြားခဲ့သည္။

 

စာေ၇းသူတို ့ကေလးဘ၀က တခုခုကို နွစ္ျခိဳက္သေဘာက်မိလွ်င္ ေနာက္ေျပာင္ ေျပာၾကသည့္ စကားလံုး တခုရွိသည္။ “ဒီ ထက္ ေကာင္းတာေတာင္ ဒီေလာက္ မေကာင္းဘူးကြ” ဟူ၍ ျဖစ္သည္။ ရခိုင္တိုင္းရင္းသား ပါတီ ေခါင္းေဆာင္မ်ား အား ဦးသိန္းစိန္ထက္ ေကာင္းေအာင္ မည္သူမွ် ရွင္းျပနိုင္မည္ မဟုတ္ပါ။ ဦးသိန္းစိန္ထက္ ေကာင္းေအာင္ ရွင္းျပဦး ေတာ့ ဦးသိန္းစိန္ေလာက္ မေကာင္းမွာ ေသခ်ာပါသည္။ မွန္ပါသလား။ စဥ္းစားၾကည့္ၾကရေအာင္ပါ။

 

ရခိုင္ျပည္နယ္အဓိကရုဏ္း ဦးသိန္းစိန္၏ အင္တာဗ်ဴးအေပၚသံုးသပ္ခ်က္

 

အပိုင္း (၃)

 

ယခုအခ်ိန္၌ လူသားခ်င္းစာနာေထာက္ထားမႈ နွင့္ လူ႕အခြင့္အေရး ဟူေသာ စကားလံုးမ်ားကို ထပ္ခါ ထပ္ခါ ကိုးကား သံုးစြဲလာျပီျဖစ္ေသာ သမတဦးသိန္းစိန္ နွင့္ ဆက္စပ္လွ်က္ ေနာက္ထပ္ ျမန္မာ ဆိုရိုးစကား တခုကို သတိရမိပါသည္။ “ပါးစပ္က ဘုရား ဘုရား လက္က ကိုးရိုး ကားယား” ဟူ၍ျဖစ္သည္။ ဤဆိုရိုးစကားက အေျပာနွင့္ အလုပ္ညီဘို႕လို ေၾကာင္း ေထာက္ျပထားျခင္းပင္။ ရခိုင္ အဓိကရုဏ္းကို ဤဆိုရိုးစကားနွင့္ ခ်ိန္ထိုးပါမည္။

 

ဦးသိန္းစိန္ ဦးေဆာင္သည့္ စစ္အစိုးရသည္ ဘုရား ဘုရား ဟူ၍ပင္ ေရွ႕ကေန၍ေျပာသြားခဲ့ျခင္းမရွိပါ။ လက္က ကိုးရုိး ကားယား အရင္ လုပ္ခဲ့ျပီး ေနာက္ပိုင္းမွ ပါးစပ္က ဘုရား ဘုရား တျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ သာဓက တခုကိုေျပာပါမည္။ ယခုၾသဂုတ္ လ (၁၅) ရက္ေန႕ အင္တာဗ်ဴး တြင္ ဦးသိန္းစိန္က ရခိုင္တိုင္းရင္းသားပါတီ ေခါင္းေဆာင္မ်ားနွင့္ေတြ႕ျပီး ေျပာဆိုေၾကာင္း၊ ရခိုင္လူထုကို ၄င္းက စကားဆယ္ခြန္း ဆယ့္ငါးခြန္းေျပာတာထက္ ခင္ဗ်ားတို႕တခြန္းေျပာတာထိ ေရာက္ေၾကာင္း ဆိုခဲ့ သည္။ အတိအက်အားျဖင့္ ဦးသိန္းစိန္က ရခိုင္တိုင္းရင္းသား ပါတီေခါင္းေဆာင္မ်ားအား “ခင္ဗ်ား တို႕က၀င္ျပီး အျမင္ မွန္ရလာေအာင္ ေျပာင္းလဲလာေအာင္ ေျပာေပးပါ” ေတာင္းခံေနျပီ ျဖစ္သည္။

 

ဤသို႕ဆိုလွ်င္ အဓိကရုဏ္းၾကီးအတြင္း၌ အျမင္မွားခဲ့သူမွာ မည္သူနည္း။ ရခိုင္လူထု ျဖစ္သည္ ဟု ဦးသိန္းစိန္က ဆို ေနျခင္းျဖစ္သည္။ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သမွ် ရခိုင္လူထုအေပၚ အျပစ္ပံုခ်၇န္ လမ္းခင္းေနျခင္းျဖစ္သည္။ ရခိုင္လူထု အျမင္မွား ေန သည္ဟုု ဆိုပါလွ်င္ ဦးသိန္းစိန္ဦးေဆာင္ သည့္ စစ္အစိုးရသည္ အေစာပိုင္းကာလမ်ားကထဲက ယခုကဲ့သို ့ဘာေၾကာင့္ ရွင္းျပဘို႕ မၾကိဳးစားခဲ့သနည္း။ မိမိ အစိုးရကိုယ္တိုင္၏ တာ၀န္ရွိမႈကို ၀န္မခံဘဲ နိုင္ငံတကာ ဖိအားမ်ား သက္ေရာက္ လာနိုင္သည့္ အေျခအေနေရာက္လာမွ ရခိုင္လူထုက အျမင္မွားျပီး ျပစ္မႈၾကီး မ်ား ကို က်ဴးလြန္ေနသေယာင္ အဘယ္  ေၾကာင့္ ေျပာဆိုလာပါသနည္း။

 

ယခုမွသာ ရခိုင္လူထုအေပၚ အျပစ္ပံုခ်ဘို ့ၾကိဳးစားေနေသာ္လည္း ဦးသိန္းစိန္ ဦးေဆာင္သည့္ စစ္အစိုးရသည္ အဓိက ရုဏ္း စျဖစ္ခါစတြင္ ျပသနာ ၏ တရားခံအျဖစ္ လက္ညွိဳးထိုးခံခဲ့ရသူမွာ (ရိုဟင္ဂ်ာ) မြတ္ဆလင္မ်ားျဖစ္သည္။ သာဓက တခုျပပါမည္။ ၂၀၁၂ ခုနွစ္ ဇြန္လ (၉) ရက္ေန႕ထုတ္ ေၾကးမံုသတင္းစာ၏ စာမ်က္နွာ (၂၀) ကို ၾကည့္ပါ။ ရခုိင္ျပည္ နယ္ ဘူးသီးေတာင္ ေမာင္းေတာ ျမိဳ႕မ်ား၌ ဆူပူသူ အင္အား ၁၀၀၀ ေက်ာ္က အၾကမ္းဘက္မႈမ်ားကို မည္သို႕ က်ဴးလြန္ ေနေၾကာင္း သတင္းအျဖစ္ ေဖၚျပထားျပီး အဆိုပါ စာမ်က္နွာ တခုတည္းမွာပင္ ယင္းသတင္းနွင့္ ကပ္လွ်က္ ေအာက္၌ ျမန္မာနိုင္ငံလံုးဆုိင္ရာ အစၥလမ္ သာသနာေရး အဖြဲ႕ၾကီး ေမတၱာရပ္ခံပန္ၾကားလႊာ နွစ္ေစာင္ကို တြဲထည့္ေပးထားသည္။ ယင္းပန္ၾကားလႊာမ်ားတြင္ နိုင္ငံတ၀ွမ္းေနထုိင္ၾကေသာ အစၥလမ္သာသနာ၀င္မ်ားသည္ ျမန္မာနိုင္ငံလံုးဆုိင္ရာ အစၥလမ္ သာသနာေရး အဖြဲ႕ၾကီး က ထုတ္ျပန္ေသာ အထူးေမတၱာရပ္ခံခ်က္နွင့္ အညီ ေနထိုင္ၾကရန္လိုေၾကာင္း ပါရွိသည္။ သို႕ ရာတြင္ သတင္းစာ၏ အဆိုပါ စာမ်က္နွာ၌ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား အတြက္ သံဃာ့နာယက အဖြဲ႕ၾကီးက ထုတ္ျပန္ေသာ ေမတၱာရပ္ခံခ်က္ မပါရွိပါ။ ဤသည္မွာ စစ္အစိုးရက ဦးေဆာင္၍ သတင္းပညာအရ လုပ္ၾကံထားျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ထင္ ရွားသည္။ ဆူပူအၾကမ္းဘက္သူမ်ားသည္ မြတ္ဆလင္ဘာသာ၀င္မ်ားသာ ျဖစ္သည္ ဟု သတင္းစာ ဖတ္သူအားလံုး ထင္ေယာင္မွား ျဖစ္ေစ၇န္ လုပ္ၾကံထားျခင္းျဖစ္သည္။

 

ဦးသိန္းစိန္ ဦးေဆာင္သည့္ စစ္အစိုးရ၏ တာ၀န္ရွိမႈေအာက္တြင္ အဓိကရုဏ္းၾကီးအတြင္း အသက္စြန္႕လႊတ္သြားခဲ့ရ သူ လူထု အေရ အတြက္ကို မည္သူမွ် အတိအက်မေျပာနိုင္။ ဘ၀နစ္နာပ်က္စီးဆံုးရွံဳးခဲ့ရသူ အနည္းဆံုးေျခာက္ေသာင္း ေက်ာ္အနက္ ဒုကၡသည္စခန္းမွ ေန၍ ျပန္စရာ ေနအိမ္ပင္ မရွိေတာ့သူ ဦးေရမွာလည္း မ်ားလွစြာသည္။ အဓိကရုဏ္း ၾကီး၏ ရိုက္ခတ္မႈေၾကာင့္ ေရွ႕ခရီး ဘယ္လိုဆက္၍ ဘာေတြ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ရမည္ မသိေတာ့သူ ဦးေရ မွာ သိန္း တခ်ိဳ႕ ခ်ီ ရွိမည္ဟု မွန္းရသည္။

 

အဆိုးဆံုးမွာ ဦးသိန္းစိန္က ယခုအခ်ိန္အထိ စစ္အစိုးရ၏ တိက်ေသာ မူ၀ါဒကို မေၾကျငာေသးျခင္းပင္။ ရခို္င္ျပည္နယ္ အတြင္း၌ ရွိေနျပီျဖစ္ေသာ မြတ္ဆလင္ ဘာသာ၀င္ဦးေရ အနည္းဆံုး ရွစ္သိန္းေက်ာ္ကို တကယ္ဘဲ ဆက္လက္ ေမာင္း ထုတ္ သြားမွာလား။ ေမာင္းထုတ္သြားမည္ ဆိုပါက လူ႕အဖြဲ႕အစည္း၏ ျငိမ္းခ်မ္းမႈ၊ တည္ျငိမ္မႈ၊ လံုျခံဳမႈကို ရရွိေစျပီး နုိင္ငံတကာ၏ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈျဖင့္ မည္သို ့ေဖၚေဆာင္သြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ယင္းေဆာင္ရြက္မႈေအာင္ျမင္ေစရန္ ေဒသခံ လူထုက မည္သို႕ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္သင့္ေၾကာင္း၊ ယင္းအစီအစဥ္ေအာင္ျမင္ေစေရးအတြက္ အိမ္နီးျခင္း ဘဂၤလားေဒ႕ရွ္နိုင္ငံ၏ အကူအညီ နွင့္ နိုင္ငံတကာ၏ အကူအညီတို႕ကို မည္သို႕ရွာေဖြသြာမည္ျဖစ္ေၾကာင္း တျပည္လံုး လူထုအား ဦးသိန္းစိန္၏ စစ္အစိုးရက အတိအက် ရွင္းျပ၇န္လိုသည္။

 

သို ့မဟုတ္ ယင္းပထမ မူ၀ါဒကို တရား၀င္ရုပ္သိမ္းျပီး နွစ္ဦးနွစ္ဘက္ ျငိမ္းခ်မ္းစြာ အတူတကြ ဆက္လက္ ေနထိုင္ေရး ကို ေဖၚေဆာင္မည္လား။ ဒုတိယ မူ၀ါဒ သို ့ေျပာင္းလဲက်င့္သံုးမည္ ဆိုပါက ယခု ဦးသိန္းစိန္ အင္တာဗ်ဴးတြင္ ေျပာခဲ့ သကဲ့သို႕ လြယ္လြယ္ ေျပာ၍ မရနိုင္ပါ။ ဘ၀နစ္နာပ်က္စီး ဆံုးရွံဳးခဲ့သူ လူထုၾကီးတရပ္လံုး ထမင္းစားဘို႕၊ ေနစရာရ ဘို႕အတြက္ ဟိုက သည္ က ေတာင္းခံေပးရံု၊ လံုျခံဳေရးအရ စစ္တပ္၏ ေသနတ္ေျပာင္းေအာက္တြင္ ဒူးေထာက္ ခိုလံႈ ေနခြင့္ရရံုနွင့္ လံုး၀ မလံု ေလာက္ပါ။

 

(၁) အဓိကရုဏ္းၾကီးနွင့္ စပ္လွ်ဥ္း၍ အမွန္အတိုင္း ဘာေတြ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သည္ ဆိုသည္ကို လူထုၾကီးေရာ နိုင္ငံတကာပါ အတိအက် သိခြင့္ရေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးဘို ့လိုသည္။ ကုလသမဂၢမွ ဦးေဆာင္သည့္ စံုစမ္းစစ္ေဆးေရး ေကာ္မရွင္ တရပ္ အား လြတ္လပ္စြာ စံုစမ္းစစ္ေဆးခြင့္ ေပးဘို ့လိုသည္။

 

(၂) ျပစ္မႈက်ဴးလြန္သူမ်ားသည္ လမ္းမ်ားေပၚတြင္ ျငိမ္းခ်မ္းစြာ ေလွ်ာက္သြားလွ်က္ရွိၾကသည္။ ထိုသူမ်ားအား ျပစ္မႈ က်ဴး လြန္ခံရသူမ်ားက လည္း ေန႕စဥ္ေတြ႕ျမင္ေနရဆဲျဖစ္သည္။ သို ့ျဖစ္၍ ျပစ္မႈက်ဴးလြန္ခံရသူ လူထု၏ စိတ္အစဥ္တြင္ မည္သည့္ အခါတြင္မွ် ျငိမ္းခ်မ္းမႈရမည္ မဟုတ္။ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ထပ္မံက်ဴးလြန္ခံရလိမ့္မည္ ဟူေသာ စိုးရိမ္ထိတ္လန္႕မႈ မ်ား ရွိေနမည္ ဧကန္ျဖစ္သည္။ ဥပေဒစိုးမိုးေ၇းကို တကယ္ တန္း တည္ေဆာက္မည္ ဟု သက္ေသျပလိုလွ်င္ ေက်ာသား ရင္သား မခြဲျခားဘဲ ျပစ္မႈက်ဴး လြန္ခဲ့သူ မွန္သမွ်ကို ေဖၚထုတ္အေရးယူ၇န္ လိုသည္။

 

(၃) အမွန္တရားမ်ား ေပၚထြက္လာျပီးေနာက္ ျပစ္မႈက်ဴးလြန္သူမ်ားအား အေရးယူစစ္ေဆးစီရင္ေနသည့္ တခ်ိန္တည္း တြင္ နွစ္ဘက္

ျပန္လည္သင့္ျမတ္ၾကေရးအတြက္ အေျခခံလူထုမ်ားအတြင္း ေတြ႕ဆံုမႈမ်ား၊ ညွိနိုင္းမႈမ်ား၊ တဘက္၏ နစ္ နာခ်က္ကို အျခားတဘက္မွ ၾကားသိေစျခင္းမ်ား စီစဥ္ေပးဘို႕လိုသည္။ ယင္းသို႕ျဖင့္ ကိုယ္ျခင္းစာနာစိတ္မ်ား၊ အျပန္ အလွန္ကူညီလိုမႈမ်ား၊ ေမတၱာတရားမ်ား ပြားမ်ားခြင့္ရလာေအာင္ စီစဥ္ေပးရန္လိုပါမည္။

 

(၄) ရခိုင္ျပည္နယ္အတြင္းရွိ တရားစီရင္ေရးအပါအ၀င္ တုိင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးယႏၱယားမ်ားအား လြတ္လပ္၊ ဘက္မလိုက္၊ ထက္ျမက္ အားေကာင္း လာေအာင္ ေျပာင္းလဲဖြဲ႕စည္း၊ ေလ့က်င့္ တည္ေဆာက္ဘို ့လိုသည္။ ဤသည္ကို အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ Institutional Reform ဟု ေခၚသည္။

 

အဓိကရုဏ္းၾကီးနွင့္စပ္လွ်ဥ္း၍ ရခိုင္တိုင္းရင္းသားမ်ား တိုးတက္ေရးပါတီ အား ျပည္ေထာင္စု ေရြးေကာက္ပြဲ ေကာ္မရွင္က ေခၚယူသတိေပးသည္မွာ မွန္သလား။

 

ရခိုင္တိုင္းရင္းသားမ်ား တိုးတက္ေရးပါတီ နွင့္ ျပည္ေထာင္စုေရြးေကာက္ပြဲေကာ္မရွင္ေဆြးေႏြးပြဲ မွတ္တမ္းတခု ေပၚ ထြက္လာခဲ့သည္။ ဤမွတ္တမ္းသည္ ယခုအခ်ိန္တြင္အေတာ္ပင္က်ယ္ျပန္႕စြာ ပ်ံ႕နွံ႕လွ်က္ရွိသည္။ ဤမွတ္တမ္း သည္ လည္းေကာင္း၊ မွတ္တမ္းတြင္ ေဖၚျပေရးသားထားသည့္ အေၾကာင္းအရာမ်ားသည္လည္းေကာင္း၊ အစစ္အမွန္ မဟုတ္ မွားယြင္းေန သည္ဟု ဆိုလွ်င္ ျပည္ေထာင္စု ေရြးေကာက္ပြဲေကာ္မရွင္ နွင့္ ရခိုင္တုိင္းရင္းသားမ်ားတိုးတက္ေရး ပါတီ နွစ္ခုလံုး အေနျဖင့္ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲတရပ္ေခၚယူကာ အေသးစိပ္ရွင္းျပရန္တာ၀န္ရွိပါသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ ဆို ေသာ္ ၄င္းမွတ္တမ္းတြင္ ေရးသားထားခ်က္မ်ားသည္ မတရားမႈမ်ားကို ဖံုးကြယ္ထားသလား ဟူ၍ အမ်ားျပည္သူက မွတ္ယူနိုင္စရာ အေၾကာင္းရွိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။

 

အဆိုပါမွတ္တမ္းအရ ျပည္ေထာင္စုေရြးေကာက္ပြဲေကာ္မရွင္က ၂၀၁၂ ခုနွစ္ ၾသဂုတ္လ (၆) ရက္ေန႕စြဲ ျဖင့္ ေဒါက္တာ ေအးေမာင္ ဥကၠဌ အျဖစ္တာ၀န္ယူသည့္ ရခိုင္တိုင္းရင္းသားမ်ား တိုးတက္ေရးပါတီအား အစည္းအေ၀း ဖိတ္ၾကားခဲ့ သည္။ ဥကၠဌ ေဒါက္တာေအးေမာင္ မျဖစ္မေန တက္ေရာက္ရန္ ဟူေသာ စကားလံုးကို သံုး၍ ဖိတ္ၾကားခဲ့ ေၾကာင္းနွင့္ ေၾကာင္းေတြ႕ရသည္။

 

၁။ ေဒါက္တာေအးေမာင္ (ဥကၠဌ)

၂။ ဦးအံုးတင္           (ဒုဥကၠဌ)

၃။ ဦးဘရွိန္             (ဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္)

၄။ ဦးေဖသန္း           (ဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္)

၅။ ဦးထြန္းေအာင္ေက်ာ္  (ဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္)

 

ျပည္ေထာင္စု ေရြးေကာက္ပြဲ ေကာ္မရွင္ဥကၠဌ ဦးတင္ေအးက နိဂံုးခ်ဳပ္မိန္႕ခြန္းေျပာၾကားရာတြင္ ——————ဒုတိယ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီး လွမင္း တင္ျပေသာ ရခိုင္တိုင္းရင္းသားမ်ားတိုးတက္ေရးပါတီ၏ ရခိုင္အေရးအခင္းအေပၚ ပါ၀င္ ပတ္သက္မႈကို အက်ယ္ ေဆြးေႏြးျခင္း မရွိဘဲ “ဆက္မလုပ္ၾကရန္ လုပ္ရင္ေတာ့ အေရးယူမည္” ဟု ေျပာၾကားခဲ့ ေၾကာင္း မွတ္တမ္းတြင္ ေရးသား ထားခဲ့သည္။

 

ရခိုင္အေရးအခင္းအတြင္း နွစ္ဘက္အျပန္အလွန္သတ္ျဖတ္မႈၾကီးမ်ား ေပၚေပါက္ခဲ့ေၾကာင္း မည္သူမွ် အျငင္းမပြားပါ။ ဦးသိန္းစိန္ကိုယ္တိုင္က ၀န္ခံခဲ့ျပီး ေသဆံုးသူဦးေရမွာ တရာထက္ေတာ့မပိုေၾကာင္းနွင့္ မီးရွိဳ႕ၾကသည့္အတြက္ အိုးမဲ့ အိမ္မဲ့ျဖစ္ၾကသူဦးေရမွာ အဆမတန္မ်ားျပားေၾကာင္း ဆိုသြားခဲဲ့သည္။

 

ဤသတင္းမ်ား လွိဳင္လွိဳင္ၾကီးထြက္ေပၚေနသည့္ အခ်ိန္တြင္ ျပည္ေထာင္စု ေရြးေကာက္ပြဲေကာ္မရွင္က ရခိုင္တိုင္းရင္း သားမ်ား တိုးတက္ေရး ပါတီအား အစည္းအေ၀း ေခၚယူျပီး “ဆက္မလုပ္ၾကရန္ လုပ္ရင္ေတာ့ အေရးယူမည္” ဟု သတိေပးခံလိုက္ရျခင္းမွာ ရခိုင္တိုင္းရင္းသားမ်ား တိုး တက္ေရးပါတီ၏ နိုင္ငံေရး ဂုဏ္သိကၡာကို မ်ားစြာ ထိခုိက္ပါ သည္။ ရခိုင္ျပည္နယ္အတြင္း ျပစ္မႈၾကီးမ်ား က်ဴးလြန္ရာ၌ အဓိက ဦးေဆာင္ေသာ အဖြဲ႕အစည္းမွာ ရခိုင္တိုင္းရင္းသား မ်ား တိုးတက္ေရးပါတီ ျဖစ္သည္ ဟု ေရြးေကာက္ပြဲ ေကာ္မရွင္က အတိအက် စြပ္စြဲလိုက္ သည့္ သေဘာေဆာင္သည္။ အဆိုပါ မွတ္တမ္းသည္ စစ္မွန္သည္ဆိုပါက ေပါ့ေပါ့မထားသင့္ပါ။  ရခိုင္သမိုင္းတခု၏ အစိပ္အပိုင္း ျဖစ္သြားပါျပီ။

 

မစစ္ မွန္ေသာ မွတ္တမ္းျဖစ္သည္ဆိုလွ်င္ ရခိုင္တိုင္းရင္းသားမ်ား တိုးတက္ေရးပါတီအေနျဖင့္ အျမန္ဆံုးရွင္းလင္းဘို႕ လိုပါ မည္။ စစ္မွန္ေသာ မွတ္တမ္းျဖစ္ေသာ္လည္း “ဆက္မလုပ္ၾကရန္ လုပ္ရင္ေတာ့ အေရးယူမည္” ဟု ေရြးေကာက္ပြဲ ေကာ္မရွင္က သတိေပးျခင္းမွာ ရခိုင္ျပည္နယ္ အဓိက႐ုဏ္းအတြင္းျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ သတ္ျဖတ္၊ မီးရွိဳ႕မႈၾကီးမ်ားနွင့္ လံုး၀ ပတ္သက္ျခင္း မရွိေၾကာင္း၊ နိုင္ငံေရးပါတီမ်ားနွင့္ စပ္လွ်ဥ္း၍ အျခား မည္သည့္ကိစၥရပ္အတြက္ ေကာ္မရွင္က ေခၚယူ သတိေပးျခင္းသာ ျဖစ္ေၾကာင္း ရခိုင္တိုင္းရင္းသားမ်ား တိုးတက္ေရးပါတီအေနျဖင့္ လူထုတရပ္လံုးအားေျခေျချမစ္ျမစ္ ရွင္းျပဘို ့လိုပါမည္။

 

ထို႕အျပင္ ပို၍ အေရးၾကီးသည္မွာ ရခိုင္ျပည္နယ္အတြင္း ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ ျပစ္မႈၾကီးမ်ားအား ရခိုင္တိုင္းရင္းသားမ်ား တိုးတက္ေရးပါတီ က ဘဲ အဓိက ဦးေဆာင္က်ဴးလြန္ေနသေယာင္ေယာင္ သေဘာသက္ေရာက္ေစသည့္ မွတ္တမ္းကို ေရးသားသူ၊ အမ်ားသိေအာင္ ထုတ္ျပန္သူ ျပည္ေထာင္စုေရြးေကာက္ပြဲေကာ္မရွင္အား ပါတီ က ဥပေဒေၾကာင္းအရ အတိအက် ျပန္လည္ တရားစြဲဆိုသြားသင့္ပါသည္။

 

ရခိုင္ျပည္နယ္အဓိကရုဏ္း ဦးသိန္းစိန္၏ အင္တာဗ်ဴးအေပၚသံုးသပ္ခ်က္

 

အပိုင္း (၄)

 

လူ႕အခြင့္အေရးနဲ႕ ဥပေဒစိုးမိုးေ၇း ဘယ္လိုဆက္စပ္သလဲ။ စစ္မွန္တဲ့ ဥပေဒစိုးမိုးေ၇းတည္ေဆာက္နိုင္ဘို႕ အမွန္တရားကို ဘာေၾကာင့္ ရွာေဖြေဖၚထုတ္သင့္သလဲ။ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို ယေန႕အထိ ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒနွင့္အညီ က်င့္သံုးလွ်က္ရွိေသာ စစ္အစိုးရ၏ သမတ ဦးသိန္းစိန္ကိုယ္တုိင္က ၀န္ခံေျပာၾကားျပီးေနာက္တြင္ လူ႕အခြင့္အေရးသည္ လူ႕ အဖြဲ႕အစည္း က အျမင့္ဆံုးထားရ မည့္ စံတန္ဘိုး ဟူသည္မွာ ျမန္မာနိုင္ငံအတြက္ ပို၍ ထင္ရွားသိသာလာသည္။

 

သို႔ရာတြင္ လူ႕အခြင့္ အေရးဟူသည္အား အမ်ားနားေထာင္ေကာင္းရံု၊ နားေထာင္လိုက္ရသူမ်ားက လူ႕အခြင့္အေရး စကား ေျပာသူအား ေလးစားအထင္ၾကီးသြားေစရံုမွ်ေလာက္ျဖင့္သာ သံုးစြဲေနပါလွ်င္ လက္ေတြ႕အရ မည္သည့္အခါ တြင္မွ် ခံစားရရွိနိုင္ဘြယ္မရွိပါ။ လူ႕အခြင့္အေရးအေတြးအေခၚကို ကိုင္စြဲျပီး ဥပေဒ စိုးမိုးေရးကို ေဖၚေဆာင္မွသာ လူ႕အခြင့္အေရးကို ခံစားနိုင္ပါမည္။ အဘယ္ေၾကာင့္

ပါနည္း။ ဥပေဒစိုးမိုးေရးဆိုသည္မွာ တည္ဆဲဥပေဒမ်ားကိုသာ ေလးစား လိုက္နာျခင္း ဟူသည့္ သေဘာထက္မည္သို႕မွ် မပိုနိုင္၍ ျဖစ္သည္။

လူ႕အခြင့္အေရး အေတြးအေခၚကို ကိုင္စြဲျပီး ဥပေဒစိုးမိုးေရး ကို ေဖၚေဆာင္မည္ ဆိုလွ်င္ တည္ဆဲဥပေဒမ်ားသည္ လူ႕ အခြင့္အေရးအေျခခံ

ကို ပယ္ရွားထားပါက (သို႕မဟုတ္) လူ႕အခြင့္အေရးအေျခခံမ်ားကို ေဖၚေဆာင္မေပးနိုိင္ပါက အဆိုပါဥပေဒတရပ္ရပ္ကို ေသာ္လည္း ေကာင္း၊ ဥပေဒစနစ္ တစံုလံုးကို ေသာ္လည္းေကာင္း ျပင္ရပါမည္။ ဥပေဒတရပ္ သို႕မဟုတ္ ဥပေဒစနစ္ တစံုလံုးသည္ လူ႕အခြင့္အေရးကို ပံ့ပိုး၊ တည္ေဆာက္ေစရပါမည္။ ယုတ္ေလ်ာ့၊ ဖ်က္သိမ္း ျခင္း မျဖစ္ေစရပါ။ သို႕မွသာ စစ္မွန္ေသာ ဥပေဒစိုးမိုးေရးျဖစ္ပါသည္။ စစ္မွန္ေသာ ဥပေဒစိုးမိုးေရးသည္ လူ႕အခြင့္အေရးကို လိုလားေသာ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းတိုင္း ဦးတည္ေလွ်ာက္လွမ္းရ မည့္ လမ္းေၾကာင္းပင္။ ရခိုင္ျပည္နယ္ အတြင္း ျဖစ္ပြားခဲ့ သည့္ အဓိကရုဏ္းၾကီးနွင့္ စပ္လွ်ဥ္း၍ ဤလမ္းေၾကာင္းကိုပင္ ေလွ်ာက္လွမ္းရပါမည္။ ယင္း သို႕ မဟုတ္လွ်င္ လူ႕အခြင့္ အေ၇း စကားလံုးကို နုတ္မွအျမွဳပ္ထြက္သည္အထိ အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေရရြတ္ပါေစဦး၊ လူ႕အခြင့္အေရးသည္ ေရေပၚ တြင္အရုပ္ေရးသည့္ အဆင့္ ထက္ပိုမည္မဟုတ္ပါ။

 

ဥပေဒစိုးမိုးမႈ ၏ ေရွ႕တြင္ “စစ္မွန္ေသာ” ဟူသည္ကို အဘယ္ေၾကာင့္ ထည့္ရသနည္း။ ဥပေဒစိုးမိုးမႈ စကားလံုးကို စစ္အာဏာရွင္မ်ား၊ အုပ္ခ်ဳပ္သူအာဏာပို္င္မ်ားက ဆယ္စုနွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ တတြတ္တြတ္ရြတ္ဆိုခဲ့သည္။ လက္ေတြ႕ တြင္ ဥပေဒမ်ား နွင့္ ဥပေဒစနစ္တစံုလံုး

အား ၄င္းတို႕အာဏာ တည္ျမဲေရးအတြက္သာ အသံုးခ်ခဲ့သည္။ “စစ္မွန္ေသာ”  ဥပေဒစိုးမိုးေရး အေျခခံကို လူထု အေနျဖင့္ စနစ္တက်

ေလ့လာ စဥ္းစားခြင့္မရေအာင္ ပိတ္ပင္ထားခံခဲ့ရသည္။ ၄င္းတို႕အလိုအရ ဥပေဒစိုးမိုးေရး ဟူသည္မွာ လူထု၏ လြတ္လပ္ခြင့္အား ဖိနွိပ္ ျပဌာန္း ထားေသာ ဥပေဒမ်ားကိုသာ အဓိကအားျဖင့္ ေလးစားလိုက္နာေရးကို ဦးတည္က်င့္သံုးခဲ့ က်င့္သံုးဆဲျဖစ္သည္။ “စစ္မွန္ေသာ” ဥပေဒစိုးမိုးေရး၏ စဥ္းစားမႈအေျခခံ တရပ္ကို လူတိုင္း နားလည္လြယ္ေအာင္ သာဓက တခုနွင့္ မိတ္ဆက္ေပးပါမည္။

 

စာရႈသူမ်ားအားလံုး ဥပေဒစိုးမိုးေရး၏ သေကၤတ ရုပ္တု ကို ပံုမ်ားတြင္ ျမင္ဘူးၾကပါမည္။ မ်က္လံုးကို အ၀တ္မဲစည္း ထားေသာ အမ်ိဳးသမီးတဦး ၏ ရုပ္တုျဖစ္သည္။ သူမ၏ ဘယ္လက္တြင္ ခ်ိန္ခြင္ကို ကိုင္ထားျပီး ညာလက္တြင္ ဓါးရွည္ ၾကီး တလက္ကို စြဲထားသည္။ မ်က္လံုးကို အ၀တ္မဲစည္းထားသည့္သေဘာမွာ မႈခင္းတရပ္ရပ္ကို ဆံုးျဖတ္ စီရင္ရာတြင္ လူမ်ိဳး၊ ဘာသာ၊ အသားအေရာင္၊ လိင္၊ လူမႈေရးအဆင့္အတန္း စသည္တို႕ ကို လံုး၀မစဥ္းစားေတာ့ဘဲ က်ဴး လြန္သူ မွန္သမွ် ကို စီရင္သြားမည္ ဟူ၍ ျဖစ္သည္။ ခ်ိန္ခြင္ကို ကိုင္ထားျခင္းမွာ တရားမွ်တမႈကို ေရွ႕ရွဳသည္၊ ခြဲျခားမႈ ဘက္ လိုက္မႈ မရွိဘဲ မွ်တစြာ ေဖၚထုတ္ စစ္ေဆးသြားမည္ ဟူ၍ ျဖစ္သည္။ ဓါးရွည္ၾကီး၏ သေဘာမွာ အျပစ္က်ဴးလြန္ သူ ကို အျပစ္ေပးရန္ ျဖစ္သည္။ ျပစ္မႈက်ဴးလြန္သူကို ထိုက္သင့္သည့္ ျပစ္ဒဏ္ေပးျခင္းမွာ ဥပေဒစိုးမိုးေရး၏ အေျခခံ အက်ဆံုး ေသာ မူျဖစ္သည္။

 

စစ္အာဏာရွင္စနစ္ က နွစ္ေပါင္းငါးဆယ္ေက်ာ္ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့သည့္ သက္တမ္းအတြင္း စစ္မွန္သည့္ ဥပေဒစိုးမိုးေရး အေျခခံမ်ား ပ်ံ႕ပြားက်င့္

သံုးခြင့္မရ၊ လူမ်ိဳးေရး ဘာသာေရး ပဋိပကၡမ်ား ဖန္တည္းခဲ့သည္။ ေပၚေပါက္နိုင္သည့္ လူမ်ိဳး ေရး ဘာသာေရး ပဋိပကၡမ်ား ကိုလည္း မေပါက္ကြဲေစရန္ ၾကိဳတင္တားဆီးမႈမ်ား မလုပ္ခဲ့။ ေပါက္ကြဲလာသည့္ အခါတြင္ လည္း နိုင္ငံေရး အျမတ္ထုတ္ခဲ့ျပန္သည္။ အက်ိဳးဆက္ အေနျဖင့္ တရုပ္နွင့္ ျမန္မာ၊ ရွမ္းနွင့္ ၀၊ ပအို၀္႕နွင့္ရွမ္း၊ မြန္နွင့္ ကရင္ လူမ်ိဳးေရး ပဋိပကၡမ်ိဳးစံုေပၚခဲ့သည္။ လက္နက္ကိုင္တိုက္ပြဲမ်ား ျဖစ္ပြားခဲ့သည္လည္း ရွိသည္။ ကရင္ နွင့္ ကရင္ ျခင္း သတ္ၾကသည့္ အဆင့္ပင္ေရာက္ခဲ့သည္။ ယခုရခိုင္ျပည္နယ္မွာလည္း နဖူးေတြ႕ ဒူးေတြ႕ ၾကံဳေနရျပန္ ပါ သည္။ လူထုမ်ား၏ နစ္နာဆံုးရွံဳးမႈ ခံစားရမႈမ်ားကို ၾကည့္လိုက္လွ်င္ ေၾကကဲြဘြယ္ ဆိုသည္ထက္ ဟိုမွာဘက္ကမ္း

သို႕ ေက်ာ္ လြန္ေနပါသည္။

 

စစ္မွန္သည့္ ဥပေဒစိုးမိုးေရးမရွိဘဲ လံုျခံဳေရးယူေပးဘို႕ ေသနတ္ ေအာက္မွာ ဒူးေထာက္ျပီး ေတာင္းခံေနရသမွ် ကာလ ပတ္လံုး အဆိုပါ အျဖစ္ဆိုးမ်ိဳး ထပ္မံၾကံဳေတြ႕ေနရပါဦးမည္။ ဤ ျဖစ္ရပ္ဆိုးၾကီးမ်ားကို ျပန္ေျပာင္းသံုးသပ္ျပီး ေနာင္ကို ထပ္မျဖစ္ေအာင္ ေရွာင္ရွား နိုင္ေစ

ရန္၊ တိုင္းရင္းသား ေပါင္းစံု လူထုၾကီး တရပ္လံုး ျငိမ္းခ်မ္း၊ တိုးတက္၊ သာယာေသာ ဘ၀ကို ရရွိေစရန္မွာ လူ႕အခြင့္အေရး အေျခခံေပၚတြင္ စစ္မွန္ေသာဥပေဒစိုးမိုးေရးကို တည္ေဆာက္ျခင္းမွတပါး အျခား မရွိပါ။ ယင္းသို႕ျဖစ္ေစရန္မွာ လူထုမ်ားကိုယ္တိုင္ စစ္မွန္ေသာ ဥပေဒ စိုးမိုးေရး အေျခခံကို ေန႕စဥ္လိုက္နာက်င့္သံုးဘို႕ လိုပါသည္။ ဤသည္ကို သေဘာတူပါက စာရႈသူ ေခတၱမွ် စာဖတ္ရပ္ျပီး အ၀တ္မဲ တခုရွာ၊ မ်က္လံုးကို စည္းပိတ္၊ တေနရာတြင္ ျငိမ္သက္စြာထိုင္၊ အသက္မွန္မွန္ရႈကာ၊ စိတ္အာရံုတြင္ ရွိေနသည့္ အစြဲမွန္သမွ် ဖယ္ထား လိုက္ပါ။ မည္ ကဲ့သို႕ေသာ အစြဲမ်ိဳးကို ဆိုလိုပါသနည္း။

 

ငါ႕လူမ်ိဳးက လုပ္သမွ် အားလံုးမွန္သည္။ ငါမနွစ္ျမိဳ႕သည့္ လူေတြ လုပ္သမွ် အားလံုးမွားသည္။ (မည္မွ်ပင္ ဆိုး၀ါးရက္ စက္သည့္ လုပ္ရပ္ ျဖစ္ပါေစ) ငါ့ဘာသာတရား လုပ္တာ အားလံုးမွန္သည္။ မည္သည့္ အေၾကာင္းနွင့္ဘဲ ျဖစ္ျဖစ္ ငါ့ဘာသာ ၀င္ေတြကို လာမထိနွင့္၊ ထိလွ်င္ မီးပြင့္သြားေအာင္ တုန္႕ျပန္သြားမည္။ (မည္မွ်အထိ လူ႕ အခြင့္ အေ၇း ခ်ိဳးေဖါက္ေနပါေစ) ငါ့ပါတီ ဦးေဆာင္တာ မွန္သမွ် အားလံုး တရားသည္။ ငါ႕ေခါင္းေဆာင္ လုပ္တာမွန္သမွ် အားလံုး မွန္သည္ —– အစရွိသည့္ အစြန္းေရာက္အစြဲမ်ားကို ဆိုလို သည္။ မိမိ၏ စိတ္အစဥ္တြင္ ယင္းအစြဲမ်ား တည္ရွိေနသမွ်၊ အရာကိစၥမ်ားအေပၚ ယင္းအစြဲမ်ားျဖင့္ တိုင္းတာေနသမွ်၊ ယင္းအစြဲမ်ားအေပၚ အေျခခံလွ်က္ ေျပာဆို၊ ေရးသား၊ လုပ္ ေဆာင္ေနသမွ်ကာလပတ္လံုး မည္သည့္အခါတြင္မွ် ဥပေဒ စိုးမိုးေရး မတည္ေဆာက္နိုင္ပါ။ အက်ိဳးဆက္အေနျဖင့္ ယင္းသို႕ေသာ အစြဲမ်ိဳးရွိသူ ပုဂၢိဳလ္မ်ားတြင္ အားမလိုအားမရမႈမ်ား၊ မစၦရိယစိတ္မ်ား၊ အမုန္းမ်ား၊ အာဃာတမ်ား၊ ေဒါသ မ်ား၊ အစရွိသျဖင့္ Negative Sense အပ်က္သေဘာေဆာင္သည့္ အာရံုမ်ားသာ ဖံုးလႊမ္းေနပါမည္။ ယင္းသို႕ျဖစ္ပါက လူ႕ အဖြဲ႕အစည္းသည္ အျပဳသေဘာ

ေဆာင္နိုင္မည္ မဟုတ္။ စစ္မွန္သည့္ ျငိမ္းခ်မ္းမႈ၊ လြတ္လပ္မႈ၊ တရားမွ်တမႈကို ရ နိုင္မည္ မဟုတ္ပါ။

 

ရခိုင္ျပည္နယ္ အတြင္းအဓိကရုဏ္းၾကီးမ်ားေနာက္ထပ္ မေပၚေပါက္နိုင္ေရးအတြက္ စစ္မွန္သည့္ ဥပေဒစိုးမိုးေရး တည္ေဆာက္မည္ဆိုလွ်င္

အမွန္တရားကို ေဖၚထုတ္ရပါမည္။ ဤသည္ကို ဇူလိုင္လ (၂၄) ရက္ေန႕ စြဲျဖင့္ စာေရးသူ၏ ေဆာင္းပါးတြင္ တင္ျပခဲ့ျပီး ျဖစ္သည္။ အမွန္တရားဟူသည္မွာ က်ယ္ျပန္႕ နက္ရွိဳင္းလွပါသည္။ မည္သည္မ်ားနွင့္ စပ္လွ်ဥ္းသည့္ အမွန္တရားပါနည္း။ အဓိကရုဏ္းၾကီးအတြင္း ျဖစ္ပြားခဲ့သည္မွာ ရိုးရိုး အျမင္မတူရံုမွ် နွင့္ အျပန္အလွန္ ကေလာ္ၾက၊ ဆဲၾက၊ ခဲနွင့္ ပစ္ေပါက္ၾက၊ ထိုးၾက ၾကိတ္ၾက၊ ရုန္႕ရင္းဆန္ခတ္ ျဖစ္ရံုမွ် မဟုတ္ပါ။ လူမ်ိဳးေရး ဘာသာေရး နွင့္ ဆက္ႏြယ္သည့္ လူအုပ္စုၾကီး နွစ္စုက ျပစ္မႈၾကီးမ်ား အျပန္အလွန္ က်ဴးလြန္ခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္ပါ သည္။ သို႕ျဖစ္၍ ရွာေဖြရမည့္ အမွန္တရားမွာ လတ္တေလာအေၾကာင္းမ်ားနွင့္ စပ္လွ်ဥ္း၍ ဤအဓိကရုဏ္းၾကီးအတြင္း ျပစ္မႈမ်ားကို မည္သူေတြ က မည္သည့္အေၾကာင္း နွင့္ အစမွအဆံုး မည္သို႕မည္ပံုက်ဴးလြန္ခဲ့ၾကသျဖင့္ မည္မွ်ေလာက္အထိ ရခိုင္ျပည္နယ္ လူ႕အဖြဲ႕ အစည္း တရပ္လံုး ရုပ္ပိုင္းစိတ္ပိုင္းအရ ထိခိုက္ ပ်က္စီးနစ္နာဆံုးရွံဳးသြားရသည္ နွင့္ စပ္လွ်ဥ္း၍ ျဖစ္သည္။ လတ္တေလာအေၾကာင္းေတြ ေပၚေပါက္ေစသည့္ လူ႕အဖြဲ႕အစည္း၏ ေနာက္ခံအေျခအေနမွာ မည္သို႕ ျဖစ္ခဲ့သည္ စသည္တို႕ကို ေဖၚထုတ္သြားရန္ျဖစ္သည္။

 

လတ္တေလာအေၾကာင္းနွင့္ စပ္လွ်ဥ္း၍ သာဓက တခုကို ျပပါမည္။ ၁၉၉၄ ခုနွစ္၌ ရ၀မ္ဒါ နုိင္ငံတြင္ ဟူတူမ်ားက တူစီ လူနည္းစုမ်ားအား လူမ်ိဳးတံုးသတ္ျဖတ္မႈ က်ဴးလြန္ၾကသည့္ အခ်ိန္တြင္ ဟူတူ အစိုးရသည္ သတင္းစာ၊ ဂ်ာနယ္၊ ေရဒီယုိ စသည္မ်ားမွ ေန၍ ဟူတူလူထုက တူစီ မ်ားအေပၚ လူမ်ိဳးေရးအရ မုန္းတည္းမႈမ်ား တက္ၾကြလာေစရန္ စနစ္ တက်လႈံႈ႕ေဆာ္ခဲ့သည္။ ယင္းနွင့္ စပ္လွ်ဥ္း၍ ဦးသိန္းစိန္ ကိုယ္တိုင္ ေအာက္ပါအတိုင္း ေျပာဆိုသြားခဲ့သည္ကို ေလ့လာပါ။

 

“ျပည္တြင္းမီဒီယာေတြဟာ ျပသနာအစတံုးက လူမ်ိဳးေရးစိတ္ဓါတ္နဲ႕ အေတာ္ကေလးေရးၾကတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ျပည္တြင္းမီဒီယာေတြ သိလာတယ္။ အျမင္ေျပာင္းလာတယ္။ လူသားခ်င္းအျမင္နဲ႕ျမင္ရမယ္။ လူ႕အခြင့္အေရးကို ထိခိုက္လို႕မရဘူး ဆိုတဲ့ အျမင္ေတြ ရွိလာတယ္။”

 

ဦးသိန္းစိန္၏ စကားလံုးအရ ျပည္တြင္းမီဒီယာ ဆိုရာ၌ ပုဂၢလိက မီဒီယာမ်ားနွင့္ နိုင္ငံပိုင္ မီဒီယာမ်ားကို ခြဲျခားေလ့လာ ရန္ လိုပါသည္။ ျမန္မာ့အလင္းနွင့္ ေၾကးမံုတို႕သည္ နိုင္ငံပိုင္ မီဒီယာမ်ား ျဖစ္သည္။ ေၾကးမံုသတင္းစာပါ ေရးသားခ်က္ ကို စာေရးသူ ေထာက္ျပခဲ့ျပီးပါျပီ။ အဓိကရုဏ္းၾကီး မျဖစ္မွီ၊ ျဖစ္စ နွင့္ ျဖစ္ေနစဥ္ တ၀ိုက္၌ နုိင္ငံပိုင္ သတင္းစာနွင့္ ေရဒီ ယိုမ်ားက လွံဳ႕ေဆာ္သည့္ သေဘာေဆာင္ေသာ ေရးသားတင္ျပ ထုတ္လႊင့္ခ်က္ မွန္သမွ် အားလံုးအတြက္ စစ္အစိုးရ တြင္ တာ၀န္ရွိပါသည္။ ဦးသိန္းစိန္က မီဒီယာဟူေသာ စကားလံုးကို လံုးေထြးသံုးျပီး အစိုးရပိုင္ မီဒီယာနွင့္ စပ္လွ်ဥ္း၍ ပါ ၄င္းနွင့္ မဆိုင္သလိုလို တင္ျပသြားသည္ကို လက္မခံနိုင္ပါ။ အဓိကရုဏ္းၾကီးအတြင္း ဘက္တဘက္ဘက္မွ လူထု ပိုမို ေသြးၾကြလာေစရန္ ေျပာဆိုၾကေသာ အာဏာပိုင္မ်ား၊ ၄င္းတို႕ နွင့္ နီးစပ္သူမ်ား တြင္လည္း တာ၀န္ရွိ ပါသည္။

 

အမွန္တရားေဖၚထုတ္ေရးလုပ္ငန္းမွာ လူမ်ိဳး၊ ဘာသာ၊ လူမႈေရးဇစ္ျမစ္ စသည္တို႕မခြဲျခားဘဲ လူထုတရပ္လံုးပါ၀င္မွသာ ေအာင္ျမင္နိုင္ေျခ ရွိပါသည္။ သို႕ရာတြင္ လူထုကိုယ္တိုင္သည္ တဖက္စြန္းေရာက္အစြဲအခံမ်ားနွင့္ အရာကိစၥမ်ားအေပၚ ခ်ည္းကပ္၊ ေလ့လာ၊ သံုးသပ္မည္ ဆိုလွ်င္မူ အမွန္တရားသည္ မည္သည့္အခါတြင္မွ် ေပၚထြက္ လာမည္ မဟုတ္ပါ။ အစြဲကင္းကင္း အရွိကိုအရွိ အတိုင္း သိျမင္နို္င္၊ သံုးသပ္နုိင္မွသာ အမွန္တရားေပၚထြက္လာပါမည္။ ေပၚထြက္လာသည့္ အမွန္တရားမ်ားအေပၚ အေျခခံလွ်က္ ထိုက္သည့္အားေလွ်ာ္စြာ အေရးယူေဆာင္ရြက္မႈမ်ား ရွိလာနုိင္သည္။ သို႕မွသာ စစ္မွန္သည့္ ဥပေဒစိုးမိုးေရး အေျခခံကို တစံုတရာ တည္ေဆာက္ရာေရာက္ပါမည္။ အက်ိုဳးဆက္အေနျဖင့္ ေ၇ရွည္တြင္ သာယာလွပျပီး တည္ျငိမ္၊ ျငိမ္းခ်မ္း၊ တိုးတက္သည့္ ရခိုင္ျပည္နယ္ၾကီးေပၚေပါက္လာေစရန္ ရည္သန္ ေျမွာ္မွန္းပါသည္။

 

ေအာင္ထူး (ေရွ႕ေန)

ၾသဂုတ္လ (၁၉) ရက္ ၂၀၁၂ ခုနွစ္

ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု၏ဝိေသသလကၡဏာမ်ား

ျပည္ေထာင္စုျမန္မာနိုင္ငံမွာေရာ အာဏာရအစိုးရတိုင္းက တိုင္းရင္းသားေတြကိုတန္းတူအခြင့္အရးေရာေပးရဲ့လား? မည္မ်ွထူးခြ်န္ထက္မ်က္တဲ့တိုင္းရင္းသားျဖစ္ေနပါေစဗမာလူမ်ိဳးမပာုတ္ရင္အစိုးရအဖြဲ႕နွင့္စစ္တပ္ပိုင္းအထဲမွာေနရာမေပးတာကေရာ? တိုင္းရင္းသားျပည္နယ္ကထြက္တဲ့သယံဇာတေတြကိုပဲထုတ္ယူေရာင္းစားျပီးတိုင္းရင္းသားျပည္နယ္ေတြဆင္းရဲမြဲေတေနတာကိုဘယ္ဗမာလူမ်ိဳးကမွ အစိုးရကိုေထာက္ျပတာမ်ိဳးမရိွပါဘူး။အခုမွလူမ်ိဳးၾကီးဝါဒကိုခ်စ္ျပေနလိုက္ၾကတာ။ အင္လိပ္ကိုလိုနီလက္ေအာက္ရိွတုန္းကနယ္ခ်ဲ႕ကိုတိုက္ထုတ္ဖို႔အတြက္တိုင္းရင္းသားေတြကိုစည္းရုံးတာဒီေလသံေတြမပာုတ္ပါဘူး။

ဖက္ဒရယ္စနစ္ကိုလည္းနည္းနည္းပါးပါးေလ့လာၾကည့္ပါအုံး။ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု၏ဝိေသသခကၡဏာမ်ား Form of Federal Union
ပုဒ္မ (၁) ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုသမၼတျမန္မာႏိုင္ငံ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုသမၼတျမန္မာႏိုင္ငံသည္လြတ္လပ္၍အခ်ဳပ္အျခာအာဏာပိုင္ ဒီမိုကေရစီ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုုသမၼတႏို္င္ငံျဖစ္သည္။ယင္းကို ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု သမၼတျမန္မာႏိုင္ငံဟု ေခၚတြင္ေစရမည္။
ပုဒ္မ (၂) ဖြဲ႔စည္းျခင္း ကိုယ္ပိုင္ျပ႒ာန္းခြင့္ အျပည့္အဝရွိ၍ တန္းတူေသာႏိုင္ငံေရးအာဏာမ်ားကို ဤ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံ ဥပေဒႏွင့္အညီ အပ္ႏွင္းျခင္းခံရသည့္ ျပည္နယ္မ်ားျဖင့္ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုကို ဖြဲ႔စည္းေစရမည္။
ပုဒ္မ (၃) အခ်ဳပ္အျခာအာဏာ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု၏ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာတို႔သည္ ႏိုင္ငံသားတို႕၏ လက္ဝယ္၌ တည္ရွိသည္။
ပုဒ္မ (၄) အခ်ဳပ္အျခာအာဏာက်င့္သံုးျခင္း ယင္းအခ်ဳပ္အျခာအာဏာကို ပံုမွန္က်င္းပျမဲျဖစ္ေသာ လြတ္လပ္၍ တရားမွ်တသည့္ အေထြေထြေရြးေကာက္ပြဲမ်ားမွ တဆင့္ လွ်ိဳ႕ဝွက္မဲေပးစနစ္ျဖင့္ ႏိုင္ငံသားတို႔က ေရြးခ်ယ္ခန္႔အပ္သည့္ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္မ်ားက ဤ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒပါ ျပဌာန္းခ်က္မ်ားႏွင့္အညီ ခံယူက်င့္သံုးေစရမည္။
ပုဒ္မ (၅) အာဏာခြဲျခားမႈ (က) အခ်ဳပ္အျခာအာဏာ၏ ပင္မမဏိုင္သံုးရပ္ျဖစ္ေသာ ဥပေဒျပဳအာဏာ၊ အုပ္ခ်ဳပ္မႈအာဏာႏွင့္ တရားစီရင္ေရးအာဏာတို႔ကို ခြဲျခားက်င့္သံုးေစရမည့္အျပင္ အာဏာတစ္ရပ္ႏွင့္တစ္ရပ္အၾကား အျပန္အလွန္ထိန္းညွိမႈ ရွိေစရမည္။ (ခ) ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု၏ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာကို ဤဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒအရ တည္ေထာင္ဖြဲ႔စည္းထားသည့္ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္၊ ျပည္ေထာင္စုအစိုးရ၊ ျပည္ေထာင္စု တရားလႊတ္ေတာ္ခ်ဳပ္ႏွင့္ လက္ေအာက္ခံ အျခား တရားရံုးအဆင့္ဆင့္တို႔က က်င့္သံုးေစရမည္။
ပုဒ္မ (၆) အာဏာခြဲေဝက်င့္သံုးျခင္း ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုႏွင့္ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု အဖြဲ႔ဝင္ျပည္နယ္မ်ားအၾကားတြင္ ဤဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒႏွင့္အညီ အာဏာမ်ားကို ခြဲေဝက်င့္သံုးေစရမည္။
ပုဒ္မ (၇) ဘာသာေရးကိုအေျခမခံေသာႏိုင္ငံ (က) ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုသည္ ႏိုင္ငံေရးႏွင့္ဘာသာေရး ေရာစပ္ျခင္းမရွိေစဘဲ၊ ဘာသာေရးကို အေျခမခံေသာႏိုင္ငံ ျဖစ္ေစရမည္။ (ခ) မည္သည့္ဘာသာအယူဝါဒကိုမွ် ႏိုင္ငံေတာ္ဘာသာအျဖစ္ ျပဌာန္းျခင္းမရွိေစရ။
ပုဒ္မ (၈) နယ္နမိတ္ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု၏ ေျမထု၊ ေရထု၊ ေလထုပါဝင္ေသာ နယ္နမိတ္သည္ ဤဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ အတည္ျပဳျပဌာန္းသည့္ေန႔တြင္ တည္ရွိသည့္အတိုင္း ျဖစ္သည္။ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုအဖြဲ႔ဝင္ျပည္နယ္မ်ား အားလံုး၏ သေဘာတူညီခ်က္ မပါရွိဘဲ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု၏ နယ္နမိတ္ကို ျပင္ဆင္ျခင္းမျပဳေစရ။
ပုဒ္မ (၉) ႏိုင္ငံေရးစနစ္
(က) ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု၏ႏိုင္ငံေရးစနစ္သည္ ပါတီစံုဒီမိုကေရစီစနစ္ ျဖစ္သည္။
(ခ) ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ားကို ဒီမိုကေရစီ အေျခခံက်င့္စဥ္မ်ားႏွင့္အညီ လြတ္လပ္စြာ ဖြဲ႔စည္းထူေထာင္ႏိုင္သည္။
(ဂ) ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ားဆိုင္ရာ ဥပေဒကို ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္က ျပဌာန္းေပးရမည္။
ပုဒ္မ (၁၀) အျမင့္ဆံုးဥပေဒ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုတြင္ ဤဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒသည္ အျမင့္ဆံုးဥပေဒ ျဖစ္သည္။လဝီမြန္

RESIDENTS OF BURMA REGISTRATION RULES, 1951 (UNOFFICIAL TRANSLATION)

1. This Rules shall be called the 1951 Residents of Myanmar Registration Rules.
2. In these Rules:-
“Act” means the 1949 Residents of Myanmar Registration Act.
“registered address” means an address of a person registered under the Act, recorded in the Registration List concerning the particulars of him or an address mentioned in the latest letter of intimation to effect changes of his address if he delivers such letter under rules 26.
“registration authority” means any person appointed under Section 3 of the Act or Article 3 of the Rules for the purpose of registration of residents of Myanmar.
“registration card” means a registration card issued under this Rules.
“temporary registration certificate” means a certificate issued in lieu of the registration card and a proof of identity valid for a certain period specified in the certificate.
(1) In order to carry out the provisions of the Act and Rules, the President may divide the registration areas within the Union of Myanmar as he thinks fit and appoint necessary registration officers and assistant registration officers.
(2) Headmen of the wards appointed under the Town Act and/or village headmen appointed under the Village Act shall perform the duties and responsibilities of the record keepers in their respective jurisdiction.
(3) Chief Registration Officer or any officer empowered by the Chief Registration Officer may appoint any volunteered data collector for any registration area or part of the area..
3. The Chief Registration Officer may direct any data collector to produce a testimonial admitting that he has performed his duties properly and empower any assistant registration officer in this regards.
4. If any person take care or take charge of any other person, he shall be deemed as guardian of the other person.
5. Whoever resides within the Union of Myanmar shall furnish the registration officer with authentic particulars in relation with essential facts to the best of his knowledge for the purpose of registration.
6. Whoever resides in any area within certain period hereinafter referred to as registration time frame set by Chief Registration Officer or any other officer empowered to this effect shall furnish the respective record keeper or data collector with his personal particulars, mentioned in form 1 attached to these rules for the purpose of registration. Provided that the guardian shall furnish personal particulars of the ward in case the latter is the ward of the former.
7. (1) The data collector shall make the registration list relating to the persons residing within his jurisdiction by preparing three sets of Form 1 recording the personal particulars mentioned in it.
(2) Whoever when required by the record keeper or data collector to reduce the signature on registration forms, registration card and identity card, is responsible to do so accordingly. Should the said person be illiterate, he shall place his fingerprint in lieu of signature. Record keeper or data collector shall endorse the authenticity of signature or fingerprint of the said person.. Any acquaintance of the record keeper and/or data collector shall give evidence identifying who the said person is.
(3) Whoever when necessary to bring the registration card along with him 8. (3). If any person, under this rule, is in need of carrying the cards, there should be the respective Registration card, TRC and registration forms with each photo concerned. Besides this, Registration Authority should be permitted to take photographs in this regard.
9. Data Collectors shall provide the records to Record-keeper. The Record-keeper shall inquire the data-entry in the records whether it has been done completely in a proper way to his satisfaction. Then, he shall perform necessary amendment to his opinion in the records. The record-keeper shall then send the records to ARO. ARO shall take necessary action in this regard in order to issue the card.
10. The ARO shall check the records and sign. Each copy of these records shall be sent to Record-keeper and RO.
11. RO, ARO and the Record-keeper shall be obliged to keep safely the registration records of the wards supervised by him. Then for the whole Union, the particulars of registration shall be written on the index-cards. The index-cards shall be kept
by the Chief Registration Officer.
12. When the ARO receives the registration records, he shall issue each card to each person of properly entry in the record if he has already attained the age of 12.
13. (1). This record-keeper may issue TRC for any of the following reasons:
(a). If record-keeper suppose that entry in the registration record has been done completely in a proper way.
(b). If an application is submitted to issue the another card in lieu of the card, which is lost or damage or faded out.
(c). If there is specific reasons by general or special order.
(2). The TRC must be in accord with form (3) attached to the back of this rules.
(3). The validity duration of TRC may be restricted by fixing a deadline.
(4). The holder of TRC shall surrender his card to record-keeper within 7 days after validity of the card expires. The record-keeper may reissue that card endorsing it for validity extension as and when necessary or he may issue new TRC.
(5). The holder of the TRC, when receives the registration card instead of TRC, shall hand-over that TRC to the recordkeeper. However, relating to the matters under rule 4 and 5, if TRC is subject to the ward of another person, the guardian shall hand-over that card.
14. In case a registered person was not issued a card because of under age, the guardian of that person shall apply for the card to the Record-keeper within 30 days after that person has attained the age of 12 years. But, if the registered person is not ward of another person he is responsible to apply the card by self to Record-keeper.
15. The Record-keeper must be responsible to issue the registration card or TRC properly to the concerned person of that card or to the guardian if the concerned person is a ward of another person.
16. The person concerned or the guardian concerned to the Registration card or TRC, when received that card must be responsible to maintain that card not to be contrary of provisions under section 29.
17. No one is allowed to make any mark or any statement on the Registration card or TRC. No one is allowed to erase or change any mark or statement on the registration card or TRC. No one is allowed to fade or spoil the Registration Cardor TRC. But, the provisions  under this rule shall not apply to the matters done by any Registration Authority or any
instructions of Chief Registration Officer.
18. The person concerned to Registration Card or TRC or the guardian of that person shall not hand-over that Registration Card or TRC to another person.
19. If the Registration card or TRC is lost, damaged or faded, the holder of the card or the person responsible to keeping the card shall inform Record-keeper to this regard and to give one Kyat fee to him. Provided that ARO has thought the reasons fit in that case, may exempt anybody from providing the fee. Whenever the card or TRC is faded out, such of
those shall be handed-over to record-keeper with a complaint. The Record-keeper or ARO shall take necessary action inorder to issue a new card in lieu of Registration Card or TRC as to the concerned person’s necessary thereof.
20. Whoever finds a lost Registration Card or TRC shall hand it over as soon as possible to the record-keeper of where the card was found.
21. Whenever the registered person dies, his Registration Card or TRC shall be handed over to the Record-keeper within 7 days.
22. Whenever the registered person, under the act, is terminated from being registered the complaint to the regard of such termination, shall be sent to ARO or any other person empowered by the Chief RO to accept the complaint thereof as soon as possible. As soon as the complaint is sent, the Registration Card or TRC shall be provided to the said Officer or the person empowered.
23. Whenever, anyone is in the possession of extra Registration Card or TRC not concerning him or not relating to the ward he shall hand it over to record-keeper urgently.
24. Whenever, anyone is in the possession of extra Registration Card or TRC concerning him or relating to the ward, he shall hand it over to the Record-keeper urgently.
25. Whenever anyone, departs temporarily from his registered address, for a period continuously more than one month, he has to inform that of such departure to the record-keeper of his registered address or present address.
26. (1). A registered person, whenever changes his address, shall inform such change under the provision of sub-rule (2).
Provided that, if a person is a ward of a person, the guardian shall inform in this regard.
(2). A person arriving at in new address has to inform in writting within 3 days the Record-keeper of his new address in this regard. When having informed, Registration Card or TRC shall be handed over to Record-keeper .
(3). If it is TRC, the Record-keeper must issue that card after enclosed on it. Or new TRC must be issued. In this regard, ARO shall be reported.
(4). If it is Registration Card, the record-keeper must issue TRC in lieu of Registration Card to that person and submit the said card with his report to ARO. The ARO has to issue the said Registration after endorsed it or he must issue a new Registration Card.
27. (1). If any registered person has any changes on the their grounds except the address provided when registered, shall inform such changes accordingly under the provision of sub rule (2). Provided that, if a person is a ward of a person, the guardian shall inform in this regard.
(2). A person shall inform the changes to the record keeper in writing within 30 days after having changed in such a way. When have if informed, he has to hand-over the Registration card or TRC of his possession to the record keeper.
(3). If it is TRC, the record keeper must issue that card after endorsed it or new TRC shall be issued. Then, in this regard, ARO shall be informed.
(4). If it is the Registration card, the record keeper must issue TRC in lieu of Registration card to that person and submit the said card with his report to ARO. The ARO has to issue the said Registration card after endorsed it or he must issuea new Registration card.
(5). The record keeper and ARO have to perform necessary preparations in the Registers which the said persons are responsible to maintain safely.
28. (1). A person not being Registered yet, for a region under this rule, after cessation of specify duration of Registration, whenever resides in the said region, shall inform in written, to the respective record keeper, prescribing necessary facts in order to register within the three days after arrival at the region. The record keeper shall take action as to register the
person thereof. However, if a person is a ward of a person, the guardian shall inform, describing the particulars of that person.
(2). For any region under rule (7), after cessation of specify duration of registration, if there has been a birth, the guardian of the child, within 7 days after such birth, shall inform to record keeper describing the necessary particulars in order to register the child.
29. (1). Provided that anything here in contained in rule (16), the holder of the Registration card or TRC, who is either the ward or not of the another person, shall carry the card with him/her when defence to the outside of boundary of registered address of Township. However if the town in which a person registered his address, is not contained within the
township, he is no need to carry the card unless he defence to the boundary outside of the Town.
(2). The registered authorities and others empowered by the President’s Notifications in this regard, shall have the power to submit Registration card or TRC in order to check.
(3). If the holder of Registration card or TRC is summoned to submit the card in the registered address, he has to do so promptly as to summon. However, the guardian shall submit the Registration card or TRC relates to the ward of another person.
(4.) If a holder o Registration card or TRC is summoned to submit that Registration card or that TRC in the arriving address when he is departing from registered address, he shall submit promptly as to the summon if he is the ward of another person or not. If he summoned to submit the Registration card or TRC in the office of Registration Authority, he
shall to submit within the specify duration by that authority or the person empowered.
(5). Any person, for his resident region under rule (7), after expiration of specific duration of registration, whenever happens to regard with this act or rules, shall inform to respective record keeper within 30 days after regarding thereof. The record keeper shall take necessary action in order to register such person.
30. The Chief Registration Officer, under this act section 3, subsection 2 or rule 3 may issue the instructions or summons specially or generally to the employees as he thinks in order to do their works properly. The person who receives the said instructions/summons shall perform in accordance with them thereof.
31. Whoever contravene the provisions of this rule, shall be taken legal action under this act section 6, subsection 2.
32. Notwithstanding anything contained in the above rules, the President may make amendments or exceptions as he thinks fit when apply this rules to the menders of the religious orders or any sort of persons.
33. Notwithstanding anything in the above rules, the foreigners shall be exempted from the application of the said rules other than rule 29 and 31.
34. However, (a). The registered foreigners under 1940 Foreigner Registration rules shall be deemed that they are being registered under these rules. Then,
(b). For the matters in the rule 29 and 31, the registration card issued under 1940 Foreigner Registration Rules shall be deemed that the card is issued under these rules. RESIDENTS OF BURMA REGISTRATION RULES, 1951 (UNOFFICIAL TRANSLATION)
1. This Rules shall be called the 1951 Residents of Myanmar Registration Rules.
2. In these Rules:-
“Act” means the 1949 Residents of Myanmar Registration Act.
“registered address” means an address of a person registered under the Act, recorded in the Registration List concerning the particulars of him or an address mentioned in the latest letter of intimation to effect changes of his address if he delivers such letter under rules 26.
“registration authority” means any person appointed under Section 3 of the Act or Article 3 of the Rules for the purpose of registration of residents of Myanmar.
“registration card” means a registration card issued under this Rules.
“temporary registration certificate” means a certificate issued in lieu of the registration card and a proof of identity valid for a certain period specified in the certificate.
(1) In order to carry out the provisions of the Act and Rules, the President may divide the registration areas within the Union of Myanmar as he thinks fit and appoint necessary registration officers and assistant registration officers.
(2) Headmen of the wards appointed under the Town Act and/or village headmen appointed under the Village Act shall perform the duties and responsibilities of the record keepers in their respective jurisdiction.
(3) Chief Registration Officer or any officer empowered by the Chief Registration Officer may appoint any volunteered data collector for any registration area or part of the area..
3. The Chief Registration Officer may direct any data collector to produce a testimonial admitting that he has performed his duties properly and empower any assistant registration officer in this regards.
4. If any person take care or take charge of any other person, he shall be deemed as guardian of the other person.
5. Whoever resides within the Union of Myanmar shall furnish the registration officer with authentic particulars in relation with essential facts to the best of his knowledge for the purpose of registration.
6. Whoever resides in any area within certain period hereinafter referred to as registration time frame set by Chief Registration Officer or any other officer empowered to this effect shall furnish the respective record keeper or data collector with his personal particulars, mentioned in form 1 attached to these rules for the purpose of registration. Provided that the guardian shall furnish personal particulars of the ward in case the latter is the ward of the former.
7. (1) The data collector shall make the registration list relating to the persons residing within his jurisdiction by preparing three sets of Form 1 recording the personal particulars mentioned in it.
(2) Whoever when required by the record keeper or data collector to reduce the signature on registration forms, registration card and identity card, is responsible to do so accordingly. Should the said person be illiterate, he shall place his fingerprint in lieu of signature. Record keeper or data collector shall endorse the authenticity of signature or fingerprint of the said person.. Any acquaintance of the record keeper and/or data collector shall give evidence identifying who the said person is.
(3) Whoever when necessary to bring the registration card along with him 8. (3). If any person, under this rule, is in need of carrying the cards, there should be the respective Registration card, TRC and registration forms with each photo concerned. Besides this, Registration Authority should be permitted to take photographs in this regard.
9. Data Collectors shall provide the records to Record-keeper. The Record-keeper shall inquire the data-entry in the records whether it has been done completely in a proper way to his satisfaction. Then, he shall perform necessary amendment to his opinion in the records. The record-keeper shall then send the records to ARO. ARO shall take necessary action in this regard in order to issue the card.
10. The ARO shall check the records and sign. Each copy of these records shall be sent to Record-keeper and RO.
11. RO, ARO and the Record-keeper shall be obliged to keep safely the registration records of the wards supervised by him. Then for the whole Union, the particulars of registration shall be written on the index-cards. The index-cards shall be kept
by the Chief Registration Officer.
12. When the ARO receives the registration records, he shall issue each card to each person of properly entry in the record if he has already attained the age of 12.
13. (1). This record-keeper may issue TRC for any of the following reasons:
(a). If record-keeper suppose that entry in the registration record has been done completely in a proper way.
(b). If an application is submitted to issue the another card in lieu of the card, which is lost or damage or faded out.
(c). If there is specific reasons by general or special order.
(2). The TRC must be in accord with form (3) attached to the back of this rules.
(3). The validity duration of TRC may be restricted by fixing a deadline.
(4). The holder of TRC shall surrender his card to record-keeper within 7 days after validity of the card expires. The record-keeper may reissue that card endorsing it for validity extension as and when necessary or he may issue new TRC.
(5). The holder of the TRC, when receives the registration card instead of TRC, shall hand-over that TRC to the recordkeeper. However, relating to the matters under rule 4 and 5, if TRC is subject to the ward of another person, the guardian shall hand-over that card.
14. In case a registered person was not issued a card because of under age, the guardian of that person shall apply for the card to the Record-keeper within 30 days after that person has attained the age of 12 years. But, if the registered person is not ward of another person he is responsible to apply the card by self to Record-keeper.
15. The Record-keeper must be responsible to issue the registration card or TRC properly to the concerned person of that card or to the guardian if the concerned person is a ward of another person.
16. The person concerned or the guardian concerned to the Registration card or TRC, when received that card must be responsible to maintain that card not to be contrary of provisions under section 29.
17. No one is allowed to make any mark or any statement on the Registration card or TRC. No one is allowed to erase or change any mark or statement on the registration card or TRC. No one is allowed to fade or spoil the Registration Cardor TRC. But, the provisions  under this rule shall not apply to the matters done by any Registration Authority or any
instructions of Chief Registration Officer.
18. The person concerned to Registration Card or TRC or the guardian of that person shall not hand-over that Registration Card or TRC to another person.
19. If the Registration card or TRC is lost, damaged or faded, the holder of the card or the person responsible to keeping the card shall inform Record-keeper to this regard and to give one Kyat fee to him. Provided that ARO has thought the reasons fit in that case, may exempt anybody from providing the fee. Whenever the card or TRC is faded out, such of
those shall be handed-over to record-keeper with a complaint. The Record-keeper or ARO shall take necessary action inorder to issue a new card in lieu of Registration Card or TRC as to the concerned person’s necessary thereof.
20. Whoever finds a lost Registration Card or TRC shall hand it over as soon as possible to the record-keeper of where the card was found.
21. Whenever the registered person dies, his Registration Card or TRC shall be handed over to the Record-keeper within 7 days.
22. Whenever the registered person, under the act, is terminated from being registered the complaint to the regard of such termination, shall be sent to ARO or any other person empowered by the Chief RO to accept the complaint thereof as soon as possible. As soon as the complaint is sent, the Registration Card or TRC shall be provided to the said Officer or the person empowered.
23. Whenever, anyone is in the possession of extra Registration Card or TRC not concerning him or not relating to the ward he shall hand it over to record-keeper urgently.
24. Whenever, anyone is in the possession of extra Registration Card or TRC concerning him or relating to the ward, he shall hand it over to the Record-keeper urgently.
25. Whenever anyone, departs temporarily from his registered address, for a period continuously more than one month, he has to inform that of such departure to the record-keeper of his registered address or present address.
26. (1). A registered person, whenever changes his address, shall inform such change under the provision of sub-rule (2).
Provided that, if a person is a ward of a person, the guardian shall inform in this regard.
(2). A person arriving at in new address has to inform in writting within 3 days the Record-keeper of his new address in this regard. When having informed, Registration Card or TRC shall be handed over to Record-keeper .
(3). If it is TRC, the Record-keeper must issue that card after enclosed on it. Or new TRC must be issued. In this regard, ARO shall be reported.
(4). If it is Registration Card, the record-keeper must issue TRC in lieu of Registration Card to that person and submit the said card with his report to ARO. The ARO has to issue the said Registration after endorsed it or he must issue a new Registration Card.
27. (1). If any registered person has any changes on the their grounds except the address provided when registered, shall inform such changes accordingly under the provision of sub rule (2). Provided that, if a person is a ward of a person, the guardian shall inform in this regard.
(2). A person shall inform the changes to the record keeper in writing within 30 days after having changed in such a way. When have if informed, he has to hand-over the Registration card or TRC of his possession to the record keeper.
(3). If it is TRC, the record keeper must issue that card after endorsed it or new TRC shall be issued. Then, in this regard, ARO shall be informed.
(4). If it is the Registration card, the record keeper must issue TRC in lieu of Registration card to that person and submit the said card with his report to ARO. The ARO has to issue the said Registration card after endorsed it or he must issuea new Registration card.
(5). The record keeper and ARO have to perform necessary preparations in the Registers which the said persons are responsible to maintain safely.
28. (1). A person not being Registered yet, for a region under this rule, after cessation of specify duration of Registration, whenever resides in the said region, shall inform in written, to the respective record keeper, prescribing necessary facts in order to register within the three days after arrival at the region. The record keeper shall take action as to register the
person thereof. However, if a person is a ward of a person, the guardian shall inform, describing the particulars of that person.
(2). For any region under rule (7), after cessation of specify duration of registration, if there has been a birth, the guardian of the child, within 7 days after such birth, shall inform to record keeper describing the necessary particulars in order to register the child.
29. (1). Provided that anything here in contained in rule (16), the holder of the Registration card or TRC, who is either the ward or not of the another person, shall carry the card with him/her when defence to the outside of boundary of registered address of Township. However if the town in which a person registered his address, is not contained within the
township, he is no need to carry the card unless he defence to the boundary outside of the Town.
(2). The registered authorities and others empowered by the President’s Notifications in this regard, shall have the power to submit Registration card or TRC in order to check.
(3). If the holder of Registration card or TRC is summoned to submit the card in the registered address, he has to do so promptly as to summon. However, the guardian shall submit the Registration card or TRC relates to the ward of another person.
(4.) If a holder o Registration card or TRC is summoned to submit that Registration card or that TRC in the arriving address when he is departing from registered address, he shall submit promptly as to the summon if he is the ward of another person or not. If he summoned to submit the Registration card or TRC in the office of Registration Authority, he
shall to submit within the specify duration by that authority or the person empowered.
(5). Any person, for his resident region under rule (7), after expiration of specific duration of registration, whenever happens to regard with this act or rules, shall inform to respective record keeper within 30 days after regarding thereof. The record keeper shall take necessary action in order to register such person.
30. The Chief Registration Officer, under this act section 3, subsection 2 or rule 3 may issue the instructions or summons specially or generally to the employees as he thinks in order to do their works properly. The person who receives the said instructions/summons shall perform in accordance with them thereof.
31. Whoever contravene the provisions of this rule, shall be taken legal action under this act section 6, subsection 2.
32. Notwithstanding anything contained in the above rules, the President may make amendments or exceptions as he thinks fit when apply this rules to the menders of the religious orders or any sort of persons.
33. Notwithstanding anything in the above rules, the foreigners shall be exempted from the application of the said rules other than rule 29 and 31.
34. However, (a). The registered foreigners under 1940 Foreigner Registration rules shall be deemed that they are being registered under these rules. Then,
(b). For the matters in the rule 29 and 31, the registration card issued under 1940 Foreigner Registration Rules shall be deemed that the card is issued under these rules.

 

 

 

BurmaCitizenship Law of 1982

BurmaCitizenship Law of 1982
WORKING PEOPLE’S DAILY
Saturday, 16 October, 1982
SPECIAL SUPPLEMENT
Burma Citizenship Law promulgated.
The Chairman of the Council of State
on 15, October promulgated the Burma
Citizenship Law which was approved
and passed by the third session of the
Third Pyithu Hluttaw.
The following is the English translation of the Burma Citizenship Law
BurmaCitizenship Law
(Pyithu Hluttaw Law No. 4 of 1982)
The Pyithu Hluttaw enacts the following Law:
CONTENTS
Chapter I – Title and Definition
Chapter II – Citizenship
Chapter III – Associate Citizenship
Chapter IV – Naturalized Citizenship
Chapter V – Decision as to Citizenship, Associate Citizenship or Naturalized Citizenship
Chapter VI – Central Body
Chapter VII – Appeals
Chapter VIII – Miscellaneous Chapter I
Chapter 1
Title and Definition
1. This Law shall be called theBurmacitizenship Law.
2. The expressions contained in this Law shall have the following meanings:
(a) “State” means theSocialistRepublicof the Union of Burma;
(b) “Citizen” means aBurmacitizen;
(c) “Associate Citizen” means an associate citizen prescribed by this Law;
(d) “Naturalized Citizen” means a prescribed by this Law;
(e) “Foreigner” means a person who is not a citizen or an associate citizen or a naturalized citizen;
(f) “Certificate of citizenship” means a certificate of citizenship granted under the Union Citizenship (Election) Act, 1948 or the Union Citizenship Act, 1948 or this Law;
(g) “Certificate of Associate Citizenship” means a certificate of associate citizenship granted under this Law;
(h) “Certificate of Naturalized Citizenship” means a certificate of naturalized citizenship granted under this Law;
(i) “Central Body established under this Law.
Chapter II
Citizenship
3. Nationals such as the Kachin, Kayah, Karen, Chin, Burman, Mon, Rakhine or Shan and ethnic groups as have settled in any of the territories included within the State as their permanent home from a period anterior to 1185 B.E., 1823 A.D. areBurmacitizens.
4. The Council of State may decide whether any ethnic group is national or not.
5. Every national and every person born of parents, both of whom are nationals are citizens by birth.
6. A person who is already a citizen on the date this Law cones into force is a citizen. Action, however shall be taken under section 18 for infringement of the provision of that section.
7. The following persons born in or outside the State are also citizens:
(a) persons born of parents, both of whom are citizens;
(b) persons born of parents, one of whom is a citizen and the other an associate citizen;
(c) persons born of parents, one of whom and the other a naturalized citizen;
(d) persons born of parents one of whom is
(i) a citizen; or
(ii) an associate citizen; or
(iii) a naturalized citizen;
and the other is born of parents, both of whom are associate citizens;
(e) persons born of parents, one of whom is
(i) a citizen; or
(ii) an associate citizen; or
(iii) a naturalized citizen;
and the other is born of parents, both of whom are naturalized citizens;
(f) persons born of parents one of whom is
(i) a citizen; or
(ii) an associate citizen; or
(iii) a naturalized citizen;
and the other is born of parents, one of whom is an associate citizen and the other a naturalized citizen.
8. (a) The Council of State may, in the interest of the State confer on any person citizenship or associate citizenship or naturalized citizenship.
(b) The Council of State may, in the interest of the State revoke the citizenship or associate citizenship or naturalized citizenship of any person except a citizen by birth.
9. A person born in the State shall have his birth registered either by the parent or guardian in the prescribed manner, within year from the date he completes the age of ten years, at the organizations prescribed by the ministry of Home Affairs
Proviso. If registration is not possible within one year from the date he completes the age of ten years, application may be made by the parent or guardian, furnishing sufficient reasons to the organizations prescribed by the Ministry of Home Affairs.
10 A person born outside the State shall have his birth registered either by the parent or guardian in the proscribed manner within one year from the date of birth at the Burmese Embassy or Consulate or organizations prescribed by the Ministry of Home Affairs.
Proviso. If registration is not possible within one year from the date of birth, application may be made by the parent or guardian, furnishing sufficient reasons to the Central Body through the Burmese Embassy or Consulate or organizations prescribed by the Ministry of Home Affairs.
11. (a) A parent or guardian who fails to comply with section 9 or section 10 shall be liable to pay a penalty of kyats fifty per year to the Burmese Embassy or Consulate or an organization prescribed by the Ministry of Home Affairs.
(b) A parent or guardian who fails for five years in succession to comply with section 9 or section 10 shall be liable to a penalty of kyats one thousand.
12. A citizen shall
(a) respect and abide by the laws of the State;
(b)discharge the duties prescribed by the laws of the State
(c)be entitled to enjoy the rights prescribed by the laws of the State.
13. A citizen shall not as well acquire the citizenship of another country.
14. A citizen shall have no right to divest himself of his citizenship during any war in which the State is engaged.
15. (a) A citizen shall not automatically lose his citizenship merely by marriage to a foreigner.
(b) A foreigner shall not automatically acquire citizenship merely by marriage to a citizen.
16. A citizen who leaves the State permanently, or who acquires the citizenship of or registers himself as a citizen of another country, or who takes out a passport or a similar certificate of another country ceases to be a citizen.
17. The citizenship of a citizen by birth shall in no case be revoked except in the case of cessation of citizenship due to infringement of the provision of section 16.
18. A citizen who has acquired citizenship by making a false representation or by concealment shall have his citizenship revoked, and shall also be liable to imprisonment for a term of ton years and to a fine of kyats fifty thousand.
19. A citizen who has committed abetment of obtaining, in a fraudulent manner, a certificate of citizenship or a certificate of associate citizenship or a certificate of naturalized citizenship for another person shall be liable to imprisonment for a term of seven years and to a fine of kyats ten thousand.
20. (a) The certificate of citizenship of a person whose citizenship has ceased or has been revoked shall be cancelled. A person holding such a cancelled certificate shall surrender it in the manner prescribed by the Ministry of Home Affairs.
(b) Failure to surrender a cancelled certificate of citizenship or continued use of it or transfer of it in a fraudulent manner to another person shall entail imprisonment for a term of ten years and a fine of kyats twenty thousand.
(c) Whoever holds and uses a cancelled certificate of citizenship or the certificate of a deceased citizen shall be liable to imprisonment for a term of ten years and to a fine of kyats twenty thousand.
21. Whoever forges a certificate of citizenship or abets such act shall be liable to imprisonment for a term of fifteen years to a fine of kyats fifty thousand.
22. A person whose citizenship has ceased or has been revoked shall have no right to apply again for citizenship or associate citizenship or naturalized citizenship.
Chapter III
Associate Citizenship
23. Applicants for citizenship under the Union Citizenship Act, 1948, conforming to the stipulations and qualifications may be determined as associate citizens by the Central Body.
24. A person who has been determined is an associate citizen by the Central Body shall appear in person before an organization prescribed by the Ministry of Home Affairs, and shall make an affirmation in writing that he owes allegiance to the State, that, he will respect and abide by the laws of the State and that he is aware of the prescribed duties and rights.
25. The Central Body may include in the certificate of associate citizenship the names of children mentioned in the application. The child whose name is so included is an associate citizen.
26. The child whose name is included under section 25, and who has completed the age of eighteen years shall make an affirmation in accordance with section 24, along with the parents.
27. (a) The child whose name is included under section 25 and who has not completed the age of eighteen years shall, within one year from the date he completes the age of eighteen years appear in person before an organization prescribed by the Ministry of Home Affairs and make an affirmation in accordance with section 24.
(b) A person who fails to comply with sub-section (a) shall be liable to pay a penalty of kyats fifty per year to an organization prescribed by the Ministry of Home Affairs.
28. If affirmation is not possible within one year, application may be made, furnishing sufficient reasons to the Central Body, through the organizations prescribed by the Ministry of Home Affairs. If there are no sufficient reasons after the date on which he completes the age of twenty-two years, he shall lose his associate citizenship.
29. (a) When both the parents, of the children included in their certificate of associate of associate citizenship, lose their associate citizenship, the child who has not completed the age of eighteen years, and the child who has completed the age of eighteen years, but has not made an affirmation cease to be associate citizens.
(b) Where one of the parents, of the children included in the certificate hold by her or him, is an associate citizen and the other a foreigner, and if the mother or father who is an associate citizen loses her or his associate citizenship the child who has not completed the age of eighteen years, and the child who has completed the age of eighteen years, but has not made an affirmation cease to be associate citizens.
30. An associate citizen shall
(a) respect and abide by the laws of the State;
(b) discharge the duties prescribed by the laws of the State;
(c) be entitled to enjoy the rights of a citizen under the laws of the State, with the exception of the rights stipulated from time to time by, the Council of State.
31. An associate citizen shall not as well acquire the citizenship of another country.
32. An associate citizen shall have no right to divest himself of his associate citizenship during any war in which the State is engaged.
33. An associate citizen shall not automatically acquire citizenship merely by marriage to a citizen.
34. An associate citizen who leaves the State permanently or, who acquires the citizenship of or registers himself as a citizen of another country, or who takes out a passport or a similar certificate of another country ceases to be an associate citizen.
35. The Central Body may revoke the associate citizenship of a person if he infringes any of the following provisions:
(a) trading or communicating with enemy countries or with countries assisting the enemy country, or with citizens or organizations of such countries during a war in which the State is engaged or abetting such an act;
(b) trading or communicating with an organization or with a member of such organization which is hostile to the State, or abetting such an act;
(c) committing an act likely to endanger the sovereignty and security of the State or public peace and tranquillity or giving rise to the reasonable belief that he is about to commit such an act;
(d) showing disaffection or disloyalty to the State by any act or speech or otherwise;
(e) giving information relating to a state secret to any person, or to any organization, or to any other country or countries,, or abetting such an act;
(f) committing an offence involving moral turpitude for which he has been sentenced to imprisonment for a minimum term of one year or to a minimum fine of kyats one thousand.
36. An associate citizen who has acquired such citizenship by making a false representation or by concealment shall have his associate citizenship revoked, and shall also be liable to imprisonment for a term of ten years and to a fine of kyats fifty thousand.
37. An associate citizen who has committed abetment of obtaining in a fraudulent manners a certificate of citizenship or a certificate of associate citizenship or a certificate of naturalized citizenship for another person shall have his associate citizenship revoked; and shall also be liable to imprisonment for a term of seven years and to a fine of kyats ton thousand.
38. An associate citizen who has personal knowledge of an offence committed by any person under section 36 or section 37, or as an accomplice who has committed such an act, discloses or admits the offence before organizations prescribed by the Ministry of Home Affairs within one year from the date this Law comes into force, or within one year from the date of commission of the offence shall be exempted from the penal provisions relating to such offence.
39. (a) The certificate of associate citizenship of a person whose associate citizenship has ceased or has been revoked shall be cancelled. A person holding such a cancelled certificate shall surrender it in the manner prescribed by the Ministry of Home Affairs.
(b) Failure to surrender a cancelled certificate of associate citizenship or continued use of it or transfer of it in a fraudulent manner to another person shall entail imprisonment for a term of ten years and a fine of kyats twenty thousand.
(c) Whoever holds and uses a cancelled certificate of associate citizenship or the certificate of a deceased associate citizen shall be liable to imprisonment for a term of ten years and to a fine of kyats twenty thousand.
40. Whoever forges a certificate of associate citizenship or abets such act shall be liable to imprisonment for a term of fifteen years and to a fine of kyats fifty thousand.
41. A person whose associate citizenship has ceased or has been revoked shall have no right to apply again for associate citizenship or naturalized citizenship.
Chapter IV
Naturalized Citizenship
42. Persons who have entered and resided in the State anterior to 4th January, 1948, and their offsprings born Within the State may, if they have not yet applied under the union Citizenship Act, 1948, apply for naturalized citizenship to the Central Body, furnishing conclusive evidence.
43. The following persons born in or outside the State from the date this Law comes into force may also apply for naturalized citizenship:
(a) persons born of Parents one of whom is a citizen and the other a foreigner;
(b) persons barn of parents, one of whom is an associate citizen and the other a naturalized citizen;
(c) persons born of parents one of whom is an associate citizen and the other a foreigner;
(d) persons born of parents, both of whom are naturalized citizens;
(e) persons born of parents, one of whom is a naturalized citizen and the other a foreigner.
44. An applicant for naturalized citizenship shall have the following qualifications:
(a) be a person who conforms to the provisions of section 42 or section 43;
(b) have completed the age of eighteen years;
(c) be able to speak well one of the national languages;
(d) be of good character;
(e) be of sound mind.
45. A person married to a citizen or to an associate citizen or to a naturalized citizen, who is holding a Foreigner’s Registration Certificate anterior to the date this Law comes into force shall have the following qualifications to apply for naturalized citizenship:
(a) have completed the age of eighteen years;
(b) be of good character;
(c) be of sound mind;
(d) be the only husband or wife;
(e) have resided continuously in the State for at least three years is the lawful wife or husband.
46. (a) A person who has been determined as a naturalized citizen by the Central Body shall appear in person before an organization prescribed by the Ministry of Home Affairs, and shall make an affirmation in writing that he owes allegiance to the State, that he will respect and abide by the laws of the State and that he is aware of the prescribed duties and rights.
(b) A person who has been determined as a naturalized citizen by the Central Body and holding a Foreigner’s Registration Certificate shall appear in person before an organization prescribed by the Ministry of Home Affairs, and shall make an affirmation in writing that he renounces his foreign citizenship, that he owes allegiance to the State, that ha will respect and abide by the laws of the State and that he is aware of the prescribed duties and rights.
47. The Central Body may include in the certificate of naturalized citizenship the name of a child mentioned in the application. The child whose name is so included is a naturalized citizen.
48. The child whose name is included under section 47, and who has completed the age of eighteen years shall make an affirmation in accordance with sub-section (a) of section 46, along with the parents.
49. (a) The child whose name is included under section 47, and who has not completed the age of eighteen years shall, with in one year from the date on which he completes the age of eighteen years appear in person before an organization prescribed by the Ministry of Home Affairs and make an affirmation in accordance with sub-section (a) of section 46.
(b) A person who fails to comply with sub-section (a) shall be liable to pay a penalty of kyats fifty per year to an organization prescribed by the Ministry of Home Affairs.
50. If affirmation is not possible within one year, application may be made, furnishing sufficient reasons to the Central Body, through the organizations prescribed by the Ministry of Home Affairs. If there are no sufficient reasons after the date on which he completes the age of twenty-two years, he shall lose his naturalized citizenship.
51. (a) When both the parents, of the children included in their certificate of naturalized citizenship, lose their naturalized citizenship the child who has not completed the age of eighteen years, and the child who has completed the age of eighteen years, but has not made an affirmation cease to be naturalized citizens.
(b) Where one of the parents of the children included in the certificate held by her or him, is a citizen and the other a foreigner, and if the mother or father who is a citizen loses her or his citizenship, the child who has not completed the age of eighteen years and the child who has completed the age of eighteen years, but has not made an affirmation cease to be naturalized citizen.
(c) There one of the parents, of the children included in the certificate hold by her or him, is an associate citizen and the other a foreigner, and if the mother or father who is associate citizen loses her or his associate citizenship, the child who has not completed the age of eighteen years, and the child who has completed the age of eighteen years, but has not made in affirmation cease to be naturalized citizens.
(d) Where one of the parents, of the children included in the certificate held by her or him, is a naturalized citizen and the other a foreigner, and if the mother or father who is a naturalized citizen loses her or his naturalized citizenship, the child who has not completed the age of eighteen years, and the child who has completed the age of eighteen years, but has not made an affirmation cease to be naturalized citizens.
52. If a person married to a citizen or to an associate citizen or to a naturalized citizen, who is holding a Foreigner’s Registration Certificate anterior to the date this Law comes into force applies for naturalized citizenship and the husband or wife of such a person dies or is divorced from such a person before acquiring naturalized citizenship, the application for naturalized citizenship of such a person shall lapse.
53. A naturalized citizen shall
(a) respect and abide by the laws of the State;
(b) discharge the duties prescribed by the laws of the State;
(c) be entitled to enjoy the rights of a citizen under the laws of the State with the exception of the rights stipulated from time to time by the Council of State.
54. A naturalized citizen shall not as well acquire the citizenship of another country.
55. A naturalized citizen shall have no right to divest himself of his naturalized citizenship during any war in which the State is engaged.
56. A naturalized citizen shall not Automatically acquire citizenship or associate citizenship merely by marriage to a citizen or to an associate citizen.
57. A naturalized citizen who leaves the State permanently, or who acquires the citizenship of or registers himself as a citizen of another country, or who takes out a passport or a similar certificate of another country ceases to be a naturalized citizen.
58. The Central Body may revoke the naturalized citizenship of a person if he infringes any of the following provisions:
(a) trading or communicating with enemy countries Or with countries assisting the enemy country, or with citizens or organizations of such countries during a war in which the State is engaged, or abetting such an act;
(b) trading or communicating with an organization or with a member of such organization which is hostile to the State, or abetting such an act;
(c) committing an act likely to endanger the sovereignty and security of the State or Public peace and tranquillity or giving rise to the reasonable belief that he is about to commit such an act;
(d) showing disaffection or disloyalty to the State by any act or speech or otherwise;
(e) giving information relating to a State secret to any person, or to any organization, or to any other country or countries, or abetting such an act;
(f) committing an offence involving moral turpitude for which he has been sentenced to imprisonment for a minimum term of one year or to a minimum fine of kyats one thousand.
59. A naturalized citizen who has acquired such citizenship by making a false representation or by concealment shall have his naturalized citizenship revoked, and shall also be liable to imprisonment for a term of ten years and to a fine of kyats fifty thousand.
60. A naturalized citizen who has committed abetment of obtaining in a fraudulent manner, a certificate of citizenship or a certificate of associate citizenship or a certificate of naturalized citizenship for another person shall have his naturalized citizenship revoked, and shall also be liable to imprisonment for a term of seven years and to a fine of kyats ten thousand.
61. A naturalized citizen who has personal knowledge of an offence committed by any person under section 59 or section 60, or as an accomplice who has committed such an act, discloses or admits the offence before organizations prescribed by the Ministry of Home Affairs within one year from the date this Law comes into force, or within one year from the date of commission of the offence shall be exempted from the penal provisions relating to such offence.
62. (a) The certificate of naturalized citizenship of a person, whose naturalized citizenship has ceased or has been revoked, shall be cancelled. A person holding such a cancelled certificate shall surrender it in the manner prescribed by the Ministry of Home Affairs.
(b) Failure to surrender a cancelled certificate of naturalized citizenship or continued use of it or transfer of it, in a fraudulent manner, to another person shall entail imprisonment for a term of ten years and a fine of kyats twenty thousand.
(c) Whoever holds and uses a cancelled certificate of naturalized citizenship or the certificate of a deceased naturalilzed citizen shall be liable to imprisonment for a term of ten years and to a fine of kyats twenty thousand.
63. Whoever forges a certificate of naturalized citizenship or abets such act shall be liable to imprisoment for a term of fifteen years and to a fine of kyats fifty thousand.
64. A person whose naturalized citizenship has ceased or has been revoked shall have no right to apply again for naturalized citizenship.
Chapter V
Decision as to Citizenship, Associate Citizenship or Naturalized Citizenship
65. Any person may apply to the Central Body when it is necessary for a decision as to his citizenship, associate citizenship or naturalized citizenship.
66. The Central Body shall
(a) permit the applicant the submission of application with supporting evidence;
(b) decide in accordance with law;
(c) inform its decision to the applicant.
Chapter VI
Central Body
67. The Council of Ministers shall form the Central Body as follows:
(a) Minister Chairman Ministry of Home Affairs
(b) Minister Member Ministry of Defence
(c) Minister Member Ministry of Foreign Affairs
68. The Central Body has the authority:
(a) to decide if a person is a citizen, or an associate citizen or a naturalized citizen;
(b) to decide upon an application for associate citizenship or naturalized citizenship;
(c) to terminate citizenship or associate citizenship or naturalized citizenship;
(d) to revoke citizenship or associate citizenship or naturalized citizenship;
(e) to decide upon an application regarding failure as to registration or affirmation.
69. The Central Body shall give the right of defence to a person against whom action is taken.
Chapter VII
Appeals
70. (a) A person dissatisfied with the decision of the Central Body may appeal to the Council of Ministers in accordance with the procedure laid down.
(b) The decision of the Council of Ministers is final.
71. Organizations conferred with authority under this Law shall give no reasons in matters carried out under this Law.
Chapter VIII
Miscellaneous
72. Except under any of the provisions of this Law, no foreigner shall have the right to apply for naturalized citizenship from the date this Law comes into force.
73. A foreigner who is adopted by a citizen or by an associate citizen or by a naturalized citizen shall not acquire citizenship or associate citizenship or naturalized citizenship.
74. Except on penal matters, all matters relating to this Law shall be decided by the only organizations which are conferred with authority to do so.
75. The Council of Ministers, shall, for the purpose of carrying out the provisions of this Law, lay down necessary procedures with the approval of the Council of State.
76. The following Acts are repealed by this Law:
(a) The Union Citizenship (Election) Act, 1948;
(b) The Union Citizenship Act, 1
[This text is derived from/checked against the version published in the official “Working People’s Daily” of 16 October 1982 and the version on the UNHCR website.
==============================================================
THE PANGLONG AGREEMENT
1947
Dated the12th February 1947,
Panglong,
A conference having been held at Panglong, attended by certain Members of the
Executive Council of the Governor of Burma, all Saohpas and representative of the Shan
States, the Kachin Hills and the Chin Hills:
The Members of the conference, believing that freedom will be more speedily achieved by
the Shans, the Kachins and the Chins by their immediate co-operation with the Interim
Burmese Government:
1. A Representative of the Hill Peoples, selected by the Governor on the recommendation
of representatives of the Supreme Council of the United Hill Peoples (SCOUHP), shall
be appointed a Counsellor for Frontier Areas shall be given executive authority by
similar means.
2. The said Counsellor shall also be appointed a Member of the Governor’s Executive
Council, without portfolio, and the subject of Frontier Areas brought within the
purview of the Executive Council by Constitutional Convention as in the case of
Defence and External Affairs. The Counsellor for Frontier Areas shall be given
executive authority by similar means.
3. The said Counsellor shall be assisted by two Deputy Counsellors representing races of
which he is not a member. While the two Deputy Counsellors should deal in the first
instance with the affairs of their respective areas and the Counsellor with all the
remaining parts of the Frontier Areas, they should by Constitutional Convention act
on the principle of joint responsibility.
4. While the Counsellor, in his capacity of Member of the Executive Council, will be the
only representative of the Frontier Areas on the Council, the Deputy Counsellors shall
be entitled to attend meetings of the Council when subjects pertaining to the Frontier
Areas are discussed.
5. Though the Governor’s Executive Council will be augmented as agreed above, it will
not operate in respect of the Frontier Areas in any manner which would deprive any
portion of those Areas of the autonomy which it now enjoys in internal administration.
Full autonomy in internal administration for the Frontier Areas is accepted in principle.
6. Though the question of demarcating and establishing a separated KachinStatewithin
a Unified Burma is one which must be relegated for decision by the Constituent
Assembly, it is agreed that such a State is desirable. As a first step towards this end,
the Counsellor for Frontier Areas and the Deputy Counsellors shall be consulted in the
administration of such areas in the Myitkyina and the Bhamo Districts as are Part II
Scheduled Areas under the Government of Burma Act of 1935.
7. Citizens of the Frontier Areas shall enjoy rights and privileges which are regarded as
fundamental in democratic countries.
8. The arrangements accepted in this Agreement are without prejudice to the financial
autonomy now vested in the Federated Shan States.
9. The arrangements accepted in this Agreement are without prejudice to the financial
assistance which the Kachin Hills and the Union Hills are entitled to receive from the
revenues of Burma, and the Exeutive Council will examine with the Frontier Areas
Counsellor and Deputy Counsellors the feasibility of adopting for the Kachin Hills and
the Chin Hills financial arrangement similar to those between Burma and the
Federated Shan States.
Burmese Government.
(Signed) Aung San
Kachin Committee.
(Signed) Sinwa Naw, Myitkyina
(Signed) Zaurip, Myitkyina
(Signed) Dinra Tang, Myitkyina
(Signed) Zau La, Bhamo
(Signed) Zau Lawn, Bhamo
(Signed) Labang Grong, Bhamo
Chin Committee
(Signed) Pu Hlur Hmung, Falam
(Signed) Pu Thawng Za Khup, Tiddim
(Signed) Pu Kio Mang, Haka
Shan Committee
(Signed) Saohpalong of Tawngpeng State.
(Signed) Saohpalong of Yawnghwe State.
(Signed) Saohpalong of North Hsenwi State.
(Signed) Saohpalong of Laihka State.
(Signed) Saohpalong of Mong Pawn State.
(Signed) Saohpalong of Hsamonghkam State
(Signed) Representative of Hsahtung Saohpalong. Hkun Pung
(Signed) U Tin E
(Signed) U Htun Myint
(Signed) U Kya Bu
(Signed) Hkun Saw
(Signed) Sao Yape Hpa
(Signed) Hkun Htee

Burma
Citizenship Law of 1982
WORKING PEOPLE’S DAILY
Saturday, 16 October, 1982
SPECIAL SUPPLEMENT
Burma Citizenship Law promulgated.
The Chairman of the Council of State on 15, October promulgated the Burma
Citizenship Law which was approved and passed by the third session of the Third Pyithu Hluttaw. The following is the English translation of the Burma Citizenship Law Burma Citizenship Law (Pyithu Hluttaw Law No. 4 of 1982) The Pyithu Hluttaw enacts the following Law:
CONTENTS
Chapter I – Title and Definition
Chapter II – Citizenship
Chapter III – Associate Citizenship
Chapter IV – Naturalized Citizenship
Chapter V – Decision as to Citizenship, Associate Citizenship or Naturalized
Citizenship
Chapter VI – Central Body
Chapter VII – Appeals
Chapter VIII – Miscellaneous Chapter I
Chapter 1
Title and Definition
1. This Law shall be called the Burma citizenship Law.
2. The expressions contained in this Law shall have the following meanings:
(a) “State” means the Socialist Republic of the Union of Burma;
(b) “Citizen” means a Burma
citizen;
(c) “Associate Citizen” means an associate citizen prescribed by this Law;
(d) “Naturalized Citizen” means a prescribed by this Law;
(e) “Foreigner” means a person who is not a citizen or an associate citizen or a naturalized citizen;
(f) “Certificate of citizenship” means a certificate of citizenship granted
under the Union Citizenship (Election) Act, 1948 or the Union Citizenship Act, 1948 or this Law;
(g) “Certificate of Associate Citizenship” means a certificate of associate citizenship granted under this Law;
(h) “Certificate of Naturalized Citizenship” means a certificate of naturalized citizenship granted under this Law;
(i) “Central Body established under this Law.
Chapter II
Citizenship
3. Nationals such as the Kachin, Kayah, Karen, Chin, Burman, Mon, Rakhine or Shan and ethnic groups as have settled in any of the territories included within the State as their permanent home from a period anterior to 1185 B.E.,
1823 A.D. are Burma
citizens.
4. The Council of State may decide whether any ethnic group is national or not.
5. Every national and every person born of parents, both of whom are nationals are citizens by birth.
6. A person who is already a citizen on the date this Law cones into force is a
citizen. Action, however shall be taken under section 18 for infringement of the provision of that section.
7. The following persons born in or outside the State are also citizens:
(a) persons born of parents, both of whom are citizens;
(b) persons born of parents, one of whom is a citizen and the other an associate citizen;
(c) persons born of parents, one of whom and the other a naturalized
citizen;
(d) persons born of parents one of whom is
(i) a citizen; or
(ii) an associate citizen; or
(iii) a naturalized citizen;
and the other is born of parents, both of whom are associate citizens;
(e) persons born of parents, one of whom is
(i) a citizen; or
(ii) an associate citizen; or
(iii) a naturalized citizen;
and the other is born of parents, both of whom are naturalized citizens;
(f) persons born of parents one of whom is
(i) a citizen; or
(ii) an associate citizen; or
(iii) a naturalized citizen;
and the other is born of parents, one of whom is an associate citizen and the
other a naturalized citizen.
8. (a) The Council of State may, in the interest of the State confer on any person citizenship or associate citizenship or naturalized citizenship.
(b) The Council of State may, in the interest of the State revoke the citizenship or associate citizenship or naturalized citizenship of any person except a citizen by birth.
9. A person born in the State shall have his birth registered either by the parent or guardian in the prescribed manner, within year from the date he completes the age of ten years, at the organizations prescribed by the ministry of Home Affairs
Proviso. If registration is not possible within one year from the date he completes the age of ten years, application may be made by the parent or guardian, furnishing sufficient reasons to the organizations prescribed by the Ministry of Home Affairs.
10 A person born outside the State shall have his birth registered either by the parent or guardian in the proscribed manner within one year from the date of birth at the Burmese Embassy or Consulate or organizationsprescribed by the Ministry of Home Affairs. Proviso. If registration is not possible within one year from the date of birth, application may be made by the parent or guardian, furnishing sufficient reasons to the Central Body through the Burmese Embassy or Consulate or organizations prescribed by the Ministry of Home
Affairs.
11. (a) A parent or guardian who fails to comply with section 9 or section 10 shall be liable to pay a penalty of kyats fifty per year to the Burmese Embassy or Consulate or an organization prescribed by the Ministry of Home Affairs.
(b) A parent or guardian who fails for five years in succession to comply with section 9 or section 10 shall be liable to a penalty of kyats one thousand.
12. A citizen shall
(a) respect and abide by the laws of the State;
(b)discharge the duties prescribed by the laws of the State
(c)be entitled to enjoy the rights prescribed by the laws of the State.
13. A citizen shall not as well acquire the citizenship of another country.
14. A citizen shall have no right to divest himself of his citizenship during any war in which the State is engaged.
15. (a) A citizen shall not automatically lose his citizenship merely by marriage to a foreigner.
(b) A foreigner shall not automatically acquire citizenship merely by marriage to a citizen.
16. A citizen who leaves the State permanently, or who acquires the citizenship of or registers himself as a citizen of another country, or who takes out a passport or a similar certificate of another country ceases to be a citizen.
17. The citizenship of a citizen by birth shall in no case be revoked except in the case of cessation of citizenship due to infringement of the provision of section 16.
18. A citizen who has acquired citizenship by making a false representation or by concealment shall have his citizenship revoked, and shall also be liable to imprisonment for a term of ton years and to a fine of kyats fifty thousand.
19. A citizen who has committed abetment of obtaining, in a fraudulent manner, a certificate of citizenship or a certificate of associate citizenship or a certificate of naturalized citizenship for another person shall be liable to imprisonment for a term of seven years and to a fine of kyats ten thousand.
20. (a) The certificate of citizenship of a person whose citizenship has ceased or has been revoked shall be cancelled. A person holding such a cancelled certificate shall surrender it in the manner prescribed by the Ministry of Home Affairs.
(b) Failure to surrender a cancelled certificate of citizenship or continued use of it or transfer of it in a fraudulent manner to another person shall entail imprisonment for a term of ten years and a fine of kyats twenty thousand.
(c) Whoever holds and uses a cancelled certificate of citizenship or the certificate of a deceased citizen shall be liable to imprisonment for a term of ten years and to a fine of kyats twenty thousand.
21. Whoever forges a certificate of citizenship or abets such act shall be liable to imprisonment for a term of fifteen years to a fine of kyats fifty thousand.
22. A person whose citizenship has ceased or has
been revoked shall have no right to apply again for citizenship or associate citizenship or naturalized citizenship.
Chapter III
Associate Citizenship
23. Applicants for citizenship under the Union Citizenship Act, 1948, conforming to the stipulations and qualifications may be determined as associate citizens by the Central Body.
24. A person who has been determined is an associate citizen by the Central Body shall appear in person before an organization prescribed by the Ministry of Home Affairs, and shall make an affirmation in writing that he owes allegiance to the State, that, he will respect and abide by the laws of the State and that he is aware of the
prescribed duties and rights.
25. The Central Body may include in the
certificate of associate citizenship the names of children mentioned in the
application. The child whose name is so included is an associate citizen.
26. The child whose name is included under section 25, and who has completed the age of eighteen years shall make an affirmation in accordance with section 24, along with the parents.
27. (a) The child whose name is included under section 25 and who has not completed the age of eighteen years shall, within one year from the date he completes the age of eighteen years appear in person before an organization prescribed by the Ministry of Home Affairs and make an affirmation in accordance with section 24.
(b) A person who fails to comply with sub-section
(a) shall be liable to pay a penalty of kyats fifty per year to an organization prescribed by the Ministry of Home Affairs.
28. If affirmation is not possible within one year, application may be made, furnishing sufficient reasons to the Central Body, through the organizations prescribed by the Ministry of Home Affairs. If there are no sufficient reasons after the date on which he completes the age of twenty-two years, he shall lose his associate citizenship.
29. (a) When both the parents, of the children
included in their certificate of associate of associate citizenship, lose their associate citizenship, the child who has not completed the age of eighteen years, and the child who has completed the age of eighteen years, but has not made an affirmation cease to be associate citizens.
(b) Where one of the parents, of the children included in the certificate hold by her or him, is an associate citizen and the other a foreigner, and if the mother or father who is an associate citizen loses her or his associate citizenship the child who has not completed the age of eighteen years, and the child who has completed the age of eighteen years, but has not made an affirmation cease to be associate citizens.
30. An associate citizen shall
(a) respect and abide by the laws of the State;
(b) discharge the duties prescribed by the laws
of the State;
(c) be entitled to enjoy the rights of a citizen under the laws of the State, with the exception of the rights stipulated from time to time by, the Council of State.
31. An associate citizen shall not as well acquire the citizenship of another country.
32. An associate citizen shall have no right to divest himself of his associate citizenship during any war in which the State is engaged.
33. An associate citizen shall not automatically acquire citizenship merely by marriage to a citizen.
34. An associate citizen who leaves the State permanently or, who acquires the citizenship of or registers himself as a citizen of another country, or who takes out a passport or a similar certificate of another country ceases to be an associate citizen.
35. The Central Body may revoke the associate citizenship of a person if he infringes any of the following provisions:
(a) trading or communicating with enemy countries
or with countries assisting the enemy country, or with citizens or
organizations of such countries during a war in which the State is engaged or
abetting such an act;
(b) trading or communicating with an organization or with a member of such organization which is hostile to the State, or abetting such an act;
(c) committing an act likely to endanger the sovereignty and security of the State or public peace and tranquillity or giving rise to the reasonable belief that he is about to commit such an act;
(d) showing disaffection or disloyalty to the State by any act or speech or otherwise;
(e) giving information relating to a state secret to any person, or to any organization, or to any other country or countries,, or abetting such an act;
(f) committing an offence involving moral turpitude for which he has been sentenced to imprisonment for a minimum term of one year or to a minimum fine of kyats one thousand.
36. An associate citizen who has acquired such citizenship by making a false representation or by concealment shall have his associate citizenship revoked, and shall also be liable to imprisonment for a term of ten years and to a fine of kyats fifty thousand.
37. An associate citizen who has committed abetment of obtaining in a fraudulent manners a certificate of citizenship or a certificate of associate citizenship or a certificate of naturalized citizenship for another person shall have his associate citizenship revoked; nand shall also be liable to imprisonment for a term of seven years and to a fine of kyats ton thousand.
38. An associate citizen who has personal knowledge of an offence committed by any person under section 36 or section 37,
or as an accomplice who has committed such an act, discloses or admits the offence before organizations prescribed by the Ministry of Home Affairs within one year from the date this Law comes into force, or within one year from the date of commission of the offence shall be exempted from the penal provisions relating to such offence.
39. (a) The certificate of associate citizenship of a person whose associate citizenship has ceased or has been revoked shall becancelled. A person holding such a cancelled certificate shall surrender it in the manner prescribed by the Ministry of Home Affairs.
(b) Failure to surrender a cancelled certificate of associate citizenship or continued use of it or transfer of it in a fraudulent manner to another person shall entail imprisonment for a term of ten years and a fine of kyats twenty thousand.
(c) Whoever holds and uses a cancelled
certificate of associate citizenship or the certificate of a deceased associate
citizen shall be liable to imprisonment for a term of ten years and to a fine
of kyats twenty thousand.
40. Whoever forges a certificate of associate citizenship or abets such act shall be liable to imprisonment for a term of fifteen years and to a fine of kyats fifty thousand.
41. A person whose associate citizenship hasceased or has been revoked shall have no right to apply again for associatecitizenship or naturalized citizenship.
Chapter IV
Naturalized Citizenship
42. Persons who have entered and resided in the State anterior to 4th January, 1948, and their offsprings born Within the State may, if they have not yet applied under the union Citizenship Act, 1948, applyfor naturalized citizenship to the Central Body, furnishing conclusive evidence.
43. The following persons born in or outside the State from the date this Law comes into force may also apply for naturalized citizenship:
(a) persons born of Parents one of whom is a citizen and the other a foreigner;
(b) persons barn of parents, one of whom is an associate citizen and the other a naturalized citizen;
(c) persons born of parents one of whom is an associate citizen and the other a foreigner;
(d) persons born of parents, both of whom are naturalized citizens;
(e) persons born of parents, one of whom is a naturalized citizen and the other a foreigner.
44. An applicant for naturalized citizenship shall have the following qualifications:
(a) be a person who conforms to the provisions ofsection 42 or section 43;
(b) have completed the age of eighteen years;
(c) be able to speak well one of the national
languages;
(d) be of good character;
(e) be of sound mind.
45. A person married to a citizen or to an associate citizen or to a naturalized citizen, who is holding a Foreigner’s Registration Certificate anterior to the date this Law comes into force shall have the following qualifications to apply for naturalized citizenship:
(a) have completed the age of eighteen years;
(b) be of good character;
(c) be of sound mind;
(d) be the only husband or wife;
(e) have resided continuously in the State for at
least three years is the lawful wife or husband.
46. (a) A person who has been determined as a naturalized citizen by the Central Body shall appear in person before an organization prescribed by the Ministry of Home Affairs, and shall make an affirmation in writing that he owes allegiance to the State, that he will respect and abide by the laws of the State and that he is aware of the prescribed duties and rights.
(b) A person who has been determined as a naturalized citizen by the Central Body and holding a Foreigner’s Registration Certificate shall appear in person before an organization prescribed by the Ministry of Home Affairs, and shall make an affirmation in writing that he renounces his foreign citizenship, that he owes allegiance to the State, that ha will respect and abide by the laws of the State and that he is aware of the prescribed duties and rights.
47. The Central Body may include in the certificate of naturalized citizenship the name of a child mentioned in the application. The child whose name is so included is a naturalized citizen.
48. The child whose name is included under section 47, and who has completed the age of eighteen years shall make an affirmation in accordance with sub-section (a) of section 46, along with theparents.
49. (a) The child whose name is included under section 47, and who has not completed the age of eighteen years shall, with in one year from the date on which he completes the age of eighteen years appear in person before an organization prescribed by the Ministry of Home Affairs and make an affirmation in accordance with sub-section (a) of section 46.
(b) A person who fails to comply with sub-section
(a) shall be liable to pay a penalty of kyats fifty per year to an organization prescribed by the Ministry of Home Affairs.

50. If affirmation is not possible within one year, application may be made, furnishing sufficient reasons to the Central Body, through the organizations prescribed by the Ministry of Home Affairs. If there are no sufficient reasons after the date on which he completes the age of twenty-two years, he shall lose his naturalized citizenship.
51. (a) When both the parents, of the childrenncluded in their certificate of naturalized citizenship, lose theirnaturalized citizenship the child who has not completed the age of eighteenyears, and the child who has completed the age of eighteen years, but has not made an affirmation cease to be naturalized citizens.
(b) Where one of the parents of the children included in the certificate held by her or him, is a citizen and the other a foreigner, and if the mother or father who is a citizen loses her or his citizenship, the child who has not completed the age of eighteen years and the child who has completed the age of eighteen years, but has not made an affirmation cease to be naturalized citizen.
(c) There one of the parents, of the children
included in the certificate hold by her or him, is an associate citizen and the other a foreigner, and if the mother or father who is associate citizen loses her or his associate citizenship, the child who has not completed the age of eighteen years, and the child who has completed the age of eighteen years, but has not made in affirmation cease to be naturalized citizens.
(d) Where one of the parents, of the children included in the certificate held by her or him, is a naturalized citizen and the other a foreigner, and if the mother or father who is a naturalized citizen loses her or his naturalized citizenship, the child who has not completed the age of eighteen years, and the child who has completed the age of eighteen years, but has not made an affirmation cease to be naturalized citizens.
52. If a person married to a citizen or to an associate citizen or to a naturalized citizen, who is holding a Foreigner’s
Registration Certificate anterior to the date this Law comes into force applies
for naturalized citizenship and the husband or wife of such a person dies or is
divorced from such a person before acquiring naturalized citizenship, the
application for naturalized citizenship of such a person shall lapse.
53. A naturalized citizen shall
(a) respect and abide by the laws of the State;
(b) discharge the duties prescribed by the laws
of the State;
(c) be entitled to enjoy the rights of a citizen
under the laws of the State with the exception of the rights stipulated from time
to time by the Council of State.
54. A naturalized citizen shall not as well acquire the citizenship of another country.
55. A naturalized citizen shall have no right to divest himself of his naturalized citizenship during any war in which the State is engaged.
56. A naturalized citizen shall not Automatically acquire citizenship or associate citizenship merely by marriage to a citizen or to an associate citizen.
57. A naturalized citizen who leaves the State permanently, or who acquires the citizenship of or registers himself as a citizen of another country, or who takes out a passport or a similar certificate of another country ceases to be a naturalized citizen.
58. The Central Body may revoke the naturalized citizenship of a person if he infringes any of the following provisions:
(a) trading or communicating with enemy countries Or with countries assisting the enemy country, or with citizens or organizations of such countries during a war in which the State is engaged, or betting such an act;
(b) trading or communicating with an organization
or with a member of such organization which is hostile to the State, or abetting such an act;
(c) committing an act likely to endanger the sovereignty and security of the State or Public peace and tranquillity or giving rise to the reasonable belief that he is about to commit such an act;
(d) showing disaffection or disloyalty to the State by any act or speech or otherwise;
(e) giving information relating to a State secret to any person, or to any organization, or to any other country or countries, or abetting such an act;
(f) committing an offence involving moral
turpitude for which he has been sentenced to imprisonment for a minimum term of
one year or to a minimum fine of kyats one thousand.
59. A naturalized citizen who has acquired such
citizenship by making a false representation or by concealment shall have his
naturalized citizenship revoked, and shall also be liable to imprisonment for a
term of ten years and to a fine of kyats fifty thousand.
60. A naturalized citizen who has committed
abetment of obtaining in a fraudulent manner, a certificate of citizenship or a
certificate of associate citizenship or a certificate of naturalized
citizenship for another person shall have his naturalized citizenship revoked,
and shall also be liable to imprisonment for a term of seven years and to a
fine of kyats ten thousand.
61. A naturalized citizen who has personal
knowledge of an offence committed by any person under section 59 or section 60,
or as an accomplice who has committed such an act, discloses or admits the
offence before organizations prescribed by the Ministry of Home Affairs within
one year from the date this Law comes into force, or within one year from the
date of commission of the offence shall be exempted from the penal provisions
relating to such offence.
62. (a) The certificate of naturalizedcitizenship of a person, whose naturalized citizenship has ceased or has been revoked, shall be cancelled. A person holding such a cancelled certificate shall surrender it in the manner prescribed by the Ministry of Home Affairs.
(b) Failure to surrender a cancelled certificate of naturalized citizenship or continued use of it or transfer of it, in a fraudulent manner, to another person shall entail imprisonment for a term of ten years and a fine of kyats twenty thousand.
(c) Whoever holds and uses a cancelled certificate of naturalized citizenship or the certificate of a deceased naturalilzed citizen shall be liable to imprisonment for a term of ten years and to a fine of kyats twenty thousand.
63. Whoever forges a certificate of naturalized citizenship or abets such act shall be liable to imprisoment for a term of fifteen years and to a fine of kyats fifty thousand.
64. A person whose naturalized citizenship has ceased or has been revoked shall have no right to apply again for naturalized citizenship.
Chapter V
Decision as to Citizenship, Associate Citizenship or Naturalized Citizenship
65. Any person may apply to the Central Body when it is necessary for a decision as to his citizenship, associate citizenship or naturalized citizenship.
66. The Central Body shall
(a) permit the applicant the submission of application with supporting evidence;
(b) decide in accordance with law;
(c) inform its decision to the applicant.
Chapter VI

Central Body
67. The Council of Ministers shall form the Central Body as follows:
(a) Minister Chairman Ministry of Home Affairs
(b) Minister Member Ministry of Defence
(c) Minister Member Ministry of Foreign Affairs
68. The Central Body has the authority:
(a) to decide if a person is a citizen, or an associate citizen or a naturalized citizen;
(b) to decide upon an application for associate
citizenship or naturalized citizenship;
(c) to terminate citizenship or associate citizenship or naturalized citizenship;
(d) to revoke citizenship or associate citizenship or naturalized citizenship;
(e) to decide upon an application regarding
failure as to registration or affirmation.
69. The Central Body shall give the right of defence to a person against whom action is taken.
Chapter VII
Appeals
70. (a) A person dissatisfied with the decision of the Central Body may appeal to the Council of Ministers in accordance with the procedure laid down.
(b) The decision of the Council of Ministers isfinal.
71. Organizations conferred with authority under this Law shall give no reasons in matters carried out under this Law.
Chapter VIII
Miscellaneous
72. Except under any of the provisions of this Law, no foreigner shall have the right to apply for naturalized citizenship from the date this Law comes into force.
73. A foreigner who is adopted by a citizen or by an associate citizen or by a naturalized citizen shall not acquire citizenship or associate citizenship or naturalized citizenship.
74. Except on penal matters, all matters relating to this Law shall be decided by the only organizations which are conferred with authority to do so.
75. The Council of Ministers, shall, for the purpose of carrying out the provisions of this Law, lay down necessary procedures with the approval of the Council of State.
76. The following Acts are repealed by this Law:
(a) The Union Citizenship (Election) Act, 1948;
(b) The Union Citizenship Act, 1 [This text is derived from/checked against the version published in the official “Working People’s Daily” of 16 October 1982 and the version on the UNHCR website.

 

 

 

ျမန္မာဗုဒၶဘာသာဥပေဒ-ပထမတြဲ-အိမ္ေထာင္ခဏ္း

ဆရာႀကီး ဦးထြန္းၿမိဳင္ (B.A, B.L) ေရးသားျပဳစုခဲ့တဲ့ ျမန္မာဗုဒၶဘာသာဥပေဒ-ပထမတြဲ-အိမ္ေထာင္ခဏ္းကို ျပန္လည္ ရွယ္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ဒီစာအုပ္ကို 1925 ခုႏွစ္က ရန္ကုန္မွာ ထုတ္ေ၀ခဲ့တာပါ။

 

Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide

Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide

Adopted by Resolution 260 (III) A of the United Nations General Assembly on 9 December 1948.

Article 1

The Contracting Parties confirm that genocide, whether committed in time of peace or in time of war, is a crime under international law which they undertake to prevent and to punish.

Article 2

In the present Convention, genocide means any of the following acts committed with intent to destroy, in whole or in part, a national, ethnical, racial or religious group, as such:

  • (a) Killing members of the group;
  • (b) Causing serious bodily or mental harm to members of the group;
  • (c) Deliberately inflicting on the group conditions of life calculated to bring about its physical destruction in whole or in part;
  • (d) Imposing measures intended to prevent births within the group;
  • (e) Forcibly transferring children of the group to another group.

Article 3

The following acts shall be punishable:

  • (a) Genocide;
  • (b) Conspiracy to commit genocide;
  • (c) Direct and public incitement to commit genocide;
  • (d) Attempt to commit genocide;
  • (e) Complicity in genocide.

Article 4

Persons committing genocide or any of the other acts enumerated in Article 3 shall be punished, whether they are constitutionally responsible rulers, public officials or private individuals.

Article 5

The Contracting Parties undertake to enact, in accordance with their respective Constitutions, the necessary legislation to give effect to the provisions of the present Convention and, in particular, to provide effective penalties for persons guilty of genocide or any of the other acts enumerated in Article 3.

Article 6

Persons charged with genocide or any of the other acts enumerated in Article 3 shall be tried by a competent tribunal of the State in the territory of which the act was committed, or by such international penal tribunal as may have jurisdiction with respect to those Contracting Parties which shall have accepted its jurisdiction.

Article 7

Genocide and the other acts enumerated in Article 3 shall not be considered as political crimes for the purpose of extradition.

The Contracting Parties pledge themselves in such cases to grant extradition in accordance with their laws and treaties in force.

Article 8

Any Contracting Party may call upon the competent organs of the United Nations to take such action under the Charter of the United Nations as they consider appropriate for the prevention and suppression of acts of genocide or any of the other acts enumerated in Article 3.

Article 9

Disputes between the Contracting Parties relating to the interpretation, application or fulfilment of the present Convention, including those relating to the responsibility of a State for genocide or any of the other acts enumerated in Article 3, shall be submitted to the International Court of Justice at the request of any of the parties to the dispute.

Article 10

The present Convention, of which the Chinese, English, French, Russian and Spanish texts are equally authentic, shall bear the date of 9 December 1948.

Article 11

The present Convention shall be open until 31 December 1949 for signature on behalf of any Member of the United Nations and of any non-member State to which an invitation to sign has been addressed by the General Assembly.

The present Convention shall be ratified, and the instruments of ratification shall be deposited with the Secretary-General of the United Nations.

After 1 January 1950, the present Convention may be acceded to on behalf of any Member of the United Nations and of any non-member State which has received an invitation as aforesaid.

Instruments of accession shall be deposited with the Secretary-General of the United Nations.

Article 12

Any Contracting Party may at any time, by notification addressed to the Secretary-General of the United Nations, extend the application of the present Convention to all or any of the territories for the conduct of whose foreign relations that Contracting Party is responsible.

Article 13

On the day when the first twenty instruments of ratification or accession have been deposited, the Secretary-General shall draw up a proces-verbal and transmit a copy of it to each Member of the United Nations and to each of the non-member States contemplated in Article 11.

The present Convention shall come into force on the ninetieth day following the date of deposit of the twentieth instrument of ratification or accession.

Any ratification or accession effected subsequent to the latter date shall become effective on the ninetieth day following the deposit of the instrument of ratification or accession.

Article 14

The present Convention shall remain in effect for a period of ten years as from the date of its coming into force.

It shall thereafter remain in force for successive periods of five years for such Contracting Parties as have not denounced it at least six months before the expiration of the current period.

Denunciation shall be effected by a written notification addressed to the Secretary-General of the United Nations.

Article 15

If, as a result of denunciations, the number of Parties to the present Convention should become less than sixteen, the Convention shall cease to be in force as from the date on which the last of these denunciations shall become effective.

Article 16

A request for the revision of the present Convention may be made at any time by any Contracting Party by means of a notification in writing addressed to the Secretary-General.

The General Assembly shall decide upon the steps, if any, to be taken in respect of such request.

Article 17

The Secretary-General of the United Nations shall notify all Members of the United Nations and the non-member States contemplated in Article 11 of the following:

  • (a) Signatures, ratifications and accessions received in accordance with Article 11;
  • (b) Notifications received in accordance with Article 12;
  • (c) The date upon which the present Convention comes into force in accordance with Article 13;
  • (d) Denunciations received in accordance with Article 14;
  • (e) The abrogation of the Convention in accordance with Article 15;
  • (f) Notifications received in accordance with Article 16.

Article 18

The original of the present Convention shall be deposited in the archives of the United Nations.

A certified copy of the Convention shall be transmitted to all Members of the United Nations and to the non-member States contemplated in Article 11.

Article 19

The present Convention shall be registered by the Secretary-General of the United Nations on the date of its coming into force.


Created on August 16, 1994 / Last edited on January 27, 1997

Home Page | Administrative Info | Webmaster